Making Business Personal
Making Business Personal

Papa fume une pipe

En ineens is het daar..ik voel me thuis, dit is nu my home town! Ik loop over straat alsof alles van mij is en ik elk hoekje van de stad ken. Dat is natuurlijk niet zo, maar voor een gedeelte van de stad geldt dat nu wel. Dit komt wellicht onder meer omdat ik een start heb gemaakt met mijn sociale leven. Vorige week heb ik voor het eerst met een repetitie mee gedaan van Muleketu. Allemaal aardige mensen en iedereen doet zijn of haar best om Engels met mij te praten en ik op mijn beurt doe mijn best om zoveel als mogelijk in het Frans te vragen of te antwoorden. Dat valt nog niet mee, de reden is evident: mijn woordenschat is zeer beperkt. Er zit eigenlijk maar een ding op en dat is woorden gaan leren net als vroeger op de middelbare school. Dat is namelijk precies de reden dat mijn Frans nog niet zo heel bar slecht is, in aanmerking genomen dat ik Frans praktisch nooit gebruik, zelden naar Franstalige films kijk en bij voorkeur niet in Frankrijk op vakantie ga.

Op weg naar de eerste repetitie en terug van voelde ik me nog niet helemaal senang. Het is gewoon niet prettig om in een grote stad in het donker ergens heen te gaan waar je nog niet geweest ben. Maar nu is ook dat stukje aan mijn eigenste stadsplattegrond toegevoegd. Ik probeer me voor elke reis goed voor te bereiden. Welk openbaar vervoer kan ik nemen? Tot hoe laat? Is er eventueel een Velo fiets in de buurt? Kan ik anders eventueel lopen en wat is dan de handigste weg? Als het goed is zal de voorbereidingstijd steeds korter worden, omdat ik me steeds beter zal gaan kunnen oriënteren.

Via Couchsurfing ben ik op zoek gegaan naar mensen die in Marseille zijn, open staan om mensen te leren kennen en bij voorkeur minimaal ook Engels of eventueel ook Nederlands spreken. En ik had binnen een dag twee reacties binnen. Met de ene ben ik afgelopen zaterdag naar Jardin du Pharo geweest. Ik had gezellig een flesje rode wijn van de Lidl meegenomen en we hebben gezellig zitten kletsen onder het genot van een mooi uitzicht over de stad. Nuttig was het ook, want ik weet nu dat er vlak bij mijn residentie een bioscoop te vinden is waar films zowaar in de originele taal worden getoond. Dit kan van pas komen tijden een koude winteravond, hoewel ik me afvraag of ik die hier echt ga meemaken. Daarnaast weet ik nu het webadres van de Franse Marktplaats. De jongen studeert Architectuur en ik was benieuwd naar zijn mening over Le Tour CMA CGM, mijn werkplek. Hij vertelde dat de gemeenschap er feitelijk niet echt blij mee is, omdat het voornamelijk een uiting is van de grootsheid van het bedrijf en het qua architectuur niet bepaald in het stadsbeeld valt. Ik moest hem daar, nu met dit uitzicht, wel gelijk in geven. En hij bevestigde mijn reeds tot leven komende vermoeden, dat het zogenaamde slechte deel van Marseille, oftewel gewoon het armste van het armste gedeelte van geheel Europa, pal achter de toren begint.

Ik heb via Couchsurfing nu ook ontdekt dat ik elke dinsdagavond kan gaan borrelen met Engelstaligen in Marseille. NoaillesOok een leuke optie voor zeer binnenkort. Met het tweede contact via Couchsurfing ga ik ook snel afspreken. Het lijkt me heerlijk om een keer niet alleen op een terras te zitten. Ondertussen heb ik Cours Julien ontdekt. Dit is een van de vele pleinen in de vele mini-gemeenschappen binnen Marseille, waar een gezellig plein omgeven is door restaurantjes en cafe’s. Op dit plein ontdekte ik a) geen toeristen en b) interessant uitziende, lees wat alternatievere en creatievere, mensen. Bovendien bevindt zich hier Espace Julien, zeg maar de, of een, Mezz van Marseille. Het plein en de omgeving is ook begeven van de kunstzinnige graffiti. En gisteren ben ik gaan neuzen bij Noailles, wel met niets bij me afgezien van wat los geld in de zak. Een zo goed als echte Arabische souk, met allemaal heerlijke verse dingen tegen een betaalbare prijs.  Hier kan ik een verse Marokkaanse muntthee gaan nuttigen en zeer betaalbaar ook een lekker tajine gerecht gaan eten, de volgende keer als ik geen zin heb om zelf te koken.

En zo verwacht ik nog wel een tijdje op ontdekking te kunnen blijven gaan in Marseille. Uiteraard moet er ook gewerkt worden. Ik moet eerlijk zeggen, dat het me een beetje tegenvalt. Vooral het feit dat ik de hele dag op een kantoor zit en dat tot op heden ook elke werkdag, doet mijn gevoel van vrijheid van de afgelopen maanden behoorlijk teniet. Het is dus wel duidelijk dat ik voor de toekomst nog maar eens moet bedenken wat ik nog allemaal meer zou kunnen doen…