travel

6 berichten

Taxi

Ik neem liever geen taxi…

Ik vind het simpelweg zonde van het geld. Vroeger stond één taxiritje gelijk aan een x aantal biertjes. Dan was de keuze al snel gemaakt. Per fiets naar de 11 kilometer verderop gelegen schuur voor een KPJ feest. Maar goed, ik heb het niet altijd alleen voor het zeggen, dus ik moest er toch wel eens aan geloven. Als het heel hard regende of zo… Ook in het buitenland neem ik trouwens bij voorkeur geen taxi, tenzij het iets bijzonders is, een cultureel uitstapje in een tuktuk bijvoorbeeld.

Nu stap ik de laatste tijd wat vaker van mijn voornemen af. Ik ben best wel vaak op stap met grote rugzak en kleine rugzak. Ik heb niet altijd heel veel zin om naast 13 uur vliegen en 1,5 uur trein in het vooruitzicht ook nog eens op goed geluk naar de bushalte te strompelen. Dus bestel ik toch een taxi. Wat me tot op heden opvalt is het totale gebrek aan klantvriendelijkheid bij zo ongeveer 99% van de taxichauffeurs. Als ik een opmerking heb over dat ik de taxi later of vroeger had verwacht, krijg ik altijd een weerwoord. Als de taxichauffeur een weerwoord moest geven, kan ik het gevoeglijk vergeten dat ik geholpen word bij het ter kofferbak dragen van mijn rugzak. Ik voel me bijna altijd schuldig. Mocht ik niets fout hebben gedaan en de chauffeur niet per ongeluk ontstemt hebben, dan komt dat schuldgevoel weer wel als ik een totaal nietszeggend gesprek moet houden. Meestal begint het gesprek in de trant van..”op vakantie?”..nee ik ga met mijn rugzak naar de rommelmarkt….

Ook met het terugkomen neem ik steeds vaker een taxi voor het gemak. Als onwetende liep ik de eerste keer, dodelijk vermoeid na het gereis, af op een taxi die ik wel leuk vond. Fout! De dames en heren staan de hele dag in een lange rij, zich dood te vervelen totdat er eindelijk een klant komt en deze klant word dan geacht naar de voorste mobiel te lopen. Kunt u het zich voorstellen? Je hebt zin in een heerlijk brood waar je voor gaat betalen en je bent verplicht om bij de eerste de beste broodverkoper die je tegen komt binnen te lopen. Of het nu de Aldi is of een ambachtelijke bakker met vers brood, de eerste zult u nemen!

De meeste taxichauffeurs beklagen zich natuurlijk over Uber..

Dat het allemaal niet eerlijk is en dat zij veel beter zijn. Nou beste jongens een meisjes, dat is dus geenszins het geval! Ik moest in Maleisië met een lokale bus, zonder airco, krap etc., naar een langeafstandsbus geraken met grote en kleine rugzak en met de naweeën van een scooterongeluk zag ik dat niet zo zitten. As je net als ik google maps gebruikt, zie je, als de dienst beschikbaar is, een nieuw icoontje als alternatief om een bestemming te bereiken.

Ik dacht eerst dat het een liftend mannetje was, maar bij nader inzicht is het iemand die een taxi aanhoudt. In Azië heeft Uber zelfs al concurrentie in de vorm van Grab. Wellicht om deze reden had ik de optie om met Uber gratis! naar het busstation 12 kilometer verderop te reizen. Als je voor Uber (of Grab) kiest in google maps, zie je meteen de autootjes bij jou in de buurt rijden. Als je dan kiest om de rit te ondernemen, krijg je binnen no time te zien welk autootje jouw richting  uitkomt en hoe lang dat nog duurt. Je ontvangt ook een melding met de naam en een foto van de chauffeur. Fantastisch!

De chauffeur was onderhoudend, zijn rijvaardigheid geweldig. Met de gemiddelde Nederlandse taxichauffeur in gedachten, was ik nog een beetje bevreesd wat er zou gebeuren als hij zou beseffen dat deze rit gratis was..voor mij dan.. Niets dan hoffelijkheid! Ik kan niet wachten tot Uber en/of Grab in Breda operationeel worden. Ik zou zeggen, Nederlandse overheid, schaf de taxivergunningen af en dan word vanzelf duidelijk wie de besten zijn.

Scooter ongeluk…the sequal

Ik ben..was..behoorlijk gehavend. Het schoot maar niet op.

In het begin zeiden ze: over 3 dagen zijn je wonden droog. Na 3 dagen zeiden: over 3 dagen zijn je wonden droog. De 1e keer vroeg de verpleegkundige of ik antibiotica wilde. Ik vroeg of dit noodzakelijk was en hij dacht van wel, maar hij was het met me eens dat we even af konden wachten. Ondertussen wist ik dat ik geen hersenschudding had. Ik was in de 1e 24u wel enkele malen enorm duizelig geweest, tot misselijkheid aan toe. Maar op dat gebied was ik veilig. Ik was wel aan het memoriseren over mijn dilemma van een paar weken terug: zal ik wel of niet nog even snel vaccinaties halen. Het antwoord daarop is nee geweest. Nu had ik daar zo mijn gedachtes over en ik was al snel voorbereid op herkenning van eventuele symptomen van tetanus.

Na 2 dagen toch aan de antibiotica. Lek ging naar het vasteland en deelde mee dat hij betere antibiotica mee zou nemen en ontsmettingsgaas. Ik vond het maar raar dat hij gewoon antibiotica kon kopen. Antibiotica die maar liefst 4 maal sterker is dan het spul dat Thai via de staat krijgen.

Na een dag of 6 leek de eerste wond eindelijk dicht. Het gaas was een enorme hulp daarin. Echter mijn linkeronderbeen, wat de hele tijd al 2 maal zo dik was als de rechter, begon zeer te doen en was af en toe warm. Een ontsteking dus. Ik was aan het bedenken wat de juiste aanpak was, totdat Lek naar mijn veranda kwam en mededeelde dat we naar het vasteland zouden gaan, naar zijn goede vriend orthopeed dokter Kerek. Ik had er eerder niet naar gevraagd, maar voordat hij Rabbit Bungalow ging uitbaten heeft hij 12 jaar in de farmaceutische sector gewerkt en hij heeft dus een geweldig netwerk in het medische circuit.
Ik was nerveus voor intraveneuze toestanden, maar ook wel opgelucht om een dokter te zien. Het hele gebeuren was enigzins beschamend, maar ik heb er toch gretig gebruik van gemaakt. Terwijl 100-en Thai in wachtruimtes zaten werd ik na ongeveer een half uur in één streep door het traject onderzoek, wonden schoonmaken, röntgenfoto’s, uiteindelijke diagnose, gipsen spalk aanmeten en retro krukken ophalen (inclusief looples) getrokken.
Ik kreeg ook een lading medicijnen mee, waaronder nog een dosis antibiotica. Ik voelde me de volgende dag al een stuk beter. De kuit deed niet meer zeer. Waarschijnlijk had ik de enkel en het onderbeen voorheen veel te veel belast.

Ik was daarom een beetje sceptisch om ontstekingsremmer celebrex (vergelijkbaar met diaflonac) in te nemen. Een uur of 3 later wist ik waarom: ik kreeg ongelooflijke jeuk aan mijn handen. Een allergische reactie. Ik vond al snel op internet dat een anafylactische shock tot de mogelijkheden behoorde en daar werd ik heel zenuwachtig van… afin de dokter adviseerde te stoppen met celebrex en ik besloot zelf met de hele mikmak op te houden. De jeuk en blaren op de hand waren na een uur of 36 verdwenen. Er restte nu nog één opsteker. De antibiotica had alles kapot gemaakt en het terug in balans komen bezorgde me 2 dagen diarree.

Ik zit nu op dag 16 (denk ik). De wonden zijn dicht. De rechter enkel verzwikking is zo goed als opgelost. Het linkerbeen is bijna vochtvrij. Er staat 1 enorme bult op, de kleur is vandaag geel en er zit een kuil in. Wellicht heb ik ook nog een zweepslag of iets dergelijks opgelopen. De linkerenkel is behoorlijk stijf, maar ziet er na ruim een week gipsen spalk zeer veelbelovend uit. Ik heb er eigenlijk wel 100% vertrouwen in dat ik 8 maart na het bezoek aan dokter Kerek een trein richting Maleisië kan nemen.

Hiken

Ik haat hiken. Ik houd van wandelen. Over bestoeptegelde stroken, bekinderkopte wegen of vlakke bospaden.

Bij hiken gaat de weg altijd omhoog. Niet zelden over alles behalve strakke lanen. Je worstelt je een weg over boomwortels, glibberige geultjes of gigantische keien. Vaak vindt de hike plaats in een warm land en is er weinig beschutting tegen de, rond de evenaar net iets feller schijnende, zon. De afgrond is ook vaak nabij. Aldus is opletten een must en is een meditatie danwel een dromerig genieten van de omgeving of het uitzicht niet mogelijk.

Mijn lichaam is niet uitgerust om als klimgeit te fungeren. De hartslag is na 3, bijna onneembare rotsblokken, ver boven het toelaatbare. De voeten beginnen te zwemmen in die vervloekte meer dan 1 kilo wegende bergschoenen. Die heb ik speciaal meegenomen voor die 1 of 2 hikes, die onvermijdelijk zijn.

Een hike maakt nooit een vloeiende beweging. Wat omhoog geklauterd is, moet later weer afgedaald worden. De bovenbeenspieren zijn te kort. Door vrouwelijke vormen belasten ze de knieschijven niet geheel in rechte lijn. De onneembare rotsblokken zorgen nu voor grote klappen. Op je rug hangt die grote fles water en die semi-professionele camera.
Toch ben ik er weer aan begonnen, want aan het eind, of beter gezegd halverwege, wacht de beloning.

De beloning is vaak een wonder der natuur. Soms een wonder der mensheid. Je kan er op geen enkele andere manier geraken. Bovendien smaakt geen enkel biertje, cocktail of koude cola beter dan die ene net na de hike.

Bangkok

Drie maal is scheepsrecht en daarom besluit ik ditmaal de Thaise hoofdstad echt te bezoeken. Ik slaap bij The Yard Hostel in Ari. Een aanradertje! Leuk hostel in oase van relatieve rust. BTS Ari is nabij, evenals talloze hipsterlike koffietentjes.
Bangkok is zoals verwacht druk, luidruchtig en uitlaatgasserig. Maar eveneens levendig. Geen noodzaak om de verplichte nummers te doen. De hele dag over straat slenteren in een aansprekend district levert voldoende vertier. Fotografen nemen best de slr mee en foodies: go easy on the breakfast. Bangkok is foodie heaven. In het algemeen zou ik TripAdvisor links laten liggen en gewoon op straat eten waar het lekker oogt en aangenaam ruikt en waar de Thai zelf ook graag aanschuiven.
Voor wandelaars zoals ik: bedenk dit is niet ons hoofddorp Amsterdam, maar zuid-oost Azië metropool Bangkok. Die 2 cm op google maps is hier wat verder. Mix het met BTS, klong taxi of Chao Phraya express. Er zijn trottoirs en er zijn oversteekplaatsen. Het kan zijn dat op een niet armetierige kruising het voetgangersslicht ontbreekt, enige zelfredzaamheid is dan op z’n plaats. In een situatie waarin algemeen geldend voorrang verwacht wordt, zou ik willen adviseren: think again of mind your step. De wandelaar staat onderaan de verkeersketen.
Ik ben blij dat ik het gedaan heb, maar ik denk niet dat ik aan het eind van de trip hier nog een keer ga verblijven. Bangkok is too much for me…

Wanderlust

Wanderlust is een onbedwingbare lust die me steeds verder in haar macht grijpt. Een verslaving wellicht… Feit is wel dat ik momenteel in de war ben. Het onvrijwillig afscheid nemen van Stockholm heeft me een klapje van de molenwiek bezorgd. Eerst dacht ik, zodra de onderbroeken gewassen zijn, vertrek ik naar zon, daarna dacht ik neen, ik ben eigenlijk wel relaxed, ik weet bij god niet waar ik over 1, 2 of 3 maanden ben, laat ik genieten van thuis, vrienden, familie, het bekende. Nu bijna 2 weken thuis, wil ik op verkenning, naar een echte stad, om een 2e huis te kopen. Ergens waar de zon schijnt, waar meer dan 1 park, 1 kerk, 1 markt te vinden is…

Net nu ik eerst bedacht had dat ik best een keer nieuwe lampen mocht kopen en ik best een mooi dressoir mocht hebben. Waarom het appartement in Breda opfrissen als ik van plan ben het donkere koude gedeelte van het jaar in één of andere hippe wijk in Valencia of Porto door te brengen? Bijna was ik aan een ander internet abonnement begonnen, omdat ik niet geheel tevreden ben over het huidige product en ook bijna had ik een lease contract overwogen voor een auto, nu mijn vintage directiewagen ineens na 8000 kilometer ongeschonden door Europa te zijn getoured een eerste probleem gaf.

Ik moet gewoon maar weer eens duidelijk de uitgangspunten op een rijtje zetten, een strategisch plan de campagne maken. Wat wil ik nu eigenlijk en hoe gaan we dat realiseren? En dus zit ik nu weer te bedenken, wat zijn de pijlers? Verandering, reizen, flexibiliteit en toch ook een thuis. Dussssss..we blijven gewoon in Breda wonen. Nu kan ik tenminste lekker kneuterig verder met het zogenaamde opfrissen. Werken om fijn te kunnen leven, lees niet het gehele jaar door werken en vooral zo min mogelijk afhankelijk zijn van een verplichte geld instroom. Dus geen nieuwe abonnementen en al helemaal geen leasecontract van 60 maanden.

Ondertussen nog even geduld hebben. Ik heb nu op dit moment zoveel flexibiliteit en keuze dat ik daar misschien ook een beetje onrustig van wordt. Soms is structuur of althans een minimale, toch wel prettig om een richting te duiden. Ik weet nu letterlijk niet wat ik over 9 dagen aan het doen ben en waar. Dit gebeurt wel vaker, maar misschien met de heimwee naar Stockholm tikt het even wat harder aan. Er zit iets in de pijplijn, de kans is 50% en tegen de tijd dat ik hoor dat het 100% is moet ik als een razende roeland regelingen treffen voor de nabije toekomst.

Bij 100% wordt de wanderlust ingevuld met een home away from home in waarschijnlijk Bruxelles. Ik neem aan daar lekker goedkoop terecht te kunnen na alle perikelen…. Bij 0% ga ik toch maar serieus de muzikale rondreis door Amerika overwegen…

Stockholm..precis..exakt..absolut

Stockholm..precies..exakt..absolut…als je in een buitenland bent waarvan je de taal slechts gedeeltelijk machtig bent, zijn er bepaalde woorden die zo vaak vallen in conversaties, dat ze je niet kunnen ontgaan.

Waarschijnlijk vaak gebruikte stopwoorden. In Amerika is dat natuurlijk “you know”‘, in Marseille hoorde ik overal “le truc” en in Stockholm zijn ze dol op de woorden precis, exakt en absolut. Woorden die in het typische Zweedse zangerige spreken heerlijk klinken trouwens.

 Nu pretendeer ik in het geheel niet de Zweedse cultuur te doorgronden, hoewel enkele tips van mijn hospita me al een eind verder hebben geholpen, maar ik denk wel dat deze woorden bij de Zweedse cultuur passen. Regels zijn hier nog regels bijvoorbeeld en tijd is tijd. Verwacht hier geen wild overstekende voetgangers en fietsers bij nutteloos op rood staande stoplichten. Als er staat dat de boot om 9:30u vertrekt dan vertrekt de boot exakt om 9:30 en dus niet om 9:33.
Zo miste ik onlangs mijn 1000 eilandencruise. Ik was speciaal op zaterdag voor mijn doen heel vroeg opgestaan, om rond 9:30 daar te zijn. Ik had een kleine miscalculatie gedaan, want op zaterdag en zondag gaan er op het vroege ochtenduur aanzienlijk minder metro’s dan op hetzelfde tijdstip op werkdagen. Ik kwam dus om 9:33u aan bij een soort van verkoopkantoortje en had al een vermoeden dat ik in de verkeerde haven zat. De jongeman vertelde me dat de boot vertrokken was. Aangezien ik net in de periode zat van enorme materiële schade, dacht ik weer enkele euri down the drain te hebben gespoeld omdat ik 3 minuutjes te laat was. Maar gelukkig mocht ik de volgende dag, de laatste kans van het seizoen, nog mee. De 1000 eilandentour is absolut een aanrader. De hele dag door de archipel varen, wat eilanden aandoen, leuke gids en lekker eten aan boord.
Met regels werd ik trouwens onlangs ook geconfronteerd. Mijn auto stond volgens een buurvrouw met weinig omhanden, verkeerd geparkeerd. Ik dacht dat ie buiten het toegekende vak stond, maar later bleek dat ik de achterkant naar het gebouw had geparkeerd en dit kan uiteraard veroorzaken dat de bewoners uitlaatgassen moeten inhaleren als ik de directiewagen start. Nu start ik die hoogstens 1 maal per week en daarnaast moet gekend zijn dat dit appartementengebouw langs een snelweg staat. Bijna hilarisch dus, maar ik parkeer de wagen nu maar met de neus naar voren…
Afgelopen vrijdag was ik met mijn Nederlandse collega naar Kungsholmen. Afgezien van het stadshuis zullen de meeste weekendtoeristen hier weinig tijd doorbrengen, maar mocht je de tijd hebben, dan kun je op dit eiland toch wel prettige plekken vinden. Zo is daar Rålambshovsparken waar mensen muziek maken, picknicken, dansen etc. Daar is ook de Boulebar te vinden, waar je heus kunt jeu-de-boulen. Wij gingen naar het uiterste westen van dit eiland, waar de lokale bevolking voorzien is van een heerlijke boulevard, met leuke uitzichten en fijne restaurants. Bij Piren hebben we gepilst en gegeten er was die avond ook een gezellige dj, die gouwe ouwen als “These boots are made for walking” in een Franstalige versie draaide.
Ik heb ondertussen een fietsabonnement genomen van Citybike. Dit werkt tot en met oktober. Het is af en toe toch wel lekker om een stuk te fietsen, bijvoorbeeld op het eiland Djurgården. Het voormalige jachteiland van de koninklijke familie waar je midden in de stad toch enorm midden in de natuur bent. Op Djurgården staat ook de Käknastoren, van waaruit je een fraai overzicht hebt over een deel van Stockholm. Een heerlijk plekje om een fika uit te voeren is Rosendals Trädgård. Aangezien het vorige zondag zonnig en aangenaam was, waren alle Zweden buiten te vinden en derhalve was Rosendals niet echt kalm en relaxed, maar ik ga hier nog eens heen op een regenachtige dag of zo. Djurgården is trouwens ook het eiland met voorgecalculeerd vermaak, iets waar ik zelf weinig tot niets om geef, maar er zullen vast wel liefhebbers zijn voor pretpark Gröna Lund, openlucht museum annex dierentuin Skansen, uiteraard het Vasa Museum en je kunt nu ook naar de musical Mamma Mia.
Dankzij Meetup, een social media site voor het samenbrengen van mensen met gelijke interesses, heb ik dit weekend twee leuke uitjes in het vooruitzicht. Zo Meteen ga ik naar een oefensessie voor portretfotografen in het kantoor van Spotify. Zondag ga ik jeu-de-boulen! Ondertussen ga ik maar eens nadenken hoe lang ik hier wil blijven. Het lijkt er op dat het langer gaat worden dan 3 maanden. Maar er is een grens aan de hoeveelheid duisternis die ik kan verdragen, de vraag is alleen waar ligt die grens…precis!