thailand

3 berichten

Scooter ongeluk…the sequal

Ik ben..was..behoorlijk gehavend. Het schoot maar niet op.

In het begin zeiden ze: over 3 dagen zijn je wonden droog. Na 3 dagen zeiden: over 3 dagen zijn je wonden droog. De 1e keer vroeg de verpleegkundige of ik antibiotica wilde. Ik vroeg of dit noodzakelijk was en hij dacht van wel, maar hij was het met me eens dat we even af konden wachten. Ondertussen wist ik dat ik geen hersenschudding had. Ik was in de 1e 24u wel enkele malen enorm duizelig geweest, tot misselijkheid aan toe. Maar op dat gebied was ik veilig. Ik was wel aan het memoriseren over mijn dilemma van een paar weken terug: zal ik wel of niet nog even snel vaccinaties halen. Het antwoord daarop is nee geweest. Nu had ik daar zo mijn gedachtes over en ik was al snel voorbereid op herkenning van eventuele symptomen van tetanus.

Na 2 dagen toch aan de antibiotica. Lek ging naar het vasteland en deelde mee dat hij betere antibiotica mee zou nemen en ontsmettingsgaas. Ik vond het maar raar dat hij gewoon antibiotica kon kopen. Antibiotica die maar liefst 4 maal sterker is dan het spul dat Thai via de staat krijgen.

Na een dag of 6 leek de eerste wond eindelijk dicht. Het gaas was een enorme hulp daarin. Echter mijn linkeronderbeen, wat de hele tijd al 2 maal zo dik was als de rechter, begon zeer te doen en was af en toe warm. Een ontsteking dus. Ik was aan het bedenken wat de juiste aanpak was, totdat Lek naar mijn veranda kwam en mededeelde dat we naar het vasteland zouden gaan, naar zijn goede vriend orthopeed dokter Kerek. Ik had er eerder niet naar gevraagd, maar voordat hij Rabbit Bungalow ging uitbaten heeft hij 12 jaar in de farmaceutische sector gewerkt en hij heeft dus een geweldig netwerk in het medische circuit.
Ik was nerveus voor intraveneuze toestanden, maar ook wel opgelucht om een dokter te zien. Het hele gebeuren was enigzins beschamend, maar ik heb er toch gretig gebruik van gemaakt. Terwijl 100-en Thai in wachtruimtes zaten werd ik na ongeveer een half uur in één streep door het traject onderzoek, wonden schoonmaken, röntgenfoto’s, uiteindelijke diagnose, gipsen spalk aanmeten en retro krukken ophalen (inclusief looples) getrokken.
Ik kreeg ook een lading medicijnen mee, waaronder nog een dosis antibiotica. Ik voelde me de volgende dag al een stuk beter. De kuit deed niet meer zeer. Waarschijnlijk had ik de enkel en het onderbeen voorheen veel te veel belast.

Ik was daarom een beetje sceptisch om ontstekingsremmer celebrex (vergelijkbaar met diaflonac) in te nemen. Een uur of 3 later wist ik waarom: ik kreeg ongelooflijke jeuk aan mijn handen. Een allergische reactie. Ik vond al snel op internet dat een anafylactische shock tot de mogelijkheden behoorde en daar werd ik heel zenuwachtig van… afin de dokter adviseerde te stoppen met celebrex en ik besloot zelf met de hele mikmak op te houden. De jeuk en blaren op de hand waren na een uur of 36 verdwenen. Er restte nu nog één opsteker. De antibiotica had alles kapot gemaakt en het terug in balans komen bezorgde me 2 dagen diarree.

Ik zit nu op dag 16 (denk ik). De wonden zijn dicht. De rechter enkel verzwikking is zo goed als opgelost. Het linkerbeen is bijna vochtvrij. Er staat 1 enorme bult op, de kleur is vandaag geel en er zit een kuil in. Wellicht heb ik ook nog een zweepslag of iets dergelijks opgelopen. De linkerenkel is behoorlijk stijf, maar ziet er na ruim een week gipsen spalk zeer veelbelovend uit. Ik heb er eigenlijk wel 100% vertrouwen in dat ik 8 maart na het bezoek aan dokter Kerek een trein richting Maleisië kan nemen.

Scooterongeluk

Mjah..wie wil er over schrijven? Ik niet. Maar het is gebeurd. Een Harley Davidson expeditie op Curaçao een jaar geleden verliep goed, maar een scooterritje op Koh Phayam ging faliekant fout.

Het was aan het schemeren, het asfalt was beter, ik keek waarschijnlijk rond en toen weer vooruit om vast te stellen dat mijn snelheid niet in verhouding was tot de snel naderende steile bult in het pad. Vol in de remmen en daar vloog ik. Als ik er aan terug denk en probeer te reconstrueren word ik lichtelijk onwel. Ik weet dat ik met mijn hoofd op de grond getikt heb, 1 maal. Ik denk dat dat gelukkig in de berm was. Er was een lokale jongen vlakbij. Hij handelde snel. Nam mijn scooter en sommeerde mij achterop en reed naar het plaatselijke hospitaal.

Hospitaal
Ondertussen ben ik 5 of 6 dagen verder. Ik ben de tel kwijt. Ik slik antibiotica en dagelijks bezoek ik mijn favoriete verpleegkundige om mij te laten martelen met alcohol en jodium. De wonden willen nog niet echt dichten. De vochtophopingen in geheel linkerbeen en rechterenkel worden iets minder. Ik voel me elke dag iets mobieler. Maar ja zolang ik open wonden heb, ben ik verankerd. Daarmee lekker rondreizen in een tropisch warm land met weinig asfalt en weinig besef van meerwaarde van openbare hygiëne is niet slim.

Ik zat gisteren in een dip…komt dit ooit nog goed! Maar het eerste verband mocht er eindelijk af. Vandaag ben ik druk in de weer met de 1e stap van de volgende etappe. Vliegticket en hostel voor de 1e nacht zijn geboekt. Aanstaande zondag ga ik echt op weg richting Borneo, mankepotend of niet.

Paradijs

Ik ken nu elke gast van dit “resort”. Ik heb bijna elk gerecht van de menukaart al eens besteld. Internetten komt me bijkans de strot uit. Gelukkig beschik ik over de beste kok van het eiland, zit ik in een paradijs en word ik fantastisch verzorgd door Lek, de uitbater van het paradijs. Nog even en ik neem zijn boeltje over zodat hij kan gaan rentenieren. Mensen hier zijn trouwens in het algemeen allemaal super behulpzaam.

Ik leef nog! Misschien moet ik wat dromerige naïviteit laten varen en zo nu en dan wat oplettender door het leven gaan…

Hiken

Ik haat hiken. Ik houd van wandelen. Over bestoeptegelde stroken, bekinderkopte wegen of vlakke bospaden.

Bij hiken gaat de weg altijd omhoog. Niet zelden over alles behalve strakke lanen. Je worstelt je een weg over boomwortels, glibberige geultjes of gigantische keien. Vaak vindt de hike plaats in een warm land en is er weinig beschutting tegen de, rond de evenaar net iets feller schijnende, zon. De afgrond is ook vaak nabij. Aldus is opletten een must en is een meditatie danwel een dromerig genieten van de omgeving of het uitzicht niet mogelijk.

Mijn lichaam is niet uitgerust om als klimgeit te fungeren. De hartslag is na 3, bijna onneembare rotsblokken, ver boven het toelaatbare. De voeten beginnen te zwemmen in die vervloekte meer dan 1 kilo wegende bergschoenen. Die heb ik speciaal meegenomen voor die 1 of 2 hikes, die onvermijdelijk zijn.

Een hike maakt nooit een vloeiende beweging. Wat omhoog geklauterd is, moet later weer afgedaald worden. De bovenbeenspieren zijn te kort. Door vrouwelijke vormen belasten ze de knieschijven niet geheel in rechte lijn. De onneembare rotsblokken zorgen nu voor grote klappen. Op je rug hangt die grote fles water en die semi-professionele camera.
Toch ben ik er weer aan begonnen, want aan het eind, of beter gezegd halverwege, wacht de beloning.

De beloning is vaak een wonder der natuur. Soms een wonder der mensheid. Je kan er op geen enkele andere manier geraken. Bovendien smaakt geen enkel biertje, cocktail of koude cola beter dan die ene net na de hike.