hike

1 bericht

Hiken

Ik haat hiken. Ik houd van wandelen. Over bestoeptegelde stroken, bekinderkopte wegen of vlakke bospaden.

Bij hiken gaat de weg altijd omhoog. Niet zelden over alles behalve strakke lanen. Je worstelt je een weg over boomwortels, glibberige geultjes of gigantische keien. Vaak vindt de hike plaats in een warm land en is er weinig beschutting tegen de, rond de evenaar net iets feller schijnende, zon. De afgrond is ook vaak nabij. Aldus is opletten een must en is een meditatie danwel een dromerig genieten van de omgeving of het uitzicht niet mogelijk.

Mijn lichaam is niet uitgerust om als klimgeit te fungeren. De hartslag is na 3, bijna onneembare rotsblokken, ver boven het toelaatbare. De voeten beginnen te zwemmen in die vervloekte meer dan 1 kilo wegende bergschoenen. Die heb ik speciaal meegenomen voor die 1 of 2 hikes, die onvermijdelijk zijn.

Een hike maakt nooit een vloeiende beweging. Wat omhoog geklauterd is, moet later weer afgedaald worden. De bovenbeenspieren zijn te kort. Door vrouwelijke vormen belasten ze de knieschijven niet geheel in rechte lijn. De onneembare rotsblokken zorgen nu voor grote klappen. Op je rug hangt die grote fles water en die semi-professionele camera.
Toch ben ik er weer aan begonnen, want aan het eind, of beter gezegd halverwege, wacht de beloning.

De beloning is vaak een wonder der natuur. Soms een wonder der mensheid. Je kan er op geen enkele andere manier geraken. Bovendien smaakt geen enkel biertje, cocktail of koude cola beter dan die ene net na de hike.