Making Business Personal
Making Business Personal

Un peu de mélancolie

Wegens projectomstandigheden ging ik afgelopen maandag de 3e week op rij thuis aan het werk. Een keer een dag thuiswerken kan fijn zijn, om veel meters te maken, maar een dag of 8 na elkaar is too much. Met name omdat mijn mogelijkheden beperkt zijn. In deze fase van het IT project is toegang tot het systeem onontbeerlijk. Soms moet je wat uitzoeken, of wil je iets wat je bedacht hebt even staven. Dat kon dus niet en dan worden meters ineens millimeters. Tevens werd me deze maandag duidelijk dat de 10 maanden waar men het oorspronkelijk over had, uiteindelijk toch maar 3 maanden zullen worden. Op zich had ik dit al eerder kunnen vermoeden, toen men mij vertelde dat de configuratie in Manilla zou worden gedaan. Maar ik ben, ja nog steeds en waarschijnlijk de rest van mijn leven, nogal naïef en heb de neiging me niet zo snel druk te maken tot het nodig is. Ik dacht toen alleen, goh waar moet ik me dan mee bezig houden, terwijl ik dat meteen had moeten vragen. Ach, een lesje in ondernemerschap zullen we maar denken.

Cimetière Saint-PierreIk zat dus even in een dipje, ik moest even terug in evenwicht komen. Alle plannen om een sociaal leven hier op te bouwen, leken ineens zinloos. Hoewel ik deze week zo’n 3 dagen vrij was en de zon, zoals altijd, scheen, was ik enigszins lusteloos. Zo gaat dat af en toe. Nu zit ik weer in een moment dat ik er het beste van wil maken. Dat wil zeggen, nog zo veel mogelijk zien en doen in de tijd die me rest. En de tijd die ik over ga houden, want eigenlijk zijn de afgelopen 3 weken verloren. Ik heb wat voorbereidingen gedaan, maar de spijkers met koppen moeten met de business partners geslagen worden en dat kan vanaf deze week. Waarschijnlijk moet ik die laatste weken echt hard werken…

Les goudesVandaag was het hier zo ongeveer 22 graden en zoals gezegd scheen de zon. Dat is een klein, doch levensbelangrijk verschil tussen november (tot en met februari) in Nederland en diezelfde periode zo’n 1200 km zuidelijker. (waarbij de ligging van Marseille aan de zee, met bepaalde wind ook geen onbelangrijk detail is). Ik heb hier niet in de gaten dat de zwarte periode van het jaar begonnen is. Het is wat warmer, echt elke dag schijnt de zon en het is hier allemaal net wat later echt donker, zo rond 18.00u. Vandaag was een goede dag om de stad eens te verlaten. Vanaf metrostation Castellane, nam ik eerst bus 19, die zich via Avenue du Prado een weg naar de stranden baant en dan via de Corniche richting de Calanques toert. Het laatste stukje gaat met busje 20 en dan kom je terecht in Les Goudes. Vanuit Marseille is dit zo’n beetje de eerste bezienswaardige Calanque. Dat is het mooie aan deze stad, je bent binnen niet al te lange tijd aan het strand of in een natuurgebied.

Port d'AixTussen het dippen door heb ik deze week ook maar eens de Arc de Triomph van Marseille op gezocht. Hier heet ie Port d’Aix en staat ie niet aan het einde van een indrukwekkende straat. Nee, de arc staat er eigenlijk maar zielig bij hier. Tevens heb ik als niet-shopper toch de straat gevonden, waar je kunt windowshoppen op niveau, namelijk de Rue Grignan. Hier zijn de Armani’s, Vutons en Hermesjes te vinden. Omdat mijn voorkeur toch uitgaat naar..sja..levende cultuur, heb ik er nog niet eerder over gerept maar het bulkt hier werkelijk van de galerijen. Ik loop er meestal dus aan voorbij, maar je hoeft geen moeite doen om uitbatingen te vinden waar je schilderijen kunt bewonderen. Ook heb ik een bezoekje gebracht aan Cimetière Saint-Pierre. Dat klinkt wellicht in tegenspraak met een eerdere uitspraak, maar ik ben dol op begraafplaatsen. Ik word er veelal rustig van en er liggen op, in dit geval enkele vierkante kilometers, vele verhalen en in principe ook veel historie bij elkaar.

 

Nu ga ik me maar eens voorbereiden op de kantoordag van morgen. Het lijkt al zo lang geleden, ik moet al mijn hulpmiddelen maar weer eens bij elkaar zoeken en in de kantoortas stoppen, dan kan ik morgen relaxed opstaan en diezelfde bus weer nemen.