Making Business Personal
Making Business Personal

Home away from home…

Het begin

Op woensdag de 15e arriveerde ik ’s middags rond half 3 in Marseille, met mijn rugzak met 15 kilo aan kleding en mijn, best wel hippe, trolley tot 7 kilo gevuld met laptop, semi-professionele camera en allerhande stekkers. Op donderdag de 16e begon mijn eerste werkdag. In de tussentijd had ik het appartement min of meer tot thuis verklaard, een Spar gevonden voor de eerste levensbehoeften en achterhaald hoe ik met het ov richting kantoor kon. Ik was vanaf nu een..expat?

De eerste werkweek bestaat uit 2 dagen, waarin alles nog nieuw en spannend is. Ik kom er achter dat ik de enige subcontractor ben en daardoor een soort proefkonijn. Ik ontmoet “de klant” en ritsel voor de eerste dagen een collega, die mij naar binnen kan loodsen. In mijn vrije tijd bepaal ik waar de beste supermarkt op loopafstand is, hoe ik een abonnement op het ov kan bemachtigen en wordt het me duidelijk dat ik toch een Franse sim nodig heb, omdat mijn collega’s van Accenture niet met hun mobiel van de zaak naar een buitenlands nummer mogen bellen. Het eerste weekend zie ik niet veel van Marseille, behalve dan het strand Les Catalans.

Het werken

Zoals wel vaker zitten de IT projectleden op een aparte afdeling. Allemaal mensen, van buitenaf ingehuurd, die een groot gedeelte van de dag door brengen met het besturen van een laptop. Ik ben dus ingehuurd door Accenture. Mijn collega’s komen uit Parijs of Lyon (ruim 300 km van Marseille) en zijn 3 of 4 dagen in Marseille op een zakelijk hotel vlak bij het kantoor. Dit is uit gemak, want het draait uiteindelijk om werken en niet om plezier. Fransen, ik weet niet of ik nu onterecht aan het generaliseren sla, beginnen vrij laat, dat wil zeggen niet voor 9u. Niet iedereen doet het, maar het ochtend ritueel bestaat er uit, dat je een rondje langs je directe collega’s doet en  ze een hand met de woorden “Bonjour, ça va?” doet toekomen. Vervolgens doen zij aan een uitgebreide lunch van minimaal een uur. Blijkbaar gebeurt dit ook nogal buiten de deur, maar in dit geval vind dit plaats in het goed geoutilleerde bedrijfsrestaurant. Voor koffie moet je hier betalen. Het is dus niet zo dat je voor een vergadering, eerst met de vergaderleden een bakje koffie haalt bij de automaat. Je drinkt niets, of je hebt je eigen flesje water of zo bij je. De eerste dagen moet je toch even aanvoelen hoe alles loopt en wil je niet al te veel uit de pas lopen. Dus bleef ik ook tot een uur of  6 a half 7 werken. Maar ik heb het nooit nodig gevonden en vind het eigenlijk nog steeds niet nodig om 9u per dag te werken, alleen maar om dat een ander dat ook doet. Het gaat er per slot van rekening om dat je het juiste resultaat bereikt. Ik ben in principe ingehuurd voor 4 werkdagen per week, maar omdat ik een speciaal schema heb, waardoor ik twee maal per maand vanaf donderdag thuis wil zijn, werk ik eigenlijk elke werkdag dat ik in Marseille ben. Dit betekent 2 fulltime weken om mee te beginnen en na 7 maanden sabbatical is dat best pittig ;-).

En verder

In het begin is het zoeken. Het appartement is mooi en goed ingericht, maar toch mis je dingen. Er is geen droogrek of droogtrommel, dus de was ligt her en der verspreid te drogen. In de keuken waren veel basiszaken aanwezig, maar geen sojasaus en ook geen basilicumplant (die heb ik vandaag in een buurtsuper gespot en die ga ik deze week dus aanschaffen). De grote televisie laat alleen Franstalige zenders zien en als je Frans nogal basis is, is dat best vermoeiend. Dus wend ik mij tot Uitzending Gemist, voor een uurtje ontspanning ’s avonds, maar dan krijg ik plots een melding dat mijn internetlimiet bereikt is. Mhhhh..als ik het goed begrepen heb, heb ik nu een noodoplossing, maar ik heb een maandtegoed van 12 GB. Dit klinkt als veel, maar geloof me, dat is in dit informatietijdperk best beperkt en al helemaal als je internet voor heeeeeel veel doeleinden nodig hebt, wat voor mij nu het geval is. De laptop produceert niet zo veel geluid als ik wil en dus op naar de winkel om een speakersetje aan te schaffen. Ik kan mijn geluk niet op als ik besef dat ik daarmee ook mijn mobiele telefoon in kan zetten als stereo-installatie. Niets zo rustgevend als naar je eigen muziek kunnen luisteren. Ik woon in het meest bruisende deel van Marseille en dat is tot vrij diep in de nacht te merken. Het is hier nog vrij warm, dus met het raam open is het lang meegenieten met naar huis waggelende drinkebroers. Net als ik denk rustig te slapen te kunnen gaan, gaat de gemeentereinigingsdienst voor de deur aan de gang.

En dan besef ik me ineens dat ik hier wel helemaal alleen ben. Geen collega’s in de buurt. Ik werk, ik doe boodschappen, ik kook, ik was en ik probeer in het weekend beetje bij beetje Marseille te verkennen. Ik ben nog niet zo ver dat ik ’s avonds in het donker op verkenning wil gaan, zonder de stad een beetje te voelen. En daar moet verandering in komen! Ik heb nu contact opgenomen en kennis gemaakt met Braziliaanse percussiegroep Muleketu. Woensdag ga ik mee repeteren. Vandaag heb ik eens gezocht op de Couchsurfing site. Ik heb al een reactie, dus binnenkort kan ik socializen. En morgen ga ik eens kijken in een soort buurthuis, waar onder andere een cursus Afrikaans dansen wordt gegeven. Dat lijkt me wel wat, een beetje bewegen met mijn nieuwe kantoorbestaan.

More to follow!