Making Business Personal
Making Business Personal

Komt een vrouw bij de dokter

Ik kom zo eens in de paar jaar bij de dokter. Meestal heb ik een lijstje klachten met een zelf voorgestelde oplossing. De laatste keer dat ik ging was onder andere om een spiraaltje te laten verwijderen. Dit lukte de huisarts niet, ik kreeg een verwijzing naar het ziekenhuis. Van dat instituut krijg ik als bezoeker al de jitters en als patiënt al helemaal.

Gynaecologie is maar een vreemde afdeling. Er komen mensen in blijde verwachting, mensen die heel veel moeite hebben om in blijde verwachting te geraken en mensen die een wat minder prettige boodschap te verwerken kregen aangaande een orgaan gerelateerd aan in blijde verwachting raken.

De gynaecoloog ging aan de slag, na wat grapjes over en weer. Ook hem lukte het niet het spiraaltje te verwijderen, sterker nog hij stelde maar meteen een probleem vast, namelijk een vleesboom. Ik ben van nature positief/naïef ingesteld, dus ik ga altijd uit van het beste. In dit geval was dat: de spiraal wordt zonder verdere ongemakken verwijderd. Nu was het resultaat dat ik én bloed moest laten prikken én een MRI scan moest ondergaan.

In voorbereiding op de MRI scan had ik ontdekt dat ik alweer geprikt moest worden. In dit tempo zou ik wel eens een doodsangst kwijt kunnen raken :-). De MRI scan viel verder wel mee, mede omdat mijn hoofd buiten boord kon blijven. Verder was er wel veel herrie en was ik mij 25 minuten lang bewust van het feit dat er een infuus in mijn arm zat.

Twee weken later ging ik weer naar de gynaecoloog om het resultaat van de MRI scan te bespreken. Mijn verwachting was uiteraard een ienemienie vleesboompje wat makkelijk verwijderd kan worden. Het resultaat was echter een mega meloen, die er bovendien volgens de radioloog “verdacht uitzag”.

Voor deze trip had ik gelukkig mijn moeder mee genomen, om er zeker van te zijn dat ik alle boodschappen die gedaan zouden worden mee zou krijgen, want in zo’n consult van 10 minuten kan uiteindelijk behoorlijk veel gezegd worden. De boodschap was echter redelijk eenvoudig, zo snel mogelijk laten verwijderen en helaas met als enige optie een buikoperatie. Volgens de gynaecoloog was er een wachtlijst, dus ik ging in mijn hoofd al een beetje plannen welke maand of welk jaar handig zou zijn.

Als je geopereerd moet worden, word je meteen in een operatie intake proces gestort. Eerst een lijst invullen met vragen, die bepaalt of je geschikt bent voor operatie. Het ging allemaal nogal snel, een beetje surrealistisch mag ik wel zeggen. Van de gedachte dat het allemaal wel mee zou vallen en mijn jarenlange idee dat ik niet voor mezelf in zou staan als ik ooit geopereerd zou moeten worden, tot op een treintje stappen omdat het moet en er geen andere opties zijn.

Na de vragenlijst volgende de anesthesist. Het verdict was volledige narcose en stoppen met roken zou handig zijn in verband met mijn capaciteit tot opname van zuurstof in het bloed. Oja..ik moest ook nog even bloed laten prikken. Dat was het moment dat ik het even niet meer trok. Moest ik na al die ellende ook nog eens een keer WEER bloed laten prikken…

Na de 1e ronde volgende de operatieplanner. Ze informeerde of ik al snel kon. Ik vroeg, voor de grap, of ik misschien maandag terug kon komen (het was vrijdag). Ze zei, nee dat niet, maar wel aanstaande woensdag. Er gingen nogal veel gedachten door me heen. Onder andere als keurig opgevoed calvinistisch kind: maar ik moet het werk nog inlichten. Daarnaast dacht ik ook, “hallo, mag ik het ook nog even een plekje geven?”. De volgende optie was vrijdag..een week later. Dat leek me wel goed, verwerkingstijd, inlichtingtijd en geen weken wakker liggen van de gedachte aan.

De laatste ronde was een soort voorlichting verhaal. Ik was van het best case scenario uitgegaan, dus ik was totaal niet voorbereid op een eventuele operatie en wat daar dan bij komt kijken. Toen de verpleegster mede deelde dat ik 2 tot 6 weken uit de running zou zijn kreeg ik daarom bijkans een hartverzakking. Het moet gezegd als zzp-er denk je dan ook als één van het eerste..ok dat is dan 6 weken geen inkomen….en als 2e…ik ga me zo stierlijk vervelen…en als 3e..ik woon alleen..hoe moet dat nu?

Nu een maand of 9 later lijkt het allemaal lang geleden. De herstelperiode viel zwaar tegen. De 2 tot 6 weken periode geldt voor 20-jarigen waarschijnlijk, als je 40+ bent is het just the beginning. Gelukkig kreeg ik hulp van vrienden en familie en (tegen betaling natuurlijk) van de thuiszorg. De wc bleef gepoetst want dat mocht ik dus niet zelf.  Een groot gedeelte van de huid op de buik is nog gevoelloos, maar daar staat tegenover dat het maandelijkse ritueel voltooid verleden tijd is. Als er nu iemand meldt liever niet naar de sauna te gaan omdat ze ongesteld is, moet ik echt even een paar minuten denken..ongesteld??…oooooow jaaaaaa.

Ik denk dat ik voorlopig maar niet meer naar de dokter ga, maar ik denk ook dat ik de volgende keer iets minder zal zweten voor een injectie. Wie weet laat ik me weer eens inenten als ik naar een tropisch land ga.

 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *