psychologie

1 bericht

Angst

Men zegt dat je je niet moet laten beheersen door angst, maar let’s face it, dat doen we natuurlijk wel. Althans, ik bedacht me vanochtend tijdens het ontwaken dat ik me stiekem best wel door mijn angsten laat sturen. Niet dagelijks, maar al met al zijn er bepaalde ontwijkingen ingeslepen.

Meestal probeer ik de dag dagelijkse angst te negeren. Bijvoorbeeld als je met je bolide 140 km per uur door een lekkere bocht scheurt en dan ineens gaat bedenken, wat er zou kunnen gebeuren als nu één of beiden voorbanden ineens lek zouden zijn. Die anti-slip cursus van enkele jaren terug zou dan in elk geval goed van pas komen. Ook zo’n ritje in de python, waarbij een stukje “angst” bijdraagt aan de adrenaline, kan ineens angst-angst worden, als je tijdens het omhoog takelen gaat fantaseren over los zittende bouten en moeren. Dat doe je gewoon niet! De angsten die ik bewust probeer te omzeilen zijn gericht op hoogtes, of eigenlijk de bijbehorende dieptes, en injectienaalden.

In dieptevrees tracht ik nog wel eens te investeren, door tijdens een vakantie of reisje iets te ondernemen, wat qua budget behoorlijk piekt ten opzichte van andere activiteiten en waarbij hoogte/diepte een rol speelt. In Australië heb ik me als een Tarzan aan een takel door de jungle van boomtop naar boomtop laten zwieren. Ik had van tevoren vastgesteld dat de plateaus een acceptabele oppervlakte hadden. Je kon meestal tegen de boom aan op een bankje zitten gelukkig. Het mezelf van het plateau laten “vallen” en het op redelijke snelheid voortbewegen aan de takel vond ik nog wel geinig. Wat ik minder grappig vond, was het feit dat het personeel mij, naar mijn gevoel, mi-nu-ten-lang liet stil hangen op het hoogste cq diepste punt zodat ik lekker van het uitzicht kon genieten. Een andere prikkeling vond plaats in Venezuela, waar ik mij, voor zelfs de 2e keer in mijn leven, aan parapente waagde. Van de berg afrennen en vervolgens langs een bergwand min of meer recht of enigszins stijgend zweven vond ik prachtig. Het omkeren en enigszins omlaag langs een gigantische afgrond, cq dal gliden kostte me heel veel hartkloppingen en zweet.

Toen ik net begon met vakanties doen in exotische oorden ging ik nog netjes vaccinaties halen. Meestal begeleid door moeder’s, omdat ik het onveilig achtte om in half duizelige toestand achter een stuur plaats te nemen. Deze martelingen waren te overzien, omdat een DTP-tje een jaartje of 15 meegaat. Maar de degeneratie begon met het weigeren van inname van anti-malaria pillen uit min of meer principiële overwegingen. Als snel daarna bedacht ik me dat ik ook makkelijk zonder DTP, typhus en hepatitus vaccinaties kon. In Brazilië had ik even spijt van mijn angst, omdat ik overwoog naar de Amazone te gaan en blijkbaar was daar een gele koorts inenting voor vereist. Die had ik natuurlijk niet, althans geen geldige meer, maar ik had deze in Brazilië gratis kunnen krijgen. Ik besloot maar gewoon naar de Pantanal te gaan…

Deze angsten hebben iets raars. Ten eerste vinden andere mensen die jouw angsten niet hebben, jou maar een aansteller. Enkele jaren geleden had ik een injectie nodig, niet zo maar een prikje in het peutervet, nee een intraveneuze toediening van een geneesmiddel. Ik had hiervoor vriendelijk bedankt, maar de dienstdoende arts bracht subtiel onder de aandacht dat het min of meer kiezen was tussen deze kwelling of eventueel een nog erg kort durend leven. Ik accepteerde, maar wel onder totale verkramping. Het is simpelweg het idee dat er een injectienaald in mij gestoken gaat worden, dat een ongelooflijke angst voortbrengt. Het toedienen van het geneesmiddel verliep dus niet vlekkeloos. Het duurde vrij lang voordat de naald er überhaupt goed in zat en vervolgens kon het geneesmiddel niet stromen, omdat ik verkrampt van stress was. Afin, ik moest me volgens mij begeleider, niet zo aanstellen, dus.

En zo is er anderzijds een gevalletje spin-angst, waarmee ik een tijdje een huishouding heb gevoerd. Ik hoorde op een avond een dusdanig doordringend gegil dat ik er van uit ging dat minimaal het huis in een gigantische fik stond, maar nee er bleek ergens bovenaan een muur een spinnetje te zitten. Het is, toegegeven, op zo’n moment best moeilijk om de angst van de ander dan serieus te nemen, als jij niet diezelfde angst hebt.

Een ander curieus aspect van angst vind ik altijd de onlogica. Zo zijn er mede-Nederlanders die blijkbaar angstig zijn voor slangen. Nu loop ik al best lang rond in dit land en het is mij werkelijk nog nooit gelukt een slang tegen het lijf te lopen. Dus waar de angst dan vandaan komt? Wellicht is het met angsten net als met dromen duiden, dat het betreffende angstobject ergens anders voor staat. Zo lees ik net ergens dat hoogtevrees aangeboren is en dat het vooral voorkomt bij controlefreaks. Ok ik kan mezelf veel noemen, maar een controlefreak….

Laten we angsten maar scharen tot één van de geheime wonderen van het leven en ze vervolgens zoveel mogelijk zien te ontwijken.