marseille

6 berichten

Un peu de mélancolie

Wegens projectomstandigheden ging ik afgelopen maandag de 3e week op rij thuis aan het werk. Een keer een dag thuiswerken kan fijn zijn, om veel meters te maken, maar een dag of 8 na elkaar is too much. Met name omdat mijn mogelijkheden beperkt zijn. In deze fase van het IT project is toegang tot het systeem onontbeerlijk. Soms moet je wat uitzoeken, of wil je iets wat je bedacht hebt even staven. Dat kon dus niet en dan worden meters ineens millimeters. Tevens werd me deze maandag duidelijk dat de 10 maanden waar men het oorspronkelijk over had, uiteindelijk toch maar 3 maanden zullen worden. Op zich had ik dit al eerder kunnen vermoeden, toen men mij vertelde dat de configuratie in Manilla zou worden gedaan. Maar ik ben, ja nog steeds en waarschijnlijk de rest van mijn leven, nogal naïef en heb de neiging me niet zo snel druk te maken tot het nodig is. Ik dacht toen alleen, goh waar moet ik me dan mee bezig houden, terwijl ik dat meteen had moeten vragen. Ach, een lesje in ondernemerschap zullen we maar denken.

Cimetière Saint-PierreIk zat dus even in een dipje, ik moest even terug in evenwicht komen. Alle plannen om een sociaal leven hier op te bouwen, leken ineens zinloos. Hoewel ik deze week zo’n 3 dagen vrij was en de zon, zoals altijd, scheen, was ik enigszins lusteloos. Zo gaat dat af en toe. Nu zit ik weer in een moment dat ik er het beste van wil maken. Dat wil zeggen, nog zo veel mogelijk zien en doen in de tijd die me rest. En de tijd die ik over ga houden, want eigenlijk zijn de afgelopen 3 weken verloren. Ik heb wat voorbereidingen gedaan, maar de spijkers met koppen moeten met de business partners geslagen worden en dat kan vanaf deze week. Waarschijnlijk moet ik die laatste weken echt hard werken…

Les goudesVandaag was het hier zo ongeveer 22 graden en zoals gezegd scheen de zon. Dat is een klein, doch levensbelangrijk verschil tussen november (tot en met februari) in Nederland en diezelfde periode zo’n 1200 km zuidelijker. (waarbij de ligging van Marseille aan de zee, met bepaalde wind ook geen onbelangrijk detail is). Ik heb hier niet in de gaten dat de zwarte periode van het jaar begonnen is. Het is wat warmer, echt elke dag schijnt de zon en het is hier allemaal net wat later echt donker, zo rond 18.00u. Vandaag was een goede dag om de stad eens te verlaten. Vanaf metrostation Castellane, nam ik eerst bus 19, die zich via Avenue du Prado een weg naar de stranden baant en dan via de Corniche richting de Calanques toert. Het laatste stukje gaat met busje 20 en dan kom je terecht in Les Goudes. Vanuit Marseille is dit zo’n beetje de eerste bezienswaardige Calanque. Dat is het mooie aan deze stad, je bent binnen niet al te lange tijd aan het strand of in een natuurgebied.

Port d'AixTussen het dippen door heb ik deze week ook maar eens de Arc de Triomph van Marseille op gezocht. Hier heet ie Port d’Aix en staat ie niet aan het einde van een indrukwekkende straat. Nee, de arc staat er eigenlijk maar zielig bij hier. Tevens heb ik als niet-shopper toch de straat gevonden, waar je kunt windowshoppen op niveau, namelijk de Rue Grignan. Hier zijn de Armani’s, Vutons en Hermesjes te vinden. Omdat mijn voorkeur toch uitgaat naar..sja..levende cultuur, heb ik er nog niet eerder over gerept maar het bulkt hier werkelijk van de galerijen. Ik loop er meestal dus aan voorbij, maar je hoeft geen moeite doen om uitbatingen te vinden waar je schilderijen kunt bewonderen. Ook heb ik een bezoekje gebracht aan Cimetière Saint-Pierre. Dat klinkt wellicht in tegenspraak met een eerdere uitspraak, maar ik ben dol op begraafplaatsen. Ik word er veelal rustig van en er liggen op, in dit geval enkele vierkante kilometers, vele verhalen en in principe ook veel historie bij elkaar.

 

Nu ga ik me maar eens voorbereiden op de kantoordag van morgen. Het lijkt al zo lang geleden, ik moet al mijn hulpmiddelen maar weer eens bij elkaar zoeken en in de kantoortas stoppen, dan kan ik morgen relaxed opstaan en diezelfde bus weer nemen.

Huisbezoek

Na een aangename kennismaking met Marseille, mocht ik een klein weekje naar huis. Ik moet zeggen dat ik me daar heel erg op verheugde. Beetje jammer wel dat de vlucht naar huis, die normaal twee uur duurt, nu ook twee uur vertraging had. Na enigszins lamgeslagen thuisgekomen te zijn, was het een kwestie van post controleren op belangrijkheid, boodschappen doen en op naar de 3 uur durende Taiko les.

De navolgende dagen waren ook redelijk volgepland, omdat het natuurlijk leuk is om al die mensen te zien die je graag ziet en die je alweer een tijdje niet hebt gesproken. Omdat ik praktisch ingesteld ben, had ik ook maar meteen een kappersbezoek en tandartscontrole aan het lijstje toegevoegd. En als je toch bezig bent kan het opheffen van een bankrekening waarop al je automatische incasso’s plaatsvinden ook net zo goed afgehandeld worden. Kortom ik voelde me op een gegeven moment best druk.

Het waren in elk geval fijne dagen met niet te vergeten veel zon, vrij uniek voor zoveel dagen achter elkaar in november. Ik kon me daarom ook heerlijk uitleven op de motor. Iets waar ik altijd enorm veel trek in krijg als ik in een omgeving ben waar het weer prettig is, de omgeving mooi en je om de haverklap geconfronteerd wordt met motors. Net als in Parijs is in Marseille een motor of scooter eigenlijk het beste vervoersmiddel. Op de fiets kan, maar het is hier wel echt een jungle, want er zijn praktisch geen voorzieningen en de Franse automobilist is niet echt ingesteld op fietsers.

Het terugkeren naar Marseille was ook niet erg. Toen ik er weer was, realiseerde ik me dat dit nu ook een thuis was en dat ik dus twee thuis-en heb en derhalve best een bofkont. Het ontdekken van Marseille gaat nog op het gemakje, ik heb immers de tijd. Ik heb nu eindelijk de de Notre Dame de la Garde “gedaan”. Ik zou zeggen je moet hier naartoe, maar deze staat toch al op nummer 1 van de lijst met toeristische attracties, dus dat is niet echt nodig. Het is in elk geval de moeite waard. Het uitzicht vanaf dit hoogste punt in Marseille is formidabel en de basiliek zelf is erg fraai. Verder is het een kwestie van tram of metro pakken en telkens bij een andere halte uitstappen om vervolgens een beetje rond te flaneren en sfeer te proeven. Eigenlijk zijn er al best veel plekken waar ik regelmatig even heen zou willen gaan. Overal zijn wel mooie gebouwen te bewonderen en altijd zijn er ruim voldoende drink- en eetgelegenheden.

Nu heb ik vandaag begrepen dat mijn verblijf hier korter zal zijn dan vooraf gedacht. Voor de volgende fase van het project worden collega’s van het bedrijf wat mij inhuurt, vanuit Manilla ingezet. De reden waarom laat zich vrij gemakkelijk raden. Wellicht kan ik nog aanbieden om daar te gaan helpen, want de Filipijnen staan vrij hoog op mijn verlanglijstje :-).

 

Papa fume une pipe

En ineens is het daar..ik voel me thuis, dit is nu my home town! Ik loop over straat alsof alles van mij is en ik elk hoekje van de stad ken. Dat is natuurlijk niet zo, maar voor een gedeelte van de stad geldt dat nu wel. Dit komt wellicht onder meer omdat ik een start heb gemaakt met mijn sociale leven. Vorige week heb ik voor het eerst met een repetitie mee gedaan van Muleketu. Allemaal aardige mensen en iedereen doet zijn of haar best om Engels met mij te praten en ik op mijn beurt doe mijn best om zoveel als mogelijk in het Frans te vragen of te antwoorden. Dat valt nog niet mee, de reden is evident: mijn woordenschat is zeer beperkt. Er zit eigenlijk maar een ding op en dat is woorden gaan leren net als vroeger op de middelbare school. Dat is namelijk precies de reden dat mijn Frans nog niet zo heel bar slecht is, in aanmerking genomen dat ik Frans praktisch nooit gebruik, zelden naar Franstalige films kijk en bij voorkeur niet in Frankrijk op vakantie ga.

Op weg naar de eerste repetitie en terug van voelde ik me nog niet helemaal senang. Het is gewoon niet prettig om in een grote stad in het donker ergens heen te gaan waar je nog niet geweest ben. Maar nu is ook dat stukje aan mijn eigenste stadsplattegrond toegevoegd. Ik probeer me voor elke reis goed voor te bereiden. Welk openbaar vervoer kan ik nemen? Tot hoe laat? Is er eventueel een Velo fiets in de buurt? Kan ik anders eventueel lopen en wat is dan de handigste weg? Als het goed is zal de voorbereidingstijd steeds korter worden, omdat ik me steeds beter zal gaan kunnen oriënteren.

Via Couchsurfing ben ik op zoek gegaan naar mensen die in Marseille zijn, open staan om mensen te leren kennen en bij voorkeur minimaal ook Engels of eventueel ook Nederlands spreken. En ik had binnen een dag twee reacties binnen. Met de ene ben ik afgelopen zaterdag naar Jardin du Pharo geweest. Ik had gezellig een flesje rode wijn van de Lidl meegenomen en we hebben gezellig zitten kletsen onder het genot van een mooi uitzicht over de stad. Nuttig was het ook, want ik weet nu dat er vlak bij mijn residentie een bioscoop te vinden is waar films zowaar in de originele taal worden getoond. Dit kan van pas komen tijden een koude winteravond, hoewel ik me afvraag of ik die hier echt ga meemaken. Daarnaast weet ik nu het webadres van de Franse Marktplaats. De jongen studeert Architectuur en ik was benieuwd naar zijn mening over Le Tour CMA CGM, mijn werkplek. Hij vertelde dat de gemeenschap er feitelijk niet echt blij mee is, omdat het voornamelijk een uiting is van de grootsheid van het bedrijf en het qua architectuur niet bepaald in het stadsbeeld valt. Ik moest hem daar, nu met dit uitzicht, wel gelijk in geven. En hij bevestigde mijn reeds tot leven komende vermoeden, dat het zogenaamde slechte deel van Marseille, oftewel gewoon het armste van het armste gedeelte van geheel Europa, pal achter de toren begint.

Ik heb via Couchsurfing nu ook ontdekt dat ik elke dinsdagavond kan gaan borrelen met Engelstaligen in Marseille. NoaillesOok een leuke optie voor zeer binnenkort. Met het tweede contact via Couchsurfing ga ik ook snel afspreken. Het lijkt me heerlijk om een keer niet alleen op een terras te zitten. Ondertussen heb ik Cours Julien ontdekt. Dit is een van de vele pleinen in de vele mini-gemeenschappen binnen Marseille, waar een gezellig plein omgeven is door restaurantjes en cafe’s. Op dit plein ontdekte ik a) geen toeristen en b) interessant uitziende, lees wat alternatievere en creatievere, mensen. Bovendien bevindt zich hier Espace Julien, zeg maar de, of een, Mezz van Marseille. Het plein en de omgeving is ook begeven van de kunstzinnige graffiti. En gisteren ben ik gaan neuzen bij Noailles, wel met niets bij me afgezien van wat los geld in de zak. Een zo goed als echte Arabische souk, met allemaal heerlijke verse dingen tegen een betaalbare prijs.  Hier kan ik een verse Marokkaanse muntthee gaan nuttigen en zeer betaalbaar ook een lekker tajine gerecht gaan eten, de volgende keer als ik geen zin heb om zelf te koken.

En zo verwacht ik nog wel een tijdje op ontdekking te kunnen blijven gaan in Marseille. Uiteraard moet er ook gewerkt worden. Ik moet eerlijk zeggen, dat het me een beetje tegenvalt. Vooral het feit dat ik de hele dag op een kantoor zit en dat tot op heden ook elke werkdag, doet mijn gevoel van vrijheid van de afgelopen maanden behoorlijk teniet. Het is dus wel duidelijk dat ik voor de toekomst nog maar eens moet bedenken wat ik nog allemaal meer zou kunnen doen…

Home away from home…

Het begin

Op woensdag de 15e arriveerde ik ’s middags rond half 3 in Marseille, met mijn rugzak met 15 kilo aan kleding en mijn, best wel hippe, trolley tot 7 kilo gevuld met laptop, semi-professionele camera en allerhande stekkers. Op donderdag de 16e begon mijn eerste werkdag. In de tussentijd had ik het appartement min of meer tot thuis verklaard, een Spar gevonden voor de eerste levensbehoeften en achterhaald hoe ik met het ov richting kantoor kon. Ik was vanaf nu een..expat?

De eerste werkweek bestaat uit 2 dagen, waarin alles nog nieuw en spannend is. Ik kom er achter dat ik de enige subcontractor ben en daardoor een soort proefkonijn. Ik ontmoet “de klant” en ritsel voor de eerste dagen een collega, die mij naar binnen kan loodsen. In mijn vrije tijd bepaal ik waar de beste supermarkt op loopafstand is, hoe ik een abonnement op het ov kan bemachtigen en wordt het me duidelijk dat ik toch een Franse sim nodig heb, omdat mijn collega’s van Accenture niet met hun mobiel van de zaak naar een buitenlands nummer mogen bellen. Het eerste weekend zie ik niet veel van Marseille, behalve dan het strand Les Catalans.

Het werken

Zoals wel vaker zitten de IT projectleden op een aparte afdeling. Allemaal mensen, van buitenaf ingehuurd, die een groot gedeelte van de dag door brengen met het besturen van een laptop. Ik ben dus ingehuurd door Accenture. Mijn collega’s komen uit Parijs of Lyon (ruim 300 km van Marseille) en zijn 3 of 4 dagen in Marseille op een zakelijk hotel vlak bij het kantoor. Dit is uit gemak, want het draait uiteindelijk om werken en niet om plezier. Fransen, ik weet niet of ik nu onterecht aan het generaliseren sla, beginnen vrij laat, dat wil zeggen niet voor 9u. Niet iedereen doet het, maar het ochtend ritueel bestaat er uit, dat je een rondje langs je directe collega’s doet en  ze een hand met de woorden “Bonjour, ça va?” doet toekomen. Vervolgens doen zij aan een uitgebreide lunch van minimaal een uur. Blijkbaar gebeurt dit ook nogal buiten de deur, maar in dit geval vind dit plaats in het goed geoutilleerde bedrijfsrestaurant. Voor koffie moet je hier betalen. Het is dus niet zo dat je voor een vergadering, eerst met de vergaderleden een bakje koffie haalt bij de automaat. Je drinkt niets, of je hebt je eigen flesje water of zo bij je. De eerste dagen moet je toch even aanvoelen hoe alles loopt en wil je niet al te veel uit de pas lopen. Dus bleef ik ook tot een uur of  6 a half 7 werken. Maar ik heb het nooit nodig gevonden en vind het eigenlijk nog steeds niet nodig om 9u per dag te werken, alleen maar om dat een ander dat ook doet. Het gaat er per slot van rekening om dat je het juiste resultaat bereikt. Ik ben in principe ingehuurd voor 4 werkdagen per week, maar omdat ik een speciaal schema heb, waardoor ik twee maal per maand vanaf donderdag thuis wil zijn, werk ik eigenlijk elke werkdag dat ik in Marseille ben. Dit betekent 2 fulltime weken om mee te beginnen en na 7 maanden sabbatical is dat best pittig ;-).

En verder

In het begin is het zoeken. Het appartement is mooi en goed ingericht, maar toch mis je dingen. Er is geen droogrek of droogtrommel, dus de was ligt her en der verspreid te drogen. In de keuken waren veel basiszaken aanwezig, maar geen sojasaus en ook geen basilicumplant (die heb ik vandaag in een buurtsuper gespot en die ga ik deze week dus aanschaffen). De grote televisie laat alleen Franstalige zenders zien en als je Frans nogal basis is, is dat best vermoeiend. Dus wend ik mij tot Uitzending Gemist, voor een uurtje ontspanning ’s avonds, maar dan krijg ik plots een melding dat mijn internetlimiet bereikt is. Mhhhh..als ik het goed begrepen heb, heb ik nu een noodoplossing, maar ik heb een maandtegoed van 12 GB. Dit klinkt als veel, maar geloof me, dat is in dit informatietijdperk best beperkt en al helemaal als je internet voor heeeeeel veel doeleinden nodig hebt, wat voor mij nu het geval is. De laptop produceert niet zo veel geluid als ik wil en dus op naar de winkel om een speakersetje aan te schaffen. Ik kan mijn geluk niet op als ik besef dat ik daarmee ook mijn mobiele telefoon in kan zetten als stereo-installatie. Niets zo rustgevend als naar je eigen muziek kunnen luisteren. Ik woon in het meest bruisende deel van Marseille en dat is tot vrij diep in de nacht te merken. Het is hier nog vrij warm, dus met het raam open is het lang meegenieten met naar huis waggelende drinkebroers. Net als ik denk rustig te slapen te kunnen gaan, gaat de gemeentereinigingsdienst voor de deur aan de gang.

En dan besef ik me ineens dat ik hier wel helemaal alleen ben. Geen collega’s in de buurt. Ik werk, ik doe boodschappen, ik kook, ik was en ik probeer in het weekend beetje bij beetje Marseille te verkennen. Ik ben nog niet zo ver dat ik ’s avonds in het donker op verkenning wil gaan, zonder de stad een beetje te voelen. En daar moet verandering in komen! Ik heb nu contact opgenomen en kennis gemaakt met Braziliaanse percussiegroep Muleketu. Woensdag ga ik mee repeteren. Vandaag heb ik eens gezocht op de Couchsurfing site. Ik heb al een reactie, dus binnenkort kan ik socializen. En morgen ga ik eens kijken in een soort buurthuis, waar onder andere een cursus Afrikaans dansen wordt gegeven. Dat lijkt me wel wat, een beetje bewegen met mijn nieuwe kantoorbestaan.

More to follow!

 

De eerste week

Toen ik de kans kreeg om een project te doen in Marseille, had ik daar direct zin in. Ik kreeg van familie en bekenden gemengde reacties. Sommigen enthousiast anderen wat gereserveerd, omdat Marseille een slechte naam heeft. Marseille is een havenstad in het uiterste zuiden van Frankrijk. Het is op Parijs na, de grootste stad van Frankrijk met ongeveer 800.000 inwoners. Vooralsnog is het de bedoeling dat ik hier 10 maanden werk op een project bij CMA CGM, het grootste bedrijf in Marseille, wat aan container-overslag doet. In die 10 maanden ga ik wel zo nu en dan een weekend naar huis.

Een havenstad heeft meestal al de neiging om wat ruwer te zijn (vergelijk Rotterdam met Amsterdam). Daarnaast wonen er heel veel immigranten, niet verwonderlijk, aangezien het vanuit Afrika met de boot de eerste stad is die je tegenkomt. Waarschijnlijk door de ligging, tiert de criminele sector hier welig. Het aantal doden wegens niet natuurlijke oorzaak is hier hoog en met name in bepaalde wijken. Er leeft hier ook een groot aantal mensen onder de armoedegrens. Er zijn dus wel wat factoren om rekening mee te houden als je hier bent. Het spreekt vanzelf dat ik niet van plan ben de wijken te bezoeken, waar de drugsbaronnen huishouden. Ook heb ik niet voorzien om met dure camera op de borst in de avonduren door wijken te lopen, waar men significant minder koopkracht in huis heeft dan ikzelf. Kortom ik ben voorbereid.

Vanuit thuis heb ik een appartement gezocht in het meest bruisende en tegelijkertijd ook meest toeristische gedeelte van Marseille, Vieux-Port. Het is lastig om vooraf een goede keuze te maken, maar de foto’s waren goed en de hospita wekte, ook in telefoongesprekken, vertrouwen. Ik wil niet elke maand verhuizen, dus ik wilde de optie om een lange huurtijd aan te gaan en niet elke verhuurder wil dit. Het nadeel van het wonen in een vakantiewoning of appartement, is wel dat je de huur en twee maanden huur aan borg vooraf betaald. Voordat je ook maar een nacht hebt doorgebracht, heb je al een aardig bedrag overgemaakt op een buitenlandse betaalrekening. Het voordeel is dus dat je een thuis hebt, waar je al je spullen hebt en waar je zelf kunt koken.

Het prestigieuze kanCMA CGM Kantoortoor van CMA CGM is ongeveer 3 km verwijderd van mijn appartement. Te ver om te lopen, dus ik maak gebruik van openbaar vervoer. Er zijn op dat gebied voldoende opties: metro, tram en bus. Ook kun je in Marseille op veel plekken “gemeente” fietsen huren. Ik heb de eerste twee dagen nog met losse kaartjes gereisd, maar dit is onhandig en op de langere termijn te duur. Bovendien heb ik geen ander vervoer, dus zal ik ook in mijn vrije tijd afhankelijk zijn van openbaar vervoer. Ik heb daarom een zogenaamde Transpass aangeschaft met een jaarabonnement. Ook hier geldt weer een redelijk forse uitgave, voordat er ook maar een kilometer gereisd is. Als het goed is kan ik nu ook gebruik maken van de gemeentefietsen. Daarnaast kan ik met deze pas ook de omgeving van Marseille per trein gaan verkennen.

Het is even wennen, een nieuw huis, nieuw werk, een nieuwe stad en het Frans, maar tot op heden kom ik vooral aardigheid tegen en niet te vergeten een heerlijk klimaat. De terrassen zijn nu halverwege oktober nog volledig in bedrijf. Voor mijn eerste vrij weekend staat op het plan een eerste verkenning in Marseille te doen op de toeristische wijze met een soort hop on hop off bus. Maar met de gewone bus ga ik morgen eerst maar eens een strand bezoeken 🙂