gezondheid

5 berichten

Scooter ongeluk…the sequal

Ik ben..was..behoorlijk gehavend. Het schoot maar niet op.

In het begin zeiden ze: over 3 dagen zijn je wonden droog. Na 3 dagen zeiden: over 3 dagen zijn je wonden droog. De 1e keer vroeg de verpleegkundige of ik antibiotica wilde. Ik vroeg of dit noodzakelijk was en hij dacht van wel, maar hij was het met me eens dat we even af konden wachten. Ondertussen wist ik dat ik geen hersenschudding had. Ik was in de 1e 24u wel enkele malen enorm duizelig geweest, tot misselijkheid aan toe. Maar op dat gebied was ik veilig. Ik was wel aan het memoriseren over mijn dilemma van een paar weken terug: zal ik wel of niet nog even snel vaccinaties halen. Het antwoord daarop is nee geweest. Nu had ik daar zo mijn gedachtes over en ik was al snel voorbereid op herkenning van eventuele symptomen van tetanus.

Na 2 dagen toch aan de antibiotica. Lek ging naar het vasteland en deelde mee dat hij betere antibiotica mee zou nemen en ontsmettingsgaas. Ik vond het maar raar dat hij gewoon antibiotica kon kopen. Antibiotica die maar liefst 4 maal sterker is dan het spul dat Thai via de staat krijgen.

Na een dag of 6 leek de eerste wond eindelijk dicht. Het gaas was een enorme hulp daarin. Echter mijn linkeronderbeen, wat de hele tijd al 2 maal zo dik was als de rechter, begon zeer te doen en was af en toe warm. Een ontsteking dus. Ik was aan het bedenken wat de juiste aanpak was, totdat Lek naar mijn veranda kwam en mededeelde dat we naar het vasteland zouden gaan, naar zijn goede vriend orthopeed dokter Kerek. Ik had er eerder niet naar gevraagd, maar voordat hij Rabbit Bungalow ging uitbaten heeft hij 12 jaar in de farmaceutische sector gewerkt en hij heeft dus een geweldig netwerk in het medische circuit.
Ik was nerveus voor intraveneuze toestanden, maar ook wel opgelucht om een dokter te zien. Het hele gebeuren was enigzins beschamend, maar ik heb er toch gretig gebruik van gemaakt. Terwijl 100-en Thai in wachtruimtes zaten werd ik na ongeveer een half uur in één streep door het traject onderzoek, wonden schoonmaken, röntgenfoto’s, uiteindelijke diagnose, gipsen spalk aanmeten en retro krukken ophalen (inclusief looples) getrokken.
Ik kreeg ook een lading medicijnen mee, waaronder nog een dosis antibiotica. Ik voelde me de volgende dag al een stuk beter. De kuit deed niet meer zeer. Waarschijnlijk had ik de enkel en het onderbeen voorheen veel te veel belast.

Ik was daarom een beetje sceptisch om ontstekingsremmer celebrex (vergelijkbaar met diaflonac) in te nemen. Een uur of 3 later wist ik waarom: ik kreeg ongelooflijke jeuk aan mijn handen. Een allergische reactie. Ik vond al snel op internet dat een anafylactische shock tot de mogelijkheden behoorde en daar werd ik heel zenuwachtig van… afin de dokter adviseerde te stoppen met celebrex en ik besloot zelf met de hele mikmak op te houden. De jeuk en blaren op de hand waren na een uur of 36 verdwenen. Er restte nu nog één opsteker. De antibiotica had alles kapot gemaakt en het terug in balans komen bezorgde me 2 dagen diarree.

Ik zit nu op dag 16 (denk ik). De wonden zijn dicht. De rechter enkel verzwikking is zo goed als opgelost. Het linkerbeen is bijna vochtvrij. Er staat 1 enorme bult op, de kleur is vandaag geel en er zit een kuil in. Wellicht heb ik ook nog een zweepslag of iets dergelijks opgelopen. De linkerenkel is behoorlijk stijf, maar ziet er na ruim een week gipsen spalk zeer veelbelovend uit. Ik heb er eigenlijk wel 100% vertrouwen in dat ik 8 maart na het bezoek aan dokter Kerek een trein richting Maleisië kan nemen.

Scooterongeluk

Mjah..wie wil er over schrijven? Ik niet. Maar het is gebeurd. Een Harley Davidson expeditie op Curaçao een jaar geleden verliep goed, maar een scooterritje op Koh Phayam ging faliekant fout.

Het was aan het schemeren, het asfalt was beter, ik keek waarschijnlijk rond en toen weer vooruit om vast te stellen dat mijn snelheid niet in verhouding was tot de snel naderende steile bult in het pad. Vol in de remmen en daar vloog ik. Als ik er aan terug denk en probeer te reconstrueren word ik lichtelijk onwel. Ik weet dat ik met mijn hoofd op de grond getikt heb, 1 maal. Ik denk dat dat gelukkig in de berm was. Er was een lokale jongen vlakbij. Hij handelde snel. Nam mijn scooter en sommeerde mij achterop en reed naar het plaatselijke hospitaal.

Hospitaal
Ondertussen ben ik 5 of 6 dagen verder. Ik ben de tel kwijt. Ik slik antibiotica en dagelijks bezoek ik mijn favoriete verpleegkundige om mij te laten martelen met alcohol en jodium. De wonden willen nog niet echt dichten. De vochtophopingen in geheel linkerbeen en rechterenkel worden iets minder. Ik voel me elke dag iets mobieler. Maar ja zolang ik open wonden heb, ben ik verankerd. Daarmee lekker rondreizen in een tropisch warm land met weinig asfalt en weinig besef van meerwaarde van openbare hygiëne is niet slim.

Ik zat gisteren in een dip…komt dit ooit nog goed! Maar het eerste verband mocht er eindelijk af. Vandaag ben ik druk in de weer met de 1e stap van de volgende etappe. Vliegticket en hostel voor de 1e nacht zijn geboekt. Aanstaande zondag ga ik echt op weg richting Borneo, mankepotend of niet.

Paradijs

Ik ken nu elke gast van dit “resort”. Ik heb bijna elk gerecht van de menukaart al eens besteld. Internetten komt me bijkans de strot uit. Gelukkig beschik ik over de beste kok van het eiland, zit ik in een paradijs en word ik fantastisch verzorgd door Lek, de uitbater van het paradijs. Nog even en ik neem zijn boeltje over zodat hij kan gaan rentenieren. Mensen hier zijn trouwens in het algemeen allemaal super behulpzaam.

Ik leef nog! Misschien moet ik wat dromerige naïviteit laten varen en zo nu en dan wat oplettender door het leven gaan…

Komt een vrouw bij de dokter

Ik kom zo eens in de paar jaar bij de dokter. Meestal heb ik een lijstje klachten met een zelf voorgestelde oplossing. De laatste keer dat ik ging was onder andere om een spiraaltje te laten verwijderen. Dit lukte de huisarts niet, ik kreeg een verwijzing naar het ziekenhuis. Van dat instituut krijg ik als bezoeker al de jitters en als patiënt al helemaal.

Gynaecologie is maar een vreemde afdeling. Er komen mensen in blijde verwachting, mensen die heel veel moeite hebben om in blijde verwachting te geraken en mensen die een wat minder prettige boodschap te verwerken kregen aangaande een orgaan gerelateerd aan in blijde verwachting raken.

De gynaecoloog ging aan de slag, na wat grapjes over en weer. Ook hem lukte het niet het spiraaltje te verwijderen, sterker nog hij stelde maar meteen een probleem vast, namelijk een vleesboom. Ik ben van nature positief/naïef ingesteld, dus ik ga altijd uit van het beste. In dit geval was dat: de spiraal wordt zonder verdere ongemakken verwijderd. Nu was het resultaat dat ik én bloed moest laten prikken én een MRI scan moest ondergaan.

In voorbereiding op de MRI scan had ik ontdekt dat ik alweer geprikt moest worden. In dit tempo zou ik wel eens een doodsangst kwijt kunnen raken :-). De MRI scan viel verder wel mee, mede omdat mijn hoofd buiten boord kon blijven. Verder was er wel veel herrie en was ik mij 25 minuten lang bewust van het feit dat er een infuus in mijn arm zat.

Twee weken later ging ik weer naar de gynaecoloog om het resultaat van de MRI scan te bespreken. Mijn verwachting was uiteraard een ienemienie vleesboompje wat makkelijk verwijderd kan worden. Het resultaat was echter een mega meloen, die er bovendien volgens de radioloog “verdacht uitzag”.

Voor deze trip had ik gelukkig mijn moeder mee genomen, om er zeker van te zijn dat ik alle boodschappen die gedaan zouden worden mee zou krijgen, want in zo’n consult van 10 minuten kan uiteindelijk behoorlijk veel gezegd worden. De boodschap was echter redelijk eenvoudig, zo snel mogelijk laten verwijderen en helaas met als enige optie een buikoperatie. Volgens de gynaecoloog was er een wachtlijst, dus ik ging in mijn hoofd al een beetje plannen welke maand of welk jaar handig zou zijn.

Als je geopereerd moet worden, word je meteen in een operatie intake proces gestort. Eerst een lijst invullen met vragen, die bepaalt of je geschikt bent voor operatie. Het ging allemaal nogal snel, een beetje surrealistisch mag ik wel zeggen. Van de gedachte dat het allemaal wel mee zou vallen en mijn jarenlange idee dat ik niet voor mezelf in zou staan als ik ooit geopereerd zou moeten worden, tot op een treintje stappen omdat het moet en er geen andere opties zijn.

Na de vragenlijst volgende de anesthesist. Het verdict was volledige narcose en stoppen met roken zou handig zijn in verband met mijn capaciteit tot opname van zuurstof in het bloed. Oja..ik moest ook nog even bloed laten prikken. Dat was het moment dat ik het even niet meer trok. Moest ik na al die ellende ook nog eens een keer WEER bloed laten prikken…

Na de 1e ronde volgende de operatieplanner. Ze informeerde of ik al snel kon. Ik vroeg, voor de grap, of ik misschien maandag terug kon komen (het was vrijdag). Ze zei, nee dat niet, maar wel aanstaande woensdag. Er gingen nogal veel gedachten door me heen. Onder andere als keurig opgevoed calvinistisch kind: maar ik moet het werk nog inlichten. Daarnaast dacht ik ook, “hallo, mag ik het ook nog even een plekje geven?”. De volgende optie was vrijdag..een week later. Dat leek me wel goed, verwerkingstijd, inlichtingtijd en geen weken wakker liggen van de gedachte aan.

De laatste ronde was een soort voorlichting verhaal. Ik was van het best case scenario uitgegaan, dus ik was totaal niet voorbereid op een eventuele operatie en wat daar dan bij komt kijken. Toen de verpleegster mede deelde dat ik 2 tot 6 weken uit de running zou zijn kreeg ik daarom bijkans een hartverzakking. Het moet gezegd als zzp-er denk je dan ook als één van het eerste..ok dat is dan 6 weken geen inkomen….en als 2e…ik ga me zo stierlijk vervelen…en als 3e..ik woon alleen..hoe moet dat nu?

Nu een maand of 9 later lijkt het allemaal lang geleden. De herstelperiode viel zwaar tegen. De 2 tot 6 weken periode geldt voor 20-jarigen waarschijnlijk, als je 40+ bent is het just the beginning. Gelukkig kreeg ik hulp van vrienden en familie en (tegen betaling natuurlijk) van de thuiszorg. De wc bleef gepoetst want dat mocht ik dus niet zelf.  Een groot gedeelte van de huid op de buik is nog gevoelloos, maar daar staat tegenover dat het maandelijkse ritueel voltooid verleden tijd is. Als er nu iemand meldt liever niet naar de sauna te gaan omdat ze ongesteld is, moet ik echt even een paar minuten denken..ongesteld??…oooooow jaaaaaa.

Ik denk dat ik voorlopig maar niet meer naar de dokter ga, maar ik denk ook dat ik de volgende keer iets minder zal zweten voor een injectie. Wie weet laat ik me weer eens inenten als ik naar een tropisch land ga.

 

Superfoods

Superfoods..wie is er niet mee groot gebracht? Een niet zo’n heel nieuwe trend in gezondheid land. Ook ik ben er ingetuind. Voor mij staan 3 grote zakken, met respectievelijk Chlorella Vulgaris poeder, Lucuma poeder en het onvermijdelijke Gerstegras poeder. Ik heb net nog eens uitgezocht waarom ik toch tot deze keuze ben gekomen.

De Chlorella Vulgaris fungeert als een soort multi-vitaminen. Dit was ik vergeten denk ik, want ik heb onlangs een super familie pot (synthetische) multi-vitaminen bij een goedkope winkelketen aangeschaft. De kassière was nog zo vriendelijk mij er op te wijzen dat ik nu 3 voor de prijs voor 2 kon krijgen, maar dat wees ik af, nadat ik met een wonderbaarlijk snelle rekensom de conclusie had getrokken dat ik dan voor de komende 6 jaar aan voorraad had staan. De multi-vitaminen heb ik trouwens niet aangeschaft, omdat ik nooit groente en fruit eet, maar wegens een aanhoudend eczeem. In het kader van de bestrijding hiervan zijn alle denkbare hulpmiddelen welkom. Jammer dus dat ik hiervoor synthetische materialen heb aangeschaft terwijl ik ten dienste hiervan nog een biologisch middel in huis had. Nu lees ik vandaag wel dat het mogelijk is dat ik allergisch ben voor deze algen, wat kan leiden tot, jawel, huiduitslag.

De Lucuma poeder heb ik in huis gehaald in een dappere poging het gebruik van geraffineerde suikers te voorkomen danwel sterk te verminderen. Lucuma is dus te gebruiken als zoetstof. Helaas heeft dit middel een gelijke eigenschap als de andere twee poeders. Het is namelijk ronduit smerig. Dit product wordt aangeraden voor smoothies, nagerechten en dat soort, hier gebruik ik echter zelf meestal al een vervanger. Afhankelijk van gewenste smaak en product, gebruik ik of een lepeltje honing of enkele dadels. Beiden natuurlijk en dus beter dan geraffineerd. Het gaat mij echter met name om koffie. Ik kan geen koffie drinken zonder suiker. Helaas kan ik mij niets voorstellen bij koffie met een lepeltje honing, een dadel of een schepje Lucuma.

Tot slot het Gerstegras. Dit is de meeste bekende denk ik. Gerstegras is om kort te gaan gewoon een natuurlijk biologisch bommetje van vitamientjes en mineralen. Voor diegenen die het nog nooit geproefd hebben, het smaakt naar kuilgras. Omdat ik van mening ben dat ik door de superfood appel heen moet bijten doe ik nu dagelijks een glaasje met een uitgeperste sinaasappel (superfood), een klein hoopje gebroken (!) lijnzaad (superfood) en een dessertlepel Chlorella en Gerstegras. Dit is echt een mega-bom aan gezondheid dames en heren! Het resultaat qua smaak blijft hetzelfde: kuilgras. Morgen zal ik er een schepje Lucuma bij doen, want ook die moet op natuurlijk.

Wanneer is food super? Volgens de beliebers in een uitzending van Keuringsdienst van Waarden, is dit wanneer het gezond is, wat dan gedefinieerd is als heul veul vitamine c.  Een ander kenmerk lijkt dat het van ver komt, in mijn geval een Chinees eiland, het midden-oosten en Peru. Volgens een mevrouw, die probeert haar boterham te beleggen door superfoods te verkopen, was al wat van ver komt beter dan wat we hier hebben, want onze grond is helemaal uitgewoond en levert dus hoegenaamd niets meer aan waardevolle bouwstoffen. Nee je kon het beter uit het Amazonegebied halen. Tot slot zijn de superfoods best wel duur. Logisch, want er is/was weinig aanbod en een snel stijgende vraag. Het komt van ver, dus hoge transportkosten. Ik probeer maar niet te bedenken wat onze westerse grillen voor impact kunnen hebben op verre natuurgebieden, die best belangrijk zijn voor de algehele balans van de aardbol.

Zoals gezegd maak ik de boel op, omdat ik het in huis heb en het blijft nu eenmaal biologisch dus best verantwoord. Maar de volgende keer ga ik gewoon eens in mijn eigen achtertuin kijken of naar de plaatselijke groenteboer voor superfoods.

Autoloos

Het is eigenlijk net iets te vroeg, maar ik had nu zin om het één en ander te evalueren. 20 september jl. is het een jaar geleden dat ik een auto bezat.

Mijn laatste auto had een naam en was na ca 2 jaar bezit nog steeds onderwerp van een lichte verliefdheid. Ik was blij dat een heel enthousiaste jongen Juliette overnam.

Sinds ik mijn rijbewijs heb, heb ik vele auto’s versleten, een groot deel ervan was een zogenaamde lease-auto. Het was een 3-jarige cyclus (en soms wat korter als er tussendoor een werkgever overgang plaatsvond), die begon met het onderzoeken van de markt als je in de buurt van de maximale kilometerstand of het einde van het leasecontract kwam. Berekenen wat je kwijt kon aan extra’s in de auto en wat dat kostte. Daarna het eindeloze wachten tot de bestelling en de levering hadden plaatsgevonden. Tot slot het zeker twee weken heel erg genieten van een nieuwe auto, om daarna tot de conclusie te komen dat het just another car was.

Aangezien ik opgegroeid ben in de transportwereld op het platteland, was het hebben van een auto één der eerste levensbehoeften. Ook als je consultant bent kun je absoluut niet zonder auto. Je hebt er ook genot van, want ik heb er niet zelden een uur of 4 per dag in doorgebracht. Ik ben eind 2012 tot inkeer gekomen en niet alleen qua auto. Als je 4 maanden reist met alleen een rugzak als bezit, en je ligt zo nu en dan naar de wolken te staren begin je je ineens af te vragen wat je met al die spullen thuis moet. Ze moeten onderdak hebben, soms moet je ze verzekeren, je moet ze schoonmaken en je moet ze onderhouden. Allemaal tijd- en geld-consumerend. Ik ging aan het ontspullen om het leven makkelijker te maken en me vrijer te voelen.

Voor veel mensen zal dat vreemd in de oren klinken dat je vrijer zou zijn zonder auto, maar toch is het eigenlijk wel zo. Ik sta nooit meer in de file, iets waar ik me enorm aan kan ergeren, want je kunt niks dan afwachten wanneer je weer kunt gassen. Ik krijg nooit meer bekeuringen binnen, vanwege 5 km  te hard rijden. Ik hoef niet elke week 100 euro aan benzine uit te geven. Ik reis tegenwoordig per fiets of met het ov. In de bus of de trein kun je lezen, met iemand praten of uit het raam staren, je wordt vanzelf gebracht waar je moet zijn. Door het fietsen ben ik aan mijn gezondheid aan het werken. Je bent soms wat meer tijd kwijt aan het reizen, maar het reizen kun je prettiger invullen. En ja je regent soms nat, maar eigenlijk kan me dat niet heel veel schelen, het droogt weer wel.

Je hebt van die bestemmingen die op een fietsafstand liggen waar ik net geen zin in heb en waarbij het vervoer per ov wel belachelijk lang duurt naar de afstand bekeken. Voor deze gevallen heb ik een motor aangeschaft.  Deze gebruik ik nu ongeveer één keer per week, maar meer omdat ik het gewoon heel leuk vind en omdat het beter is als de motor regelmatig gebruikt wordt. Er zijn ook momenten dat een auto toch nodig is, bijvoorbeeld bij verhuizen, klussen of feestjes. Op deze momenten heb ik een auto geleend, maar je kunt natuurlijk ook gewoon veel dingen thuis laten bezorgen. Moet je alleen berekenen of het goedkoper is om het te laten bezorgen, of dat je een auto huurt via bijvoorbeeld MyWheels. Bij dit laatste initiatief verhuren particulieren hun auto tegen een schappelijke prijs, ik heb er mijn motor ook opgezet. Een goed initiatief in het kader van deeleconomie, want die auto’s staan per slot van rekening zo’n uur of 20 á 23 per dag helemaal niets te doen, behalve dan plek innemen….

Laat mij maar lekker autoloos blijven, heeeeerlijk!