angst

3 berichten

Komt een vrouw bij de dokter

Ik kom zo eens in de paar jaar bij de dokter. Meestal heb ik een lijstje klachten met een zelf voorgestelde oplossing. De laatste keer dat ik ging was onder andere om een spiraaltje te laten verwijderen. Dit lukte de huisarts niet, ik kreeg een verwijzing naar het ziekenhuis. Van dat instituut krijg ik als bezoeker al de jitters en als patiënt al helemaal.

Gynaecologie is maar een vreemde afdeling. Er komen mensen in blijde verwachting, mensen die heel veel moeite hebben om in blijde verwachting te geraken en mensen die een wat minder prettige boodschap te verwerken kregen aangaande een orgaan gerelateerd aan in blijde verwachting raken.

De gynaecoloog ging aan de slag, na wat grapjes over en weer. Ook hem lukte het niet het spiraaltje te verwijderen, sterker nog hij stelde maar meteen een probleem vast, namelijk een vleesboom. Ik ben van nature positief/naïef ingesteld, dus ik ga altijd uit van het beste. In dit geval was dat: de spiraal wordt zonder verdere ongemakken verwijderd. Nu was het resultaat dat ik én bloed moest laten prikken én een MRI scan moest ondergaan.

In voorbereiding op de MRI scan had ik ontdekt dat ik alweer geprikt moest worden. In dit tempo zou ik wel eens een doodsangst kwijt kunnen raken :-). De MRI scan viel verder wel mee, mede omdat mijn hoofd buiten boord kon blijven. Verder was er wel veel herrie en was ik mij 25 minuten lang bewust van het feit dat er een infuus in mijn arm zat.

Twee weken later ging ik weer naar de gynaecoloog om het resultaat van de MRI scan te bespreken. Mijn verwachting was uiteraard een ienemienie vleesboompje wat makkelijk verwijderd kan worden. Het resultaat was echter een mega meloen, die er bovendien volgens de radioloog “verdacht uitzag”.

Voor deze trip had ik gelukkig mijn moeder mee genomen, om er zeker van te zijn dat ik alle boodschappen die gedaan zouden worden mee zou krijgen, want in zo’n consult van 10 minuten kan uiteindelijk behoorlijk veel gezegd worden. De boodschap was echter redelijk eenvoudig, zo snel mogelijk laten verwijderen en helaas met als enige optie een buikoperatie. Volgens de gynaecoloog was er een wachtlijst, dus ik ging in mijn hoofd al een beetje plannen welke maand of welk jaar handig zou zijn.

Als je geopereerd moet worden, word je meteen in een operatie intake proces gestort. Eerst een lijst invullen met vragen, die bepaalt of je geschikt bent voor operatie. Het ging allemaal nogal snel, een beetje surrealistisch mag ik wel zeggen. Van de gedachte dat het allemaal wel mee zou vallen en mijn jarenlange idee dat ik niet voor mezelf in zou staan als ik ooit geopereerd zou moeten worden, tot op een treintje stappen omdat het moet en er geen andere opties zijn.

Na de vragenlijst volgende de anesthesist. Het verdict was volledige narcose en stoppen met roken zou handig zijn in verband met mijn capaciteit tot opname van zuurstof in het bloed. Oja..ik moest ook nog even bloed laten prikken. Dat was het moment dat ik het even niet meer trok. Moest ik na al die ellende ook nog eens een keer WEER bloed laten prikken…

Na de 1e ronde volgende de operatieplanner. Ze informeerde of ik al snel kon. Ik vroeg, voor de grap, of ik misschien maandag terug kon komen (het was vrijdag). Ze zei, nee dat niet, maar wel aanstaande woensdag. Er gingen nogal veel gedachten door me heen. Onder andere als keurig opgevoed calvinistisch kind: maar ik moet het werk nog inlichten. Daarnaast dacht ik ook, “hallo, mag ik het ook nog even een plekje geven?”. De volgende optie was vrijdag..een week later. Dat leek me wel goed, verwerkingstijd, inlichtingtijd en geen weken wakker liggen van de gedachte aan.

De laatste ronde was een soort voorlichting verhaal. Ik was van het best case scenario uitgegaan, dus ik was totaal niet voorbereid op een eventuele operatie en wat daar dan bij komt kijken. Toen de verpleegster mede deelde dat ik 2 tot 6 weken uit de running zou zijn kreeg ik daarom bijkans een hartverzakking. Het moet gezegd als zzp-er denk je dan ook als één van het eerste..ok dat is dan 6 weken geen inkomen….en als 2e…ik ga me zo stierlijk vervelen…en als 3e..ik woon alleen..hoe moet dat nu?

Nu een maand of 9 later lijkt het allemaal lang geleden. De herstelperiode viel zwaar tegen. De 2 tot 6 weken periode geldt voor 20-jarigen waarschijnlijk, als je 40+ bent is het just the beginning. Gelukkig kreeg ik hulp van vrienden en familie en (tegen betaling natuurlijk) van de thuiszorg. De wc bleef gepoetst want dat mocht ik dus niet zelf.  Een groot gedeelte van de huid op de buik is nog gevoelloos, maar daar staat tegenover dat het maandelijkse ritueel voltooid verleden tijd is. Als er nu iemand meldt liever niet naar de sauna te gaan omdat ze ongesteld is, moet ik echt even een paar minuten denken..ongesteld??…oooooow jaaaaaa.

Ik denk dat ik voorlopig maar niet meer naar de dokter ga, maar ik denk ook dat ik de volgende keer iets minder zal zweten voor een injectie. Wie weet laat ik me weer eens inenten als ik naar een tropisch land ga.

 

Roerige tijden

“In deze roerige tijden is voetbal bijzaak”, zei Klaas-Jan Huntelaar in een interview deze week. Wel beste Klaas-Jan, voetbal is altijd bijzaak. Althans voor mij, maar er zijn natuurlijk miljoenen mensen die voetbal als religie zien. Het stadion is de kerk. Alleen wie is dan god, allah of shiva? Als iets dichtbij komt wordt de emotie heftig. De gebeurtenissen in Parijs roepen heel veel op. Uiteraard mogen de vluchtelingen er nu helemaal niet meer in, want zij zijn terroristen. Mhhh..volgens mij zijn deze mensen juist op de vlucht voor diezelfde terroristen. Iedereen die protesteert tegen de kleur van Piet, moet zich druk maken om echte zaken. Den Uijl had 45 jaar geleden nooit die Turken moeten halen, omdat Nederlanders niet hard genoeg werkten. Enzovoort…….
Sommigen roepen op tot gezond verstand. Maar Parijs is om de hoek en wat daar gebeurt kan ook in Lutjebroek plaatsvinden en dus regeert de emotie, de angst. Kortom we kunnen nu praten als brugman, argument op argument leggen, gezond verstand is het laatste wat nu de boventoon voert. Ik zie mezelf een beetje als wereldburger, wat iemand als geslacht, kleur of religie heeft is mij om het even. Ik geloof in peace, love, unity and respect. Ik heb lang geleden al besloten om het nieuws niet meer te volgen, maar wat er in Beiroet gebeurt is wat mij betreft net zo erg al wat er in Parijs gebeurt.
Net zoals 9/11 volgde ik 11/13 nu min of meer realtime. 14 jaar geleden via beelden van CNN op de computer, nu via de radio. Elke 2 á 3 minuten kwam er weer een nieuw lijntje bij het verhaaltje en het klonk alsof de derde wereldoorlog was uitgebroken net zoals toen. Alsof alles vanaf nu anders zou zijn. Maar sinds 9/11 is alles hetzelfde. IS groeit als een soort kanker door de hele wereld, zaait angst en onze wereldleiders bedrijven heel veel politiek om uiteindelijk wel iets te doen, maar nooit niet genoeg. Ondertussen wijzen we hier met de vingers naar andersoortige bevolkingsgroepen en gooien we stenen door moskeeën, omdat alle moslims terroristen zijn.
Afijn, het zijn roerige tijden. Dat is altijd al zo geweest en dat zal altijd zo zijn. Is het niet hier dan is het daar. Wat een beetje jammer is, is dat de angst die nu regeert voor iets waarop de kans dat het je overkomt ongeveer net zo groot is als de kans dat er een kokosnoot op je hoofd valt leidt tot angst voor je medemens.

Angst

Men zegt dat je je niet moet laten beheersen door angst, maar let’s face it, dat doen we natuurlijk wel. Althans, ik bedacht me vanochtend tijdens het ontwaken dat ik me stiekem best wel door mijn angsten laat sturen. Niet dagelijks, maar al met al zijn er bepaalde ontwijkingen ingeslepen.

Meestal probeer ik de dag dagelijkse angst te negeren. Bijvoorbeeld als je met je bolide 140 km per uur door een lekkere bocht scheurt en dan ineens gaat bedenken, wat er zou kunnen gebeuren als nu één of beiden voorbanden ineens lek zouden zijn. Die anti-slip cursus van enkele jaren terug zou dan in elk geval goed van pas komen. Ook zo’n ritje in de python, waarbij een stukje “angst” bijdraagt aan de adrenaline, kan ineens angst-angst worden, als je tijdens het omhoog takelen gaat fantaseren over los zittende bouten en moeren. Dat doe je gewoon niet! De angsten die ik bewust probeer te omzeilen zijn gericht op hoogtes, of eigenlijk de bijbehorende dieptes, en injectienaalden.

In dieptevrees tracht ik nog wel eens te investeren, door tijdens een vakantie of reisje iets te ondernemen, wat qua budget behoorlijk piekt ten opzichte van andere activiteiten en waarbij hoogte/diepte een rol speelt. In Australië heb ik me als een Tarzan aan een takel door de jungle van boomtop naar boomtop laten zwieren. Ik had van tevoren vastgesteld dat de plateaus een acceptabele oppervlakte hadden. Je kon meestal tegen de boom aan op een bankje zitten gelukkig. Het mezelf van het plateau laten “vallen” en het op redelijke snelheid voortbewegen aan de takel vond ik nog wel geinig. Wat ik minder grappig vond, was het feit dat het personeel mij, naar mijn gevoel, mi-nu-ten-lang liet stil hangen op het hoogste cq diepste punt zodat ik lekker van het uitzicht kon genieten. Een andere prikkeling vond plaats in Venezuela, waar ik mij, voor zelfs de 2e keer in mijn leven, aan parapente waagde. Van de berg afrennen en vervolgens langs een bergwand min of meer recht of enigszins stijgend zweven vond ik prachtig. Het omkeren en enigszins omlaag langs een gigantische afgrond, cq dal gliden kostte me heel veel hartkloppingen en zweet.

Toen ik net begon met vakanties doen in exotische oorden ging ik nog netjes vaccinaties halen. Meestal begeleid door moeder’s, omdat ik het onveilig achtte om in half duizelige toestand achter een stuur plaats te nemen. Deze martelingen waren te overzien, omdat een DTP-tje een jaartje of 15 meegaat. Maar de degeneratie begon met het weigeren van inname van anti-malaria pillen uit min of meer principiële overwegingen. Als snel daarna bedacht ik me dat ik ook makkelijk zonder DTP, typhus en hepatitus vaccinaties kon. In Brazilië had ik even spijt van mijn angst, omdat ik overwoog naar de Amazone te gaan en blijkbaar was daar een gele koorts inenting voor vereist. Die had ik natuurlijk niet, althans geen geldige meer, maar ik had deze in Brazilië gratis kunnen krijgen. Ik besloot maar gewoon naar de Pantanal te gaan…

Deze angsten hebben iets raars. Ten eerste vinden andere mensen die jouw angsten niet hebben, jou maar een aansteller. Enkele jaren geleden had ik een injectie nodig, niet zo maar een prikje in het peutervet, nee een intraveneuze toediening van een geneesmiddel. Ik had hiervoor vriendelijk bedankt, maar de dienstdoende arts bracht subtiel onder de aandacht dat het min of meer kiezen was tussen deze kwelling of eventueel een nog erg kort durend leven. Ik accepteerde, maar wel onder totale verkramping. Het is simpelweg het idee dat er een injectienaald in mij gestoken gaat worden, dat een ongelooflijke angst voortbrengt. Het toedienen van het geneesmiddel verliep dus niet vlekkeloos. Het duurde vrij lang voordat de naald er überhaupt goed in zat en vervolgens kon het geneesmiddel niet stromen, omdat ik verkrampt van stress was. Afin, ik moest me volgens mij begeleider, niet zo aanstellen, dus.

En zo is er anderzijds een gevalletje spin-angst, waarmee ik een tijdje een huishouding heb gevoerd. Ik hoorde op een avond een dusdanig doordringend gegil dat ik er van uit ging dat minimaal het huis in een gigantische fik stond, maar nee er bleek ergens bovenaan een muur een spinnetje te zitten. Het is, toegegeven, op zo’n moment best moeilijk om de angst van de ander dan serieus te nemen, als jij niet diezelfde angst hebt.

Een ander curieus aspect van angst vind ik altijd de onlogica. Zo zijn er mede-Nederlanders die blijkbaar angstig zijn voor slangen. Nu loop ik al best lang rond in dit land en het is mij werkelijk nog nooit gelukt een slang tegen het lijf te lopen. Dus waar de angst dan vandaan komt? Wellicht is het met angsten net als met dromen duiden, dat het betreffende angstobject ergens anders voor staat. Zo lees ik net ergens dat hoogtevrees aangeboren is en dat het vooral voorkomt bij controlefreaks. Ok ik kan mezelf veel noemen, maar een controlefreak….

Laten we angsten maar scharen tot één van de geheime wonderen van het leven en ze vervolgens zoveel mogelijk zien te ontwijken.