Wonen en werken in het buitenland

12 berichten

Werken en wonen in Frankrijk, Marseille

Toen ik op 1 maart 2014 ontslag nam bij een op zich gulle werkgever, was een van mijn toekomstopties, om het werk te doen waar ik best goed in ben en waar ik ook behoorlijk wat ervaring in heb, maar dan op projectbasis en in het buitenland. Mijn niet aflatende behoefte aan afwisseling en het feit dat ik het heel erg leuk vind om de wereld te beleven liggen hieraan ten grondslag. In deze reeks vertel ik hoe het is om te werken en te wonen in Marseille.

Werken in Luxemburg

Luxemburg…

Roept nostalgische herinneringen op. Vroeger gingen we vaak een weekje naar Luxemburg. Heel veel buitenland, zo dicht bij de deur. Toch werd ik er niet meteen heel enthousiast van, toen zich hier een nieuwe inkomstenbron aandiende. 

Ik ben geen hipster, maar ik houd wel van hip, bruisend, modern, multiculti, levendig enzovoort. Bij Luxemburg denk ik eerder aan een toevluchtsoord om na maanden van hard werken, lekker door de heuvels te toeren om vervolgens op een kneuterige camping je tentje op te slaan. De voornaamste reden dat ik hier nu toch een dag of 3 per week doorbreng is in dit geval de klus. Een prestigieuze opdrachtgever en op mijn vakgebied een project met de modernste hamer en hipste zaag. De missie is, gesimplificeerd, het transparant maken van het bonnetjesproces en ervoor zorgen dat elke uitgegeven euro vastgelegd is. Het kan dus in de toekomst niet meer gebeuren dat een willekeurige Franse politica, Europees budget opsoupeert, met als doel haar lokale landelijke presidentscampagne te financieren.

Luxemburg city is ontegenzeggelijk een prent uit een sprookjesboek. Ik geloof niet dat ik eerder een stad met een dergelijke geografie heb gezien. Het stadje is wegens natuurlijke omstandigheden opgebouwd op 3 plateaus. Dit is op Google maps niet meteen duidelijk. Wat op digitaal papier een wandeling van 1,6 kilometer lijkt te zijn, betekent in de praktijk dat die enorme kloof die tussen A en B ligt niet meegeteld is. Op architectonisch vlak valt er veel te beleven. De kilometerslange kazematten vormen de historische highlight.

Waarom is Luxemburg een beetje een vreemde stad? Luxemburg is de hoofdstad van het Groot Hertogdom Luxemburg. Het heeft slechts 100.000 inwoners…in het weekend. Qua oppervlakte is het gelijk aan een willekeurig Brabants dorp in Nederland. Gedurende week- c.q. werkdagen enteren zo’n 150.000 Duitsers, Fransen, Belgen en Nederlanders de stad om daar geld te verdienen en te genereren. Het geld wat door die expats wordt verdiend wordt meegeteld in het nationaal inkomen. Om het inkomen per inwonende te berekenen, worden die 150.000 weer buiten beschouwing gelaten en daarmee is Luxemburg één van de rijkste landen ter wereld. Ik had een animerend gesprek met een Maleisische jongeman over dit “één der rijkste landen ter wereld”. Hij vroeg mij welke natuurlijke minerale bronnen er dan te vinden zijn in dit postzegellandje. Waarop ik helaas als antwoord moest geven: geld….

Slütet är nära….

Hoewel ik er vanaf het begin rekening mee had gehouden dat 3 maanden Sthlm 3 maanden Sthlm zou zijn, begon het er gaande weg op te lijken dat het toch wat langer zou kunnen worden. Ruim een week geleden werd zelfs nog bevestigd dat het avontuur verder zou gaan, maar afgelopen maandag werd dat met bruut politiek geweld weer ongedaan gemaakt. Je moet een beetje flexibel in het leven staan als zzp-er in de IT, anders overleef je het niet :-). Ik baal er enorm van, want ik zou eerlijk gezegd wel langer willen blijven. Ook al is het hier al bijna winter qua temperatuur en slinkend aantal daglichturen per dag. Stockholm is gewoon enorm rustgevend. En bizonder mooi niet te vergeten. Daarom nog maar eens wat toeristische tips.

Een paar weken geleden was ik op stap in Debaser. Een plek waar één van mijn Zweedse collega’s al geen jaren meer geweest was, maar waar ik als jonghartige graag een kijkje zou nemen. Kakmaddafakka speelde er. De naam alleen al was voor mij voldoende reden. Ik had gezelschap van 1 Turkse en 2 Spanjaarden. Heel gezellig. Bij de uitgaansgelegenheden staat geen politie maar een soort van beveiliging. Niet net als bij ons in een strak pak, maar met een fluorescerend jasje. Als zij vinden dat jij dronken bent kom je er niet in. Aks zij jou vervelend vinden hanteren ze een soort van elektrische gummiknuppel. Al met al zal dit ongezellige gebeuren ervoor zorgen dat er niet elke zaterdag mat partijen plaatsvinden zoals in Breda op de Grote Markt.

Sthlm is een dus een heel mooie stad en dat komt het best tot z’n recht vind ik als je het water opgaat. Derhalve ging ik per boot naar Birka. Birka staat bekend als het 1e dorp in Vikingenland. Erg mooie boottocht en erg smakelijk verteld door de gids. Ondertussen ben ik nog steeds niet in het Vasa museet geweest. Ik geloof dat het op nummer 1 staat op Tripadvisor. Maar ik heb niet zo’n behoefte om naar een mislukte boot te kijken…

Dus toog ik onlangs naar Fotografiska. Het was museumweer, het gebouw is heel mooi, er is een uitstalling van Anton Corbijn en het museum is elke dag geopend tot 23.00u! Uiteraard kun je voorzien worden van een natje & een droogje, want dat kan praktisch overal in Sthlm. Gezien de toen nog zonnige vooruitzichten heb ik een jaarabonnement genomen. De tentoonstellingen wisselen best vaak en gezien de openingstijden, is dit altijd een leuke plek om ’s avonds eens een uurtje rond te turen. Zo nu en dan is er op vrijdag zelfs entertainment. Afgelopen vrijdag was er echt een geweldige band, Combo de la Musica, met de Zweedse Amy Winehouse.

Ik ben dol op terrassen, zoals elke Nederlander dunkt me, en het liefst op mooie plekken. In een grote stad word het altijd wat lastiger om iets te vinden waar je geen uitlaatgassen hoeft te inhaleren, maar Marina Loopen in Hornstull is een zeer geschikt exemplaar. Houd er wel rekening mee dat service in drinkgelagen zich hier op communistisch niveau bevinden. Je moet het zelf halen en daarbij moet je ook heel veel geduld hebben. Omdat Zweden dezelfde ‘hoe maak ik een rij’-cursus hebben gedaan als Engelsen, vond men het niet noodzakelijk om efficiency in te voeren in de horeca. Het was deze maal niet druk, want off season en ik had gezelschap, maar anders kan het dus lastig worden om met je lekkere koude biertje een stoeltje te vinden.

Vorige week ben ik nog even af gereden naar Drottningholm. Nu de herfst hier in volle gang is ging ik op zoek naar de kleuren. Helaas is nu net de grijze periode aangebroken. Normaal gaat hier elke dag de zon op een gegeven moment schijnen, maar deze week laat ie het afweten. Het paleis ben ik niet in geweest, maar de tuinen zijn natuurlijk de wandeling waard. Vanmiddag heb ik een tweede, geslaagde, poging gedaan in Hagaparken. Dit is ook van de koninklijke familie trouwens. Dit heet park, maar het is vergelijkbaar met wat wij in Breda Mastbos noemen. Ik was ongemerkt een heuvel opgelopen en aan het eind wachtte een beloning, een schitterend uitzicht over Stockholm in herfstkleuren dus.

Een andere leuke bezigheid in Sthlm is..jawel..shoppen. Normaal vind ik dit echt een verschrikkelijke bezigheid, maar hier kun je best wel veel leuke boetiekjes vinden, met mooie producten van hoogwaardig materiaal en natuurlijk bizonder ecologisch. Ik moet ook wel een beetje want ik heb een beetje verzuimd de categorie makkelijke schoen mee te nemen op mijn trip hierheen. De birckenstock begint nu toch ook wel chilly te worden. Als ik in een winkel kom waar weinig of geen klanten zijn heb ik tot op heden leuke gesprekken met de jongens en meisjes uit het personeelsbestand. Ze lijken me een stuk relaxter dan hun collega’s in Nederland en nemen uitgebreid de tijd voor een praatje ook al staan er nieuwe klanten klaar en ook al was ik niet van plan iets te kopen.

Het werk..is zelfs gewoon leuk! Maar ja eindigend dus. Het was was sowieso heel interessant om voor een Indiaas bedrijf te werken. De meeste van mijn teamgenoten zitten in Hydrabad, maar één is nu in Sthlm om mijn kennis op te zuigen. Hij is erg aardig en we delen een hoop culturele wetenswaardigheden uit. Er zijn wat fundamentele verschillen in de normen en waarden van Indiërs ten opzichte van Europeanen en Amerikanen, wat soms voor onduidelijkheid kan zorgen. Het einde nadert dus, net nu ik het Zweeds en het hoofdwiebelen onder de knie begin te krijgen….

Stockholm..precis..exakt..absolut

Stockholm..precies..exakt..absolut…als je in een buitenland bent waarvan je de taal slechts gedeeltelijk machtig bent, zijn er bepaalde woorden die zo vaak vallen in conversaties, dat ze je niet kunnen ontgaan.

Waarschijnlijk vaak gebruikte stopwoorden. In Amerika is dat natuurlijk “you know”‘, in Marseille hoorde ik overal “le truc” en in Stockholm zijn ze dol op de woorden precis, exakt en absolut. Woorden die in het typische Zweedse zangerige spreken heerlijk klinken trouwens.

 Nu pretendeer ik in het geheel niet de Zweedse cultuur te doorgronden, hoewel enkele tips van mijn hospita me al een eind verder hebben geholpen, maar ik denk wel dat deze woorden bij de Zweedse cultuur passen. Regels zijn hier nog regels bijvoorbeeld en tijd is tijd. Verwacht hier geen wild overstekende voetgangers en fietsers bij nutteloos op rood staande stoplichten. Als er staat dat de boot om 9:30u vertrekt dan vertrekt de boot exakt om 9:30 en dus niet om 9:33.
Zo miste ik onlangs mijn 1000 eilandencruise. Ik was speciaal op zaterdag voor mijn doen heel vroeg opgestaan, om rond 9:30 daar te zijn. Ik had een kleine miscalculatie gedaan, want op zaterdag en zondag gaan er op het vroege ochtenduur aanzienlijk minder metro’s dan op hetzelfde tijdstip op werkdagen. Ik kwam dus om 9:33u aan bij een soort van verkoopkantoortje en had al een vermoeden dat ik in de verkeerde haven zat. De jongeman vertelde me dat de boot vertrokken was. Aangezien ik net in de periode zat van enorme materiële schade, dacht ik weer enkele euri down the drain te hebben gespoeld omdat ik 3 minuutjes te laat was. Maar gelukkig mocht ik de volgende dag, de laatste kans van het seizoen, nog mee. De 1000 eilandentour is absolut een aanrader. De hele dag door de archipel varen, wat eilanden aandoen, leuke gids en lekker eten aan boord.
Met regels werd ik trouwens onlangs ook geconfronteerd. Mijn auto stond volgens een buurvrouw met weinig omhanden, verkeerd geparkeerd. Ik dacht dat ie buiten het toegekende vak stond, maar later bleek dat ik de achterkant naar het gebouw had geparkeerd en dit kan uiteraard veroorzaken dat de bewoners uitlaatgassen moeten inhaleren als ik de directiewagen start. Nu start ik die hoogstens 1 maal per week en daarnaast moet gekend zijn dat dit appartementengebouw langs een snelweg staat. Bijna hilarisch dus, maar ik parkeer de wagen nu maar met de neus naar voren…
Afgelopen vrijdag was ik met mijn Nederlandse collega naar Kungsholmen. Afgezien van het stadshuis zullen de meeste weekendtoeristen hier weinig tijd doorbrengen, maar mocht je de tijd hebben, dan kun je op dit eiland toch wel prettige plekken vinden. Zo is daar Rålambshovsparken waar mensen muziek maken, picknicken, dansen etc. Daar is ook de Boulebar te vinden, waar je heus kunt jeu-de-boulen. Wij gingen naar het uiterste westen van dit eiland, waar de lokale bevolking voorzien is van een heerlijke boulevard, met leuke uitzichten en fijne restaurants. Bij Piren hebben we gepilst en gegeten er was die avond ook een gezellige dj, die gouwe ouwen als “These boots are made for walking” in een Franstalige versie draaide.
Ik heb ondertussen een fietsabonnement genomen van Citybike. Dit werkt tot en met oktober. Het is af en toe toch wel lekker om een stuk te fietsen, bijvoorbeeld op het eiland Djurgården. Het voormalige jachteiland van de koninklijke familie waar je midden in de stad toch enorm midden in de natuur bent. Op Djurgården staat ook de Käknastoren, van waaruit je een fraai overzicht hebt over een deel van Stockholm. Een heerlijk plekje om een fika uit te voeren is Rosendals Trädgård. Aangezien het vorige zondag zonnig en aangenaam was, waren alle Zweden buiten te vinden en derhalve was Rosendals niet echt kalm en relaxed, maar ik ga hier nog eens heen op een regenachtige dag of zo. Djurgården is trouwens ook het eiland met voorgecalculeerd vermaak, iets waar ik zelf weinig tot niets om geef, maar er zullen vast wel liefhebbers zijn voor pretpark Gröna Lund, openlucht museum annex dierentuin Skansen, uiteraard het Vasa Museum en je kunt nu ook naar de musical Mamma Mia.
Dankzij Meetup, een social media site voor het samenbrengen van mensen met gelijke interesses, heb ik dit weekend twee leuke uitjes in het vooruitzicht. Zo Meteen ga ik naar een oefensessie voor portretfotografen in het kantoor van Spotify. Zondag ga ik jeu-de-boulen! Ondertussen ga ik maar eens nadenken hoe lang ik hier wil blijven. Het lijkt er op dat het langer gaat worden dan 3 maanden. Maar er is een grens aan de hoeveelheid duisternis die ik kan verdragen, de vraag is alleen waar ligt die grens…precis!

De eerste twee weken in Stockholm….

De eerste twee weken in Stockholm zitten er alweer op. Nee, ik ben nog niet in Gamla Stan geweest, noch in het Vasa museum. Ik ben immers geen toerist, maar een resident.

Eerst maar eens de werksituatie. Die is interessant, want ik ben ingehuurd door de Indiase outsource partner van Ericsson. Ik heb een contract voor 3 maanden en gezien mijn eerdere ervaring in Marseille ga ik er van uit dat het daarbij blijft. Ik had voorzien dat ik mezelf zou weg saneren so to speak, maar de outsource partner heeft plannen en daarin speel ik zo genoemd een niet onbelangrijke rol. Aangezien ze deze week echter 6 inhuurlingen de wacht aan hebben gezegd nadat ze twee eerder waren begonnen, houd ik voor mezelf de 3 maanden aan. Ja het leven van de zzp-er is niet weggelegd voor de teerhartigen, dames en heren.

De eerste zondag ben ik gezien het weer en het je-weet-nooit-hoe-lang-het-aanhoudt idee een strand gaan opzoeken. In Stockholm is heul veul water en het is allemaal ook nog eens heel schoon. Om bij een strand te kunnen komen ging ik eerst mezelf een SL ov kaart met abonnement voor 90 dagen aanschaffen, waarmee je binnen de toegestane zones gebruik kunt maken van metro, bus, tram, pendeltrein en veerboot. Ik kwam via wat online research terecht bij Hornstull.  Op dit moment toch wel het meest hippe buurtje wat ik heb gezien. Er is elke zondag een streetfood markt, er zit een filmhuis, een leuk park, met zwemgelegenheid en diverse zeer aangename uitspanningen aan het water.

Tijdens de eerste werkweek was ik was bizonder content toen ik tussen de vele Indiërs, de Griek, de Engelsman,  de Let en de naar Duitsland gevluchte Rus een Hollander vond (van boven de rivieren inderdaad). Samen zijn we een hapje gaan doen in het super chille Boulebar in het super chille Ralambshovsparken. Hier wordt alsof je je in het eerste beste Franse dorp bevind naar hartelust ge-jeu-de-bouled. Het weekend daarop is het gaypride. Men beweert zelf dat dit de grootste van Europa is. Op zondag ga ik met Manish, die ik via Couchsurfing heb gevonden met de veerboot naar Djurgarden. Als je je eenmaal door Skansen en pretpark Grona Lünd hebt heen geworsteld vind je echt een geweldig mooi stuk natuur zo maar midden in de stad dus.

Ondertussen ben ik er achter gekomen dat ik een interieurlampje in de directiewagen niet op standje aan-wanneer-achterklep-open, maar op standje altijd-aan heb gezet. Lege accu dus. Gelukkig is daar de ANWB Europa service. Let wel in Zweden komen ze met de sleepwagen, maar deze heeft wel een startset bij zich. Een week later als ik een testrit wil maken naar museum Artipelag in Gustavsberg, blijkt de accu dood. Met de fiets ga ik op zoek naar een nieuwe accu. Benzinestation Preem heeft zowaar heel veel accu’s maar natuurlijk niet diegene, die ik nodig heb. Ik vind wel de juiste in een auto onderdelenzaak. Zo’n kreng weegt 15kg! Achterop de vouwfiets dan maar en lopen want als de accu valt is het gedaan. Daarna heb ik alsnog mijn rondje Gustavsberg gedaan. Vanwege het tijdstip niet de Andy Warhol tentoonstelling bezocht, maar dat komt nog wel een andere keer.

Voor een heel mooi uitzicht op Stockholm moet je aan de noordkant op het eiland Södermalm zijn. Je kunt over de Katarinavägen wandelen en genieten van een formidabel uitzicht over een gedeelte van de stad. Voor een stapje hoger kun je naar het multifunctionele Sodra Teatern en het hoogste punt is volgens mij Erik’s Gondolen.

Conclusie tot nu toe..Stockholm..is voor een grote stad erg schoon, voelt veilig, er is relatief heel veel natuur op korte afstand, is ook wel kalm, is inderdaad duur, gemiddeld geef je hier in een week wel 15 tot 20% meer uit dan in Nederland. De Zweed is aardig, behulpzaam, spreekt Engels en is ook wel kalm. Ik wacht vol spanning het moment af dat ik een Zweed een spontaan dansje zie doen, alcoholvrij wel te verstaan!

Werken in het buitenland

Waarom werk jij eigenlijk niet in Nederland, wordt mij wel eens gevraagd. Omdat ik nooit gevraagd wordt voor een project in Amersfoort is dan mijn standaard antwoord. Ik zou eigenlijk bijna vergeten, dat ik het SAP Consultancy vak besloot te kiezen voor diversen redenen, waaronder het feit dat ik vrij gemakkelijk in het buitenland kan werken en daarmee gedeeltelijk in mijn reisbehoeften kan voorzien. Kortom dat ik werk in het buitenland is een gevolg van de koers die ik gekozen heb denk ik dan. Zo is mijn cv bijvoorbeeld alleen in het Engels beschikbaar. Het is zelfs zo dat ik een project in Amersfoort nog voor geen goud zou ambiëren of accepteren. Amsterdam, Rotterdam of Utrecht wellicht…

Na een aardige start in Marseille, kwam ik in Brussel terecht. Marseille was korter dan verwacht, maar omdat ik daar permanent verbleef was ik al wel een start aan het maken met een leven daar. Ik was zelfs al lid van een sambaband. Maar goed korter dan verwacht dus, was de volgende stop Brussel. Ik verbleef daar in het begin tijdelijk in appartementen. De eerste in La Hulpe. In de straat van het kantoor, maar verder ’s avonds nogal rustig, een beetje een slaap dorp. Daarna nog in het zuiden van Brussel en in Elsene, de place to be. Dat laatste beviel nog het best, hoewel auto parkeren en reistijd naar kantoor weer wat tegen vielen. Ik had voor Brussel ook veel buiten de deur vertoefd. Eigenlijk had ik op zo’n 1 uur en een kwartier reizen van thuis, meer behoefte aan mijn eigen bed, mijn eigen bank en mijn eigen stad. Zo kwam ik weer terecht in het leven wat ik zo’n 8 jaar geleden besloten had af te zweren, namelijk 8 uur werken, een half uur pauze, 4 uur auto rijden, 8 u slapen en wat overblijft is…nikssss.

Dus was ik erg verheugd toen er een optie kwam voor een opdracht in Stockholm. Een stad, die denk ik bijna elke Nederlander wel aanspreekt. Een stad op voldoende afstand om een tijdelijk permanent leven op te bouwen. Om na het werk, een stad en land in very slow travel mode te leren kennen. En dat gaat gebeuren :-). Ik ga af trappen met een roadtrip naar Stockholm, met mijn nieuwe oude auto met slaapmogelijkheden en voldoende bagageruimte om ook een fiets en tent achterin te werpen evenals kledij voor nazomer en aankomende winter. De auto is natuurlijk Zweden “proof”. Het bedrijf lijkt me leuk, de opdracht zeker ook. In principe zou ik mezelf daar weer onnodig moeten maken, maar er komen nieuwe projecten en wat ook fijn is, ze hebben een kantoor in Rijen, op fietsafstand voor als ik weer even behoefte heb aan mijn eigen bed en bank.

To be or not to be Charlie

Afgelopen maandag was ik voor het eerst dit jaar en sinds twee weken weer op kantoor om aan het werk te gaan. De 28 verdiepingen (give or take a few) tellende toren heeft op de 3e laag het restaurant en de overkapte rookruimte gevestigd. Om naar het restaurant te gaan moet je door een poortje en jezelf identificeren met je badge. Bij deze poortjes staat een security meneer. Nu heeft dit bedrijf meerdere security meneren in dienst, nee nooit een mevrouw, nu je het vraagt…en die meneren wisselen een beetje af qua hangplek. Buiten bij de parkeergarage, beneden bij de inkom of dus op de 3e bij het restaurant. Ik kom gemiddeld 3 maal per dag door die poortjes, voor de ochtendkoffie, de lunch en de middagkoffie. Telkens als er een andere security meneer staat moet ik even omschakelen, welke was dit ook alweer en hoe wordt ik geacht te acteren? Er is één heel joviale die letterlijk de hele dag door vlak bij de poortjes staat en letterlijk tegen iedereen goedemorgen, goedemiddag en goedenavond zegt, naar gelang wat van toepassing is, vergezeld van een big smile. Dan is er nog het type, dat zich afvraagt of hij wel of niet naar beneden zal springen, want hoe is het toch ooit zover gekomen dat hij zich dag in dag uit bezig moet houden met..staan en niks doen (ik ben hier aan het spiegelen inderdaad). Vervolgens hebben we de angstaanjagende in kenmerkende pose van wijdbeens en handen gekruist op de rug, om te eindigen met de nonchalante macho, die er vanuit gaat dat hij met zijn gespierde lichaam en koele blik elke blondine om zijn vinger kan winden.

Vandaag vroeg ik me ineens af hoe deze verschillende types gereageerd zouden hebben, als er plots twee bivakmutsen met een kalasjnikov voor hun neus zouden staan. Ik verwacht dat ze net als de meerderheid van de bevolking in de broek hadden geplast en een schietgebedje hadden gedaan, ongeacht welk van de genoemde types. Woensdag kreeg ik een push bericht van mijn Nu.nl app waarin melding werd gedaan van een aanslag en dat er twaalf mensen om het leven waren gekomen in Parijs. Ik weet vrij zeker dat als dit in Nederland zou gebeuren en ik zou in, zeg, Rotterdam aan het werk zou zijn met dezelfde vak collega’s als ik nu heb, dit het gesprek van de rest van de dag zou zijn. Doch niets van dit alles was het geval in Marseille. Ik voeg er nog aan toe dat een groot deel van de mensen waar ik mee werk uit Parijs komt. Ik was dus bijna vergeten dat er iets gebeurt was tot ik ’s avonds per tram terug in hartje centrum arriveerde waar het krioelde van de politie en waar rond een uur of 6 zich al mensen aan het verzamelen waren op de vieux port.

Ook vandaag was het druk op de het plein bij de oude haven. Dit was het startpunt van de mars die ongeveer anderhalf uur geleden is begonnen. Ik ben er ook even heen gelopen. Wat me vooral opviel was dat 95% van de mensen wit was en dit is niet bepaald een juiste afspiegeling van de bevolking van Marseille. Ik heb welgeteld één moslima gezien. Dit is geen verwijt, maar wel een vraagstuk, waarom zijn er alleen witte mensen en geen allochtonen? Ik heb sinds woensdag diverse media tot me laten komen over deze gebeurtenis. Wat me opvalt is, dat het gaat over vrijheid van meningsuiting en dat de media haar werk moet kunnen doen (de belangrijkste tendens in de special van De Wereld Draait Door), Naast de Je Suis Charlie actie, is er een “tegen”beweging Je Ne Suis Pas Charlie op gang gekomen. Die laatste richt zich op de kwaliteit van Charlie Hebdo en haar neiging te provoceren cq zich slechts op de grap te richten en niet op een politiek iets bijdragende discussie. In Bn De Stem stond een mooie foto van een moeder en dochter (wit) uit Breda, die bloemen stuurden naar het bestuur van een Marokkaanse moskee in Breda, omdat ze vonden dat deze gelovigen onterecht worden aangekeken op de gebeurtenissen in Frankrijk. De ontvangers waren uiteraard blij met dit mooie gebaar en benadrukten nog eens dat ze afstand nemen van dit soort geweld. Als laatste zin stond in dit artikel: “De meerderheid van de gelovigen veroordeelt het geweld, maar je staat machteloos tegenover dit soort gekken.”

Volgens mij gaat hier iets mis. Dit soort gekken zijn geradicaliseerde jongeren, militair opgeleid, met geld van al qaida of een andere terroristische groepering, die uit naam van allah opdrachten uitvoeren van hun leermeesters alleen omdat ze hier op deze aardkloot niks hebben en ze door hun actie als martelaren naar het paradijs kunnen. Wat dat betreft is het erg jammer dat ze doodgeschoten zijn tijdens de klopjacht, want hiermee hebben ze alleen maar gekregen wat ze wilden. Anyway, dit zijn geen toevallige, door het lot bepaalde gebeurtenissen. Dit gebeurt omdat enkele goed geoliede machines, zwakke mensen zover krijgen, aanslagen te plegen. Dit gaat verder dan de vraag of tekenaars wel of niet bepaalde tekeningen mogen maken en dit gaat dus verder dan wel of niet Charlie zijn. Fidan Ekiz zei het mooi in DWDD, laten we herkennen dat er een radicale stroming is binnen de Islam, laten we hier alert op zijn en laten we maatregelen treffen, 10 jaar na de moord op Theo van Gogh wordt dat misschien wel eens tijd.

Un peu de mélancolie

Wegens projectomstandigheden ging ik afgelopen maandag de 3e week op rij thuis aan het werk. Een keer een dag thuiswerken kan fijn zijn, om veel meters te maken, maar een dag of 8 na elkaar is too much. Met name omdat mijn mogelijkheden beperkt zijn. In deze fase van het IT project is toegang tot het systeem onontbeerlijk. Soms moet je wat uitzoeken, of wil je iets wat je bedacht hebt even staven. Dat kon dus niet en dan worden meters ineens millimeters. Tevens werd me deze maandag duidelijk dat de 10 maanden waar men het oorspronkelijk over had, uiteindelijk toch maar 3 maanden zullen worden. Op zich had ik dit al eerder kunnen vermoeden, toen men mij vertelde dat de configuratie in Manilla zou worden gedaan. Maar ik ben, ja nog steeds en waarschijnlijk de rest van mijn leven, nogal naïef en heb de neiging me niet zo snel druk te maken tot het nodig is. Ik dacht toen alleen, goh waar moet ik me dan mee bezig houden, terwijl ik dat meteen had moeten vragen. Ach, een lesje in ondernemerschap zullen we maar denken.

Cimetière Saint-PierreIk zat dus even in een dipje, ik moest even terug in evenwicht komen. Alle plannen om een sociaal leven hier op te bouwen, leken ineens zinloos. Hoewel ik deze week zo’n 3 dagen vrij was en de zon, zoals altijd, scheen, was ik enigszins lusteloos. Zo gaat dat af en toe. Nu zit ik weer in een moment dat ik er het beste van wil maken. Dat wil zeggen, nog zo veel mogelijk zien en doen in de tijd die me rest. En de tijd die ik over ga houden, want eigenlijk zijn de afgelopen 3 weken verloren. Ik heb wat voorbereidingen gedaan, maar de spijkers met koppen moeten met de business partners geslagen worden en dat kan vanaf deze week. Waarschijnlijk moet ik die laatste weken echt hard werken…

Les goudesVandaag was het hier zo ongeveer 22 graden en zoals gezegd scheen de zon. Dat is een klein, doch levensbelangrijk verschil tussen november (tot en met februari) in Nederland en diezelfde periode zo’n 1200 km zuidelijker. (waarbij de ligging van Marseille aan de zee, met bepaalde wind ook geen onbelangrijk detail is). Ik heb hier niet in de gaten dat de zwarte periode van het jaar begonnen is. Het is wat warmer, echt elke dag schijnt de zon en het is hier allemaal net wat later echt donker, zo rond 18.00u. Vandaag was een goede dag om de stad eens te verlaten. Vanaf metrostation Castellane, nam ik eerst bus 19, die zich via Avenue du Prado een weg naar de stranden baant en dan via de Corniche richting de Calanques toert. Het laatste stukje gaat met busje 20 en dan kom je terecht in Les Goudes. Vanuit Marseille is dit zo’n beetje de eerste bezienswaardige Calanque. Dat is het mooie aan deze stad, je bent binnen niet al te lange tijd aan het strand of in een natuurgebied.

Port d'AixTussen het dippen door heb ik deze week ook maar eens de Arc de Triomph van Marseille op gezocht. Hier heet ie Port d’Aix en staat ie niet aan het einde van een indrukwekkende straat. Nee, de arc staat er eigenlijk maar zielig bij hier. Tevens heb ik als niet-shopper toch de straat gevonden, waar je kunt windowshoppen op niveau, namelijk de Rue Grignan. Hier zijn de Armani’s, Vutons en Hermesjes te vinden. Omdat mijn voorkeur toch uitgaat naar..sja..levende cultuur, heb ik er nog niet eerder over gerept maar het bulkt hier werkelijk van de galerijen. Ik loop er meestal dus aan voorbij, maar je hoeft geen moeite doen om uitbatingen te vinden waar je schilderijen kunt bewonderen. Ook heb ik een bezoekje gebracht aan Cimetière Saint-Pierre. Dat klinkt wellicht in tegenspraak met een eerdere uitspraak, maar ik ben dol op begraafplaatsen. Ik word er veelal rustig van en er liggen op, in dit geval enkele vierkante kilometers, vele verhalen en in principe ook veel historie bij elkaar.

 

Nu ga ik me maar eens voorbereiden op de kantoordag van morgen. Het lijkt al zo lang geleden, ik moet al mijn hulpmiddelen maar weer eens bij elkaar zoeken en in de kantoortas stoppen, dan kan ik morgen relaxed opstaan en diezelfde bus weer nemen.

Huisbezoek

Na een aangename kennismaking met Marseille, mocht ik een klein weekje naar huis. Ik moet zeggen dat ik me daar heel erg op verheugde. Beetje jammer wel dat de vlucht naar huis, die normaal twee uur duurt, nu ook twee uur vertraging had. Na enigszins lamgeslagen thuisgekomen te zijn, was het een kwestie van post controleren op belangrijkheid, boodschappen doen en op naar de 3 uur durende Taiko les.

De navolgende dagen waren ook redelijk volgepland, omdat het natuurlijk leuk is om al die mensen te zien die je graag ziet en die je alweer een tijdje niet hebt gesproken. Omdat ik praktisch ingesteld ben, had ik ook maar meteen een kappersbezoek en tandartscontrole aan het lijstje toegevoegd. En als je toch bezig bent kan het opheffen van een bankrekening waarop al je automatische incasso’s plaatsvinden ook net zo goed afgehandeld worden. Kortom ik voelde me op een gegeven moment best druk.

Het waren in elk geval fijne dagen met niet te vergeten veel zon, vrij uniek voor zoveel dagen achter elkaar in november. Ik kon me daarom ook heerlijk uitleven op de motor. Iets waar ik altijd enorm veel trek in krijg als ik in een omgeving ben waar het weer prettig is, de omgeving mooi en je om de haverklap geconfronteerd wordt met motors. Net als in Parijs is in Marseille een motor of scooter eigenlijk het beste vervoersmiddel. Op de fiets kan, maar het is hier wel echt een jungle, want er zijn praktisch geen voorzieningen en de Franse automobilist is niet echt ingesteld op fietsers.

Het terugkeren naar Marseille was ook niet erg. Toen ik er weer was, realiseerde ik me dat dit nu ook een thuis was en dat ik dus twee thuis-en heb en derhalve best een bofkont. Het ontdekken van Marseille gaat nog op het gemakje, ik heb immers de tijd. Ik heb nu eindelijk de de Notre Dame de la Garde “gedaan”. Ik zou zeggen je moet hier naartoe, maar deze staat toch al op nummer 1 van de lijst met toeristische attracties, dus dat is niet echt nodig. Het is in elk geval de moeite waard. Het uitzicht vanaf dit hoogste punt in Marseille is formidabel en de basiliek zelf is erg fraai. Verder is het een kwestie van tram of metro pakken en telkens bij een andere halte uitstappen om vervolgens een beetje rond te flaneren en sfeer te proeven. Eigenlijk zijn er al best veel plekken waar ik regelmatig even heen zou willen gaan. Overal zijn wel mooie gebouwen te bewonderen en altijd zijn er ruim voldoende drink- en eetgelegenheden.

Nu heb ik vandaag begrepen dat mijn verblijf hier korter zal zijn dan vooraf gedacht. Voor de volgende fase van het project worden collega’s van het bedrijf wat mij inhuurt, vanuit Manilla ingezet. De reden waarom laat zich vrij gemakkelijk raden. Wellicht kan ik nog aanbieden om daar te gaan helpen, want de Filipijnen staan vrij hoog op mijn verlanglijstje :-).

 

Papa fume une pipe

En ineens is het daar..ik voel me thuis, dit is nu my home town! Ik loop over straat alsof alles van mij is en ik elk hoekje van de stad ken. Dat is natuurlijk niet zo, maar voor een gedeelte van de stad geldt dat nu wel. Dit komt wellicht onder meer omdat ik een start heb gemaakt met mijn sociale leven. Vorige week heb ik voor het eerst met een repetitie mee gedaan van Muleketu. Allemaal aardige mensen en iedereen doet zijn of haar best om Engels met mij te praten en ik op mijn beurt doe mijn best om zoveel als mogelijk in het Frans te vragen of te antwoorden. Dat valt nog niet mee, de reden is evident: mijn woordenschat is zeer beperkt. Er zit eigenlijk maar een ding op en dat is woorden gaan leren net als vroeger op de middelbare school. Dat is namelijk precies de reden dat mijn Frans nog niet zo heel bar slecht is, in aanmerking genomen dat ik Frans praktisch nooit gebruik, zelden naar Franstalige films kijk en bij voorkeur niet in Frankrijk op vakantie ga.

Op weg naar de eerste repetitie en terug van voelde ik me nog niet helemaal senang. Het is gewoon niet prettig om in een grote stad in het donker ergens heen te gaan waar je nog niet geweest ben. Maar nu is ook dat stukje aan mijn eigenste stadsplattegrond toegevoegd. Ik probeer me voor elke reis goed voor te bereiden. Welk openbaar vervoer kan ik nemen? Tot hoe laat? Is er eventueel een Velo fiets in de buurt? Kan ik anders eventueel lopen en wat is dan de handigste weg? Als het goed is zal de voorbereidingstijd steeds korter worden, omdat ik me steeds beter zal gaan kunnen oriënteren.

Via Couchsurfing ben ik op zoek gegaan naar mensen die in Marseille zijn, open staan om mensen te leren kennen en bij voorkeur minimaal ook Engels of eventueel ook Nederlands spreken. En ik had binnen een dag twee reacties binnen. Met de ene ben ik afgelopen zaterdag naar Jardin du Pharo geweest. Ik had gezellig een flesje rode wijn van de Lidl meegenomen en we hebben gezellig zitten kletsen onder het genot van een mooi uitzicht over de stad. Nuttig was het ook, want ik weet nu dat er vlak bij mijn residentie een bioscoop te vinden is waar films zowaar in de originele taal worden getoond. Dit kan van pas komen tijden een koude winteravond, hoewel ik me afvraag of ik die hier echt ga meemaken. Daarnaast weet ik nu het webadres van de Franse Marktplaats. De jongen studeert Architectuur en ik was benieuwd naar zijn mening over Le Tour CMA CGM, mijn werkplek. Hij vertelde dat de gemeenschap er feitelijk niet echt blij mee is, omdat het voornamelijk een uiting is van de grootsheid van het bedrijf en het qua architectuur niet bepaald in het stadsbeeld valt. Ik moest hem daar, nu met dit uitzicht, wel gelijk in geven. En hij bevestigde mijn reeds tot leven komende vermoeden, dat het zogenaamde slechte deel van Marseille, oftewel gewoon het armste van het armste gedeelte van geheel Europa, pal achter de toren begint.

Ik heb via Couchsurfing nu ook ontdekt dat ik elke dinsdagavond kan gaan borrelen met Engelstaligen in Marseille. NoaillesOok een leuke optie voor zeer binnenkort. Met het tweede contact via Couchsurfing ga ik ook snel afspreken. Het lijkt me heerlijk om een keer niet alleen op een terras te zitten. Ondertussen heb ik Cours Julien ontdekt. Dit is een van de vele pleinen in de vele mini-gemeenschappen binnen Marseille, waar een gezellig plein omgeven is door restaurantjes en cafe’s. Op dit plein ontdekte ik a) geen toeristen en b) interessant uitziende, lees wat alternatievere en creatievere, mensen. Bovendien bevindt zich hier Espace Julien, zeg maar de, of een, Mezz van Marseille. Het plein en de omgeving is ook begeven van de kunstzinnige graffiti. En gisteren ben ik gaan neuzen bij Noailles, wel met niets bij me afgezien van wat los geld in de zak. Een zo goed als echte Arabische souk, met allemaal heerlijke verse dingen tegen een betaalbare prijs.  Hier kan ik een verse Marokkaanse muntthee gaan nuttigen en zeer betaalbaar ook een lekker tajine gerecht gaan eten, de volgende keer als ik geen zin heb om zelf te koken.

En zo verwacht ik nog wel een tijdje op ontdekking te kunnen blijven gaan in Marseille. Uiteraard moet er ook gewerkt worden. Ik moet eerlijk zeggen, dat het me een beetje tegenvalt. Vooral het feit dat ik de hele dag op een kantoor zit en dat tot op heden ook elke werkdag, doet mijn gevoel van vrijheid van de afgelopen maanden behoorlijk teniet. Het is dus wel duidelijk dat ik voor de toekomst nog maar eens moet bedenken wat ik nog allemaal meer zou kunnen doen…