Travel

10 berichten

Scooter ongeluk…the sequal

Ik ben..was..behoorlijk gehavend. Het schoot maar niet op.

In het begin zeiden ze: over 3 dagen zijn je wonden droog. Na 3 dagen zeiden: over 3 dagen zijn je wonden droog. De 1e keer vroeg de verpleegkundige of ik antibiotica wilde. Ik vroeg of dit noodzakelijk was en hij dacht van wel, maar hij was het met me eens dat we even af konden wachten. Ondertussen wist ik dat ik geen hersenschudding had. Ik was in de 1e 24u wel enkele malen enorm duizelig geweest, tot misselijkheid aan toe. Maar op dat gebied was ik veilig. Ik was wel aan het memoriseren over mijn dilemma van een paar weken terug: zal ik wel of niet nog even snel vaccinaties halen. Het antwoord daarop is nee geweest. Nu had ik daar zo mijn gedachtes over en ik was al snel voorbereid op herkenning van eventuele symptomen van tetanus.

Na 2 dagen toch aan de antibiotica. Lek ging naar het vasteland en deelde mee dat hij betere antibiotica mee zou nemen en ontsmettingsgaas. Ik vond het maar raar dat hij gewoon antibiotica kon kopen. Antibiotica die maar liefst 4 maal sterker is dan het spul dat Thai via de staat krijgen.

Na een dag of 6 leek de eerste wond eindelijk dicht. Het gaas was een enorme hulp daarin. Echter mijn linkeronderbeen, wat de hele tijd al 2 maal zo dik was als de rechter, begon zeer te doen en was af en toe warm. Een ontsteking dus. Ik was aan het bedenken wat de juiste aanpak was, totdat Lek naar mijn veranda kwam en mededeelde dat we naar het vasteland zouden gaan, naar zijn goede vriend orthopeed dokter Kerek. Ik had er eerder niet naar gevraagd, maar voordat hij Rabbit Bungalow ging uitbaten heeft hij 12 jaar in de farmaceutische sector gewerkt en hij heeft dus een geweldig netwerk in het medische circuit.
Ik was nerveus voor intraveneuze toestanden, maar ook wel opgelucht om een dokter te zien. Het hele gebeuren was enigzins beschamend, maar ik heb er toch gretig gebruik van gemaakt. Terwijl 100-en Thai in wachtruimtes zaten werd ik na ongeveer een half uur in één streep door het traject onderzoek, wonden schoonmaken, röntgenfoto’s, uiteindelijke diagnose, gipsen spalk aanmeten en retro krukken ophalen (inclusief looples) getrokken.
Ik kreeg ook een lading medicijnen mee, waaronder nog een dosis antibiotica. Ik voelde me de volgende dag al een stuk beter. De kuit deed niet meer zeer. Waarschijnlijk had ik de enkel en het onderbeen voorheen veel te veel belast.

Ik was daarom een beetje sceptisch om ontstekingsremmer celebrex (vergelijkbaar met diaflonac) in te nemen. Een uur of 3 later wist ik waarom: ik kreeg ongelooflijke jeuk aan mijn handen. Een allergische reactie. Ik vond al snel op internet dat een anafylactische shock tot de mogelijkheden behoorde en daar werd ik heel zenuwachtig van… afin de dokter adviseerde te stoppen met celebrex en ik besloot zelf met de hele mikmak op te houden. De jeuk en blaren op de hand waren na een uur of 36 verdwenen. Er restte nu nog één opsteker. De antibiotica had alles kapot gemaakt en het terug in balans komen bezorgde me 2 dagen diarree.

Ik zit nu op dag 16 (denk ik). De wonden zijn dicht. De rechter enkel verzwikking is zo goed als opgelost. Het linkerbeen is bijna vochtvrij. Er staat 1 enorme bult op, de kleur is vandaag geel en er zit een kuil in. Wellicht heb ik ook nog een zweepslag of iets dergelijks opgelopen. De linkerenkel is behoorlijk stijf, maar ziet er na ruim een week gipsen spalk zeer veelbelovend uit. Ik heb er eigenlijk wel 100% vertrouwen in dat ik 8 maart na het bezoek aan dokter Kerek een trein richting Maleisië kan nemen.

Scooterongeluk

Mjah..wie wil er over schrijven? Ik niet. Maar het is gebeurd. Een Harley Davidson expeditie op Curaçao een jaar geleden verliep goed, maar een scooterritje op Koh Phayam ging faliekant fout.

Het was aan het schemeren, het asfalt was beter, ik keek waarschijnlijk rond en toen weer vooruit om vast te stellen dat mijn snelheid niet in verhouding was tot de snel naderende steile bult in het pad. Vol in de remmen en daar vloog ik. Als ik er aan terug denk en probeer te reconstrueren word ik lichtelijk onwel. Ik weet dat ik met mijn hoofd op de grond getikt heb, 1 maal. Ik denk dat dat gelukkig in de berm was. Er was een lokale jongen vlakbij. Hij handelde snel. Nam mijn scooter en sommeerde mij achterop en reed naar het plaatselijke hospitaal.

Hospitaal
Ondertussen ben ik 5 of 6 dagen verder. Ik ben de tel kwijt. Ik slik antibiotica en dagelijks bezoek ik mijn favoriete verpleegkundige om mij te laten martelen met alcohol en jodium. De wonden willen nog niet echt dichten. De vochtophopingen in geheel linkerbeen en rechterenkel worden iets minder. Ik voel me elke dag iets mobieler. Maar ja zolang ik open wonden heb, ben ik verankerd. Daarmee lekker rondreizen in een tropisch warm land met weinig asfalt en weinig besef van meerwaarde van openbare hygiëne is niet slim.

Ik zat gisteren in een dip…komt dit ooit nog goed! Maar het eerste verband mocht er eindelijk af. Vandaag ben ik druk in de weer met de 1e stap van de volgende etappe. Vliegticket en hostel voor de 1e nacht zijn geboekt. Aanstaande zondag ga ik echt op weg richting Borneo, mankepotend of niet.

Paradijs

Ik ken nu elke gast van dit “resort”. Ik heb bijna elk gerecht van de menukaart al eens besteld. Internetten komt me bijkans de strot uit. Gelukkig beschik ik over de beste kok van het eiland, zit ik in een paradijs en word ik fantastisch verzorgd door Lek, de uitbater van het paradijs. Nog even en ik neem zijn boeltje over zodat hij kan gaan rentenieren. Mensen hier zijn trouwens in het algemeen allemaal super behulpzaam.

Ik leef nog! Misschien moet ik wat dromerige naïviteit laten varen en zo nu en dan wat oplettender door het leven gaan…

Hiken

Ik haat hiken. Ik houd van wandelen. Over bestoeptegelde stroken, bekinderkopte wegen of vlakke bospaden.

Bij hiken gaat de weg altijd omhoog. Niet zelden over alles behalve strakke lanen. Je worstelt je een weg over boomwortels, glibberige geultjes of gigantische keien. Vaak vindt de hike plaats in een warm land en is er weinig beschutting tegen de, rond de evenaar net iets feller schijnende, zon. De afgrond is ook vaak nabij. Aldus is opletten een must en is een meditatie danwel een dromerig genieten van de omgeving of het uitzicht niet mogelijk.

Mijn lichaam is niet uitgerust om als klimgeit te fungeren. De hartslag is na 3, bijna onneembare rotsblokken, ver boven het toelaatbare. De voeten beginnen te zwemmen in die vervloekte meer dan 1 kilo wegende bergschoenen. Die heb ik speciaal meegenomen voor die 1 of 2 hikes, die onvermijdelijk zijn.

Een hike maakt nooit een vloeiende beweging. Wat omhoog geklauterd is, moet later weer afgedaald worden. De bovenbeenspieren zijn te kort. Door vrouwelijke vormen belasten ze de knieschijven niet geheel in rechte lijn. De onneembare rotsblokken zorgen nu voor grote klappen. Op je rug hangt die grote fles water en die semi-professionele camera.
Toch ben ik er weer aan begonnen, want aan het eind, of beter gezegd halverwege, wacht de beloning.

De beloning is vaak een wonder der natuur. Soms een wonder der mensheid. Je kan er op geen enkele andere manier geraken. Bovendien smaakt geen enkel biertje, cocktail of koude cola beter dan die ene net na de hike.

Bangkok

Drie maal is scheepsrecht en daarom besluit ik ditmaal de Thaise hoofdstad echt te bezoeken. Ik slaap bij The Yard Hostel in Ari. Een aanradertje! Leuk hostel in oase van relatieve rust. BTS Ari is nabij, evenals talloze hipsterlike koffietentjes.
Bangkok is zoals verwacht druk, luidruchtig en uitlaatgasserig. Maar eveneens levendig. Geen noodzaak om de verplichte nummers te doen. De hele dag over straat slenteren in een aansprekend district levert voldoende vertier. Fotografen nemen best de slr mee en foodies: go easy on the breakfast. Bangkok is foodie heaven. In het algemeen zou ik TripAdvisor links laten liggen en gewoon op straat eten waar het lekker oogt en aangenaam ruikt en waar de Thai zelf ook graag aanschuiven.
Voor wandelaars zoals ik: bedenk dit is niet ons hoofddorp Amsterdam, maar zuid-oost Azië metropool Bangkok. Die 2 cm op google maps is hier wat verder. Mix het met BTS, klong taxi of Chao Phraya express. Er zijn trottoirs en er zijn oversteekplaatsen. Het kan zijn dat op een niet armetierige kruising het voetgangersslicht ontbreekt, enige zelfredzaamheid is dan op z’n plaats. In een situatie waarin algemeen geldend voorrang verwacht wordt, zou ik willen adviseren: think again of mind your step. De wandelaar staat onderaan de verkeersketen.
Ik ben blij dat ik het gedaan heb, maar ik denk niet dat ik aan het eind van de trip hier nog een keer ga verblijven. Bangkok is too much for me…

Wanderlust

Wanderlust is een onbedwingbare lust die me steeds verder in haar macht grijpt. Een verslaving wellicht… Feit is wel dat ik momenteel in de war ben. Het onvrijwillig afscheid nemen van Stockholm heeft me een klapje van de molenwiek bezorgd. Eerst dacht ik, zodra de onderbroeken gewassen zijn, vertrek ik naar zon, daarna dacht ik neen, ik ben eigenlijk wel relaxed, ik weet bij god niet waar ik over 1, 2 of 3 maanden ben, laat ik genieten van thuis, vrienden, familie, het bekende. Nu bijna 2 weken thuis, wil ik op verkenning, naar een echte stad, om een 2e huis te kopen. Ergens waar de zon schijnt, waar meer dan 1 park, 1 kerk, 1 markt te vinden is…

Net nu ik eerst bedacht had dat ik best een keer nieuwe lampen mocht kopen en ik best een mooi dressoir mocht hebben. Waarom het appartement in Breda opfrissen als ik van plan ben het donkere koude gedeelte van het jaar in één of andere hippe wijk in Valencia of Porto door te brengen? Bijna was ik aan een ander internet abonnement begonnen, omdat ik niet geheel tevreden ben over het huidige product en ook bijna had ik een lease contract overwogen voor een auto, nu mijn vintage directiewagen ineens na 8000 kilometer ongeschonden door Europa te zijn getoured een eerste probleem gaf.

Ik moet gewoon maar weer eens duidelijk de uitgangspunten op een rijtje zetten, een strategisch plan de campagne maken. Wat wil ik nu eigenlijk en hoe gaan we dat realiseren? En dus zit ik nu weer te bedenken, wat zijn de pijlers? Verandering, reizen, flexibiliteit en toch ook een thuis. Dussssss..we blijven gewoon in Breda wonen. Nu kan ik tenminste lekker kneuterig verder met het zogenaamde opfrissen. Werken om fijn te kunnen leven, lees niet het gehele jaar door werken en vooral zo min mogelijk afhankelijk zijn van een verplichte geld instroom. Dus geen nieuwe abonnementen en al helemaal geen leasecontract van 60 maanden.

Ondertussen nog even geduld hebben. Ik heb nu op dit moment zoveel flexibiliteit en keuze dat ik daar misschien ook een beetje onrustig van wordt. Soms is structuur of althans een minimale, toch wel prettig om een richting te duiden. Ik weet nu letterlijk niet wat ik over 9 dagen aan het doen ben en waar. Dit gebeurt wel vaker, maar misschien met de heimwee naar Stockholm tikt het even wat harder aan. Er zit iets in de pijplijn, de kans is 50% en tegen de tijd dat ik hoor dat het 100% is moet ik als een razende roeland regelingen treffen voor de nabije toekomst.

Bij 100% wordt de wanderlust ingevuld met een home away from home in waarschijnlijk Bruxelles. Ik neem aan daar lekker goedkoop terecht te kunnen na alle perikelen…. Bij 0% ga ik toch maar serieus de muzikale rondreis door Amerika overwegen…

Slütet är nära….

Hoewel ik er vanaf het begin rekening mee had gehouden dat 3 maanden Sthlm 3 maanden Sthlm zou zijn, begon het er gaande weg op te lijken dat het toch wat langer zou kunnen worden. Ruim een week geleden werd zelfs nog bevestigd dat het avontuur verder zou gaan, maar afgelopen maandag werd dat met bruut politiek geweld weer ongedaan gemaakt. Je moet een beetje flexibel in het leven staan als zzp-er in de IT, anders overleef je het niet :-). Ik baal er enorm van, want ik zou eerlijk gezegd wel langer willen blijven. Ook al is het hier al bijna winter qua temperatuur en slinkend aantal daglichturen per dag. Stockholm is gewoon enorm rustgevend. En bizonder mooi niet te vergeten. Daarom nog maar eens wat toeristische tips.

Een paar weken geleden was ik op stap in Debaser. Een plek waar één van mijn Zweedse collega’s al geen jaren meer geweest was, maar waar ik als jonghartige graag een kijkje zou nemen. Kakmaddafakka speelde er. De naam alleen al was voor mij voldoende reden. Ik had gezelschap van 1 Turkse en 2 Spanjaarden. Heel gezellig. Bij de uitgaansgelegenheden staat geen politie maar een soort van beveiliging. Niet net als bij ons in een strak pak, maar met een fluorescerend jasje. Als zij vinden dat jij dronken bent kom je er niet in. Aks zij jou vervelend vinden hanteren ze een soort van elektrische gummiknuppel. Al met al zal dit ongezellige gebeuren ervoor zorgen dat er niet elke zaterdag mat partijen plaatsvinden zoals in Breda op de Grote Markt.

Sthlm is een dus een heel mooie stad en dat komt het best tot z’n recht vind ik als je het water opgaat. Derhalve ging ik per boot naar Birka. Birka staat bekend als het 1e dorp in Vikingenland. Erg mooie boottocht en erg smakelijk verteld door de gids. Ondertussen ben ik nog steeds niet in het Vasa museet geweest. Ik geloof dat het op nummer 1 staat op Tripadvisor. Maar ik heb niet zo’n behoefte om naar een mislukte boot te kijken…

Dus toog ik onlangs naar Fotografiska. Het was museumweer, het gebouw is heel mooi, er is een uitstalling van Anton Corbijn en het museum is elke dag geopend tot 23.00u! Uiteraard kun je voorzien worden van een natje & een droogje, want dat kan praktisch overal in Sthlm. Gezien de toen nog zonnige vooruitzichten heb ik een jaarabonnement genomen. De tentoonstellingen wisselen best vaak en gezien de openingstijden, is dit altijd een leuke plek om ’s avonds eens een uurtje rond te turen. Zo nu en dan is er op vrijdag zelfs entertainment. Afgelopen vrijdag was er echt een geweldige band, Combo de la Musica, met de Zweedse Amy Winehouse.

Ik ben dol op terrassen, zoals elke Nederlander dunkt me, en het liefst op mooie plekken. In een grote stad word het altijd wat lastiger om iets te vinden waar je geen uitlaatgassen hoeft te inhaleren, maar Marina Loopen in Hornstull is een zeer geschikt exemplaar. Houd er wel rekening mee dat service in drinkgelagen zich hier op communistisch niveau bevinden. Je moet het zelf halen en daarbij moet je ook heel veel geduld hebben. Omdat Zweden dezelfde ‘hoe maak ik een rij’-cursus hebben gedaan als Engelsen, vond men het niet noodzakelijk om efficiency in te voeren in de horeca. Het was deze maal niet druk, want off season en ik had gezelschap, maar anders kan het dus lastig worden om met je lekkere koude biertje een stoeltje te vinden.

Vorige week ben ik nog even af gereden naar Drottningholm. Nu de herfst hier in volle gang is ging ik op zoek naar de kleuren. Helaas is nu net de grijze periode aangebroken. Normaal gaat hier elke dag de zon op een gegeven moment schijnen, maar deze week laat ie het afweten. Het paleis ben ik niet in geweest, maar de tuinen zijn natuurlijk de wandeling waard. Vanmiddag heb ik een tweede, geslaagde, poging gedaan in Hagaparken. Dit is ook van de koninklijke familie trouwens. Dit heet park, maar het is vergelijkbaar met wat wij in Breda Mastbos noemen. Ik was ongemerkt een heuvel opgelopen en aan het eind wachtte een beloning, een schitterend uitzicht over Stockholm in herfstkleuren dus.

Een andere leuke bezigheid in Sthlm is..jawel..shoppen. Normaal vind ik dit echt een verschrikkelijke bezigheid, maar hier kun je best wel veel leuke boetiekjes vinden, met mooie producten van hoogwaardig materiaal en natuurlijk bizonder ecologisch. Ik moet ook wel een beetje want ik heb een beetje verzuimd de categorie makkelijke schoen mee te nemen op mijn trip hierheen. De birckenstock begint nu toch ook wel chilly te worden. Als ik in een winkel kom waar weinig of geen klanten zijn heb ik tot op heden leuke gesprekken met de jongens en meisjes uit het personeelsbestand. Ze lijken me een stuk relaxter dan hun collega’s in Nederland en nemen uitgebreid de tijd voor een praatje ook al staan er nieuwe klanten klaar en ook al was ik niet van plan iets te kopen.

Het werk..is zelfs gewoon leuk! Maar ja eindigend dus. Het was was sowieso heel interessant om voor een Indiaas bedrijf te werken. De meeste van mijn teamgenoten zitten in Hydrabad, maar één is nu in Sthlm om mijn kennis op te zuigen. Hij is erg aardig en we delen een hoop culturele wetenswaardigheden uit. Er zijn wat fundamentele verschillen in de normen en waarden van Indiërs ten opzichte van Europeanen en Amerikanen, wat soms voor onduidelijkheid kan zorgen. Het einde nadert dus, net nu ik het Zweeds en het hoofdwiebelen onder de knie begin te krijgen….

Multiculti

Multiculti…

Ik woon tussen Zweden die allemaal erg gereserveerd, afstandelijk en gesteld op privacy zijn. Regels zijn heilig voor hen, net als gelijkheid. Let wel gelijkheid duidt hier niet alleen op het allemaal dezelfde rechten hebben, maar je allemaal hetzelfde gedragen en bij voorkeur middelmatig presteren. Alles wat beweert wordt dient wetenschappelijk onderbouwt te zijn. Hoewel er toch een horoscoop in de krant te vinden is, is er nauwelijks ruimte voor intuïtie. Best innovatief op het gebied van technologie, maar men is wel gesteld op tradities. Gedurende het songfestival vind je niemand op straat.

Op het werk wordt ik omringd door Indiërs. Ze zijn allemaal onderdanig, door mijn teamgenoten word ik als een soort bijenkoningin op handen gedragen. Als iemand iets zegt wordt dit letterlijk genomen, er is weinig tot geen ruimte voor interpretatie. De Indiër eet 3 maal per dag rijst en ontgast zichzelf op alle denkbare wijzen ongeveer 3 maal per uur. Een Indiër zegt geen nee en levert daarom uiteindelijk altijd wat op, het is dan hopen dat het geleverde in de buurt komt van het gevraagde. Van het begrip persoonlijke ruimte heeft de gemiddelde Indiër nog nooit gehoord.

Ik kom uit Nederland. Nederlanders zijn direct en vinden het geen probleem om anderen te beledigen. Ze zijn behoorlijk individualistisch ingesteld. Ondanks dat telt Nederland een enorm leger vrijwilligers en de meeste Nederlanders zijn ook niet te beroerd een bijdrage te leveren aan goed geachte doelen. Ze hebben altijd een mening, of je er om vraagt of niet, hierbij is gebrek aan gegronde kennis geen reden om geen mening te hebben. Ze leven sober, want niemand wil boven het maaiveld uitsteken, pronken of arrogant overkomen. De Nederlander praat over alles, behalve geld. De gemiddelde Nederlander eet voortdurend kaas en lurkt de godganse dag aan een heerlijke grote joint. De Nederlander wil het vooral gezellig hebben.

In mijn vrije tijd ontmoet ik met name expats. Mensen zoals ik, die altijd over de aardbol zwerven in de hoop ergens anders iets te vinden wat er hier niet is. Ze spreken allemaal Engels, omdat dat over het algemeen de enige taal is, die soortgenoten allemaal machtig zijn. Ze zijn maar kort ter plekke, dus integreren in de lokale bevolking is voor de meesten niet het hoogste doel. Ze zijn nieuwsgierig, zonder te veroordelen en hopen vooral van andere mensen te leren. Ze staan open voor vele ervaringen en ze zijn vaak naarstig op zoek naar sociale contacten. In de stad waar ze tijdelijk wonen, onderzoeken ze elke hoek voor de mooiste plekjes, lekkerste biertjes en smakelijkste hapjes.

Allemaal zijn we mensen, op zoek naar hetzelfde: liefde, gezondheid, geluk, waardering en respect.

 

Stockholm..precis..exakt..absolut

Stockholm..precies..exakt..absolut…als je in een buitenland bent waarvan je de taal slechts gedeeltelijk machtig bent, zijn er bepaalde woorden die zo vaak vallen in conversaties, dat ze je niet kunnen ontgaan.

Waarschijnlijk vaak gebruikte stopwoorden. In Amerika is dat natuurlijk “you know”‘, in Marseille hoorde ik overal “le truc” en in Stockholm zijn ze dol op de woorden precis, exakt en absolut. Woorden die in het typische Zweedse zangerige spreken heerlijk klinken trouwens.

 Nu pretendeer ik in het geheel niet de Zweedse cultuur te doorgronden, hoewel enkele tips van mijn hospita me al een eind verder hebben geholpen, maar ik denk wel dat deze woorden bij de Zweedse cultuur passen. Regels zijn hier nog regels bijvoorbeeld en tijd is tijd. Verwacht hier geen wild overstekende voetgangers en fietsers bij nutteloos op rood staande stoplichten. Als er staat dat de boot om 9:30u vertrekt dan vertrekt de boot exakt om 9:30 en dus niet om 9:33.
Zo miste ik onlangs mijn 1000 eilandencruise. Ik was speciaal op zaterdag voor mijn doen heel vroeg opgestaan, om rond 9:30 daar te zijn. Ik had een kleine miscalculatie gedaan, want op zaterdag en zondag gaan er op het vroege ochtenduur aanzienlijk minder metro’s dan op hetzelfde tijdstip op werkdagen. Ik kwam dus om 9:33u aan bij een soort van verkoopkantoortje en had al een vermoeden dat ik in de verkeerde haven zat. De jongeman vertelde me dat de boot vertrokken was. Aangezien ik net in de periode zat van enorme materiële schade, dacht ik weer enkele euri down the drain te hebben gespoeld omdat ik 3 minuutjes te laat was. Maar gelukkig mocht ik de volgende dag, de laatste kans van het seizoen, nog mee. De 1000 eilandentour is absolut een aanrader. De hele dag door de archipel varen, wat eilanden aandoen, leuke gids en lekker eten aan boord.
Met regels werd ik trouwens onlangs ook geconfronteerd. Mijn auto stond volgens een buurvrouw met weinig omhanden, verkeerd geparkeerd. Ik dacht dat ie buiten het toegekende vak stond, maar later bleek dat ik de achterkant naar het gebouw had geparkeerd en dit kan uiteraard veroorzaken dat de bewoners uitlaatgassen moeten inhaleren als ik de directiewagen start. Nu start ik die hoogstens 1 maal per week en daarnaast moet gekend zijn dat dit appartementengebouw langs een snelweg staat. Bijna hilarisch dus, maar ik parkeer de wagen nu maar met de neus naar voren…
Afgelopen vrijdag was ik met mijn Nederlandse collega naar Kungsholmen. Afgezien van het stadshuis zullen de meeste weekendtoeristen hier weinig tijd doorbrengen, maar mocht je de tijd hebben, dan kun je op dit eiland toch wel prettige plekken vinden. Zo is daar Rålambshovsparken waar mensen muziek maken, picknicken, dansen etc. Daar is ook de Boulebar te vinden, waar je heus kunt jeu-de-boulen. Wij gingen naar het uiterste westen van dit eiland, waar de lokale bevolking voorzien is van een heerlijke boulevard, met leuke uitzichten en fijne restaurants. Bij Piren hebben we gepilst en gegeten er was die avond ook een gezellige dj, die gouwe ouwen als “These boots are made for walking” in een Franstalige versie draaide.
Ik heb ondertussen een fietsabonnement genomen van Citybike. Dit werkt tot en met oktober. Het is af en toe toch wel lekker om een stuk te fietsen, bijvoorbeeld op het eiland Djurgården. Het voormalige jachteiland van de koninklijke familie waar je midden in de stad toch enorm midden in de natuur bent. Op Djurgården staat ook de Käknastoren, van waaruit je een fraai overzicht hebt over een deel van Stockholm. Een heerlijk plekje om een fika uit te voeren is Rosendals Trädgård. Aangezien het vorige zondag zonnig en aangenaam was, waren alle Zweden buiten te vinden en derhalve was Rosendals niet echt kalm en relaxed, maar ik ga hier nog eens heen op een regenachtige dag of zo. Djurgården is trouwens ook het eiland met voorgecalculeerd vermaak, iets waar ik zelf weinig tot niets om geef, maar er zullen vast wel liefhebbers zijn voor pretpark Gröna Lund, openlucht museum annex dierentuin Skansen, uiteraard het Vasa Museum en je kunt nu ook naar de musical Mamma Mia.
Dankzij Meetup, een social media site voor het samenbrengen van mensen met gelijke interesses, heb ik dit weekend twee leuke uitjes in het vooruitzicht. Zo Meteen ga ik naar een oefensessie voor portretfotografen in het kantoor van Spotify. Zondag ga ik jeu-de-boulen! Ondertussen ga ik maar eens nadenken hoe lang ik hier wil blijven. Het lijkt er op dat het langer gaat worden dan 3 maanden. Maar er is een grens aan de hoeveelheid duisternis die ik kan verdragen, de vraag is alleen waar ligt die grens…precis!

De eerste twee weken in Stockholm….

De eerste twee weken in Stockholm zitten er alweer op. Nee, ik ben nog niet in Gamla Stan geweest, noch in het Vasa museum. Ik ben immers geen toerist, maar een resident.

Eerst maar eens de werksituatie. Die is interessant, want ik ben ingehuurd door de Indiase outsource partner van Ericsson. Ik heb een contract voor 3 maanden en gezien mijn eerdere ervaring in Marseille ga ik er van uit dat het daarbij blijft. Ik had voorzien dat ik mezelf zou weg saneren so to speak, maar de outsource partner heeft plannen en daarin speel ik zo genoemd een niet onbelangrijke rol. Aangezien ze deze week echter 6 inhuurlingen de wacht aan hebben gezegd nadat ze twee eerder waren begonnen, houd ik voor mezelf de 3 maanden aan. Ja het leven van de zzp-er is niet weggelegd voor de teerhartigen, dames en heren.

De eerste zondag ben ik gezien het weer en het je-weet-nooit-hoe-lang-het-aanhoudt idee een strand gaan opzoeken. In Stockholm is heul veul water en het is allemaal ook nog eens heel schoon. Om bij een strand te kunnen komen ging ik eerst mezelf een SL ov kaart met abonnement voor 90 dagen aanschaffen, waarmee je binnen de toegestane zones gebruik kunt maken van metro, bus, tram, pendeltrein en veerboot. Ik kwam via wat online research terecht bij Hornstull.  Op dit moment toch wel het meest hippe buurtje wat ik heb gezien. Er is elke zondag een streetfood markt, er zit een filmhuis, een leuk park, met zwemgelegenheid en diverse zeer aangename uitspanningen aan het water.

Tijdens de eerste werkweek was ik was bizonder content toen ik tussen de vele Indiërs, de Griek, de Engelsman,  de Let en de naar Duitsland gevluchte Rus een Hollander vond (van boven de rivieren inderdaad). Samen zijn we een hapje gaan doen in het super chille Boulebar in het super chille Ralambshovsparken. Hier wordt alsof je je in het eerste beste Franse dorp bevind naar hartelust ge-jeu-de-bouled. Het weekend daarop is het gaypride. Men beweert zelf dat dit de grootste van Europa is. Op zondag ga ik met Manish, die ik via Couchsurfing heb gevonden met de veerboot naar Djurgarden. Als je je eenmaal door Skansen en pretpark Grona Lünd hebt heen geworsteld vind je echt een geweldig mooi stuk natuur zo maar midden in de stad dus.

Ondertussen ben ik er achter gekomen dat ik een interieurlampje in de directiewagen niet op standje aan-wanneer-achterklep-open, maar op standje altijd-aan heb gezet. Lege accu dus. Gelukkig is daar de ANWB Europa service. Let wel in Zweden komen ze met de sleepwagen, maar deze heeft wel een startset bij zich. Een week later als ik een testrit wil maken naar museum Artipelag in Gustavsberg, blijkt de accu dood. Met de fiets ga ik op zoek naar een nieuwe accu. Benzinestation Preem heeft zowaar heel veel accu’s maar natuurlijk niet diegene, die ik nodig heb. Ik vind wel de juiste in een auto onderdelenzaak. Zo’n kreng weegt 15kg! Achterop de vouwfiets dan maar en lopen want als de accu valt is het gedaan. Daarna heb ik alsnog mijn rondje Gustavsberg gedaan. Vanwege het tijdstip niet de Andy Warhol tentoonstelling bezocht, maar dat komt nog wel een andere keer.

Voor een heel mooi uitzicht op Stockholm moet je aan de noordkant op het eiland Södermalm zijn. Je kunt over de Katarinavägen wandelen en genieten van een formidabel uitzicht over een gedeelte van de stad. Voor een stapje hoger kun je naar het multifunctionele Sodra Teatern en het hoogste punt is volgens mij Erik’s Gondolen.

Conclusie tot nu toe..Stockholm..is voor een grote stad erg schoon, voelt veilig, er is relatief heel veel natuur op korte afstand, is ook wel kalm, is inderdaad duur, gemiddeld geef je hier in een week wel 15 tot 20% meer uit dan in Nederland. De Zweed is aardig, behulpzaam, spreekt Engels en is ook wel kalm. Ik wacht vol spanning het moment af dat ik een Zweed een spontaan dansje zie doen, alcoholvrij wel te verstaan!

Op weg naar Stockholm

Op donderdag 21 juli 2016 rees ik af naar Stockholm in mijn nieuwe directiewagen. Deze was gevuld met mijn halve inboedel. Helaas zaten niet alle zaken die ik eigenlijk nodig had in deze halve inboedel, ondervond ik later.

Omdat het zomerweer van 2016 nogal onbestendig is, had ik de beslissing genomen een stedentrip te maken en in hostels te overnachten. Hierdoor hoefde ik mijn tent niet mee te nemen had ik bedacht (fout 1). Ik zou in drie dagen van Breda naar Stockholm karren. Etappe 1 leidde me naar Hamburg, etappe 2 naar Kopenhagen en de laatste naar eindbestemming Stockholm.

Een soort Amerikaanse toer. Best wel vermoeiend om drie dagen achter elkaar elke dag tussen de 450 en 600 km te rijden, door niet het meest enerverende landschap ter wereld in een temperatuur van 26+. Vervolgens in de korte avond die resteerde, ergens te dineren en circa 8,34 kilometer te voet door de stad te laveren, om tot slot proberen wat slaap te krijgen in een warme hostelkamer zonder airco of wapper, met roomies die ’s ochtends rond 6u op moeten staan om het vliegtuig te halen naar de volgende bestemming.

Ik ben dol op roadtrippen, maar in vergelijking met het bedwingen van spectaculaire passen tussen Zwitserland en Italië, is de rit vanaf Utrecht (NL) tot ongeveer Middelfart (DK) slaapverwekkend saai. Maar goed normaal zou ik voor dit traject een langere periode uittrekken dan drie dagen en de snelwegen natuurlijk vermijden.

 

In Hamburg stap ik uit de metro bij Sternschanze. Hier kun je goedkoop eten kreeg ik als tip mee. En dat klopt. Wat ik hier voor 8,70 EUR krijg kost in Stockholm minimaal het dubbele en in Kopenhagen volgens mij het drievoudige en het is nog lekker ook. Deze wijk heeft een lekkere vibe. Evenals St. Pauli waar ik doorheen loop met aanvankelijk het plan om naar de Reeperbahn te gaan. Het is lekker weer en alle terrasjes en de trottoirs zitten vol. Gezien de naderende schemering en het 10-tal me busjes wat ik tegenkom op weg naar, besluit ik maar af te buigen en op zoek te gaan naar Hafencity. Op zich zien al die gerenoveerde pakhuizen er schitterend uit, maar hier is, evenals in het Centrum, in de avond weinig tot geen leven te bespeuren.

 

Ik heb besloten de weg naar Kopenhagen te nemen en niet de veerboot. Het eerste stuk Denemarken is niet echt het vermelden waard, totdat je net voorbij Kolding rechtsaf slaat. Dan wordt het leuk, één groot waddeneiland. Dus ik ga hier nog eens heen, met tent dan, dat wel. In Kopenhagen ben ik al eens geweest, maar toen wist ik volgens mij nog niet van Christiana. Dat wordt dit maal mijn doel. Voor dat ik de stad in rijd bezoek ik eerst het strand van Kopenhagen. Dit ziet er ook gezellig uit. Hier mag tenminste gebbq-ed worden in het park.  Eten doe ik lekker op de Nyhavn, tussen de andere toeristen. Ik wandel daarna wel richting Christiana, maar de moeheid is me in het lichaam geslagen en ik besluit maar een biertje te nemen bij mijn hostel.

 

 

Dan ga ik op de 3e dag tot op het kleinste bindweefsel in mijn lichaam uitgeteld, op weg voor de laatste lange 663 kilometer naar Stockholm. Dat wordt vaak dutjes doen onderweg vrees ik. In het begin zie je in Zweden alleen parkings waarvoor je van de weg af moet. Je komt dan bij een combinatie benzinestation, McDonalds en Camperplaats uit. Dat kost me allemaal te veel tijd en is niet heel erg sfeervol. Gelukkig komen er op een gegeven moment toch mooie rustplaatsen in het groen met picknicktafels en stukjes gras waar je even lekker in kunt powernappen. Gedurende die 663 kilometer zie je het groene loof langzaam plaatsmaken voor dennennaalden. Grappig dat de boomgrens nu niet door de hoogte bepaald wordt, maar door de breedtegraad.

Ik rook de stal en ik had heel erg zin om in Stockholm te arriveren, bij mijn Airbnb appartement, oftewel Thuis. Ik hoop dat ik niet al te vaak op de foto ben gezet onderweg. :-). Ondertussen ben ik al een beetje gesetteld, maar daarover een volgende keer meer.