Blablabla

44 berichten

Werken in Luxemburg

Luxemburg…

Roept nostalgische herinneringen op. Vroeger gingen we vaak een weekje naar Luxemburg. Heel veel buitenland, zo dicht bij de deur. Toch werd ik er niet meteen heel enthousiast van, toen zich hier een nieuwe inkomstenbron aandiende. 

Ik ben geen hipster, maar ik houd wel van hip, bruisend, modern, multiculti, levendig enzovoort. Bij Luxemburg denk ik eerder aan een toevluchtsoord om na maanden van hard werken, lekker door de heuvels te toeren om vervolgens op een kneuterige camping je tentje op te slaan. De voornaamste reden dat ik hier nu toch een dag of 3 per week doorbreng is in dit geval de klus. Een prestigieuze opdrachtgever en op mijn vakgebied een project met de modernste hamer en hipste zaag. De missie is, gesimplificeerd, het transparant maken van het bonnetjesproces en ervoor zorgen dat elke uitgegeven euro vastgelegd is. Het kan dus in de toekomst niet meer gebeuren dat een willekeurige Franse politica, Europees budget opsoupeert, met als doel haar lokale landelijke presidentscampagne te financieren.

Luxemburg city is ontegenzeggelijk een prent uit een sprookjesboek. Ik geloof niet dat ik eerder een stad met een dergelijke geografie heb gezien. Het stadje is wegens natuurlijke omstandigheden opgebouwd op 3 plateaus. Dit is op Google maps niet meteen duidelijk. Wat op digitaal papier een wandeling van 1,6 kilometer lijkt te zijn, betekent in de praktijk dat die enorme kloof die tussen A en B ligt niet meegeteld is. Op architectonisch vlak valt er veel te beleven. De kilometerslange kazematten vormen de historische highlight.

Waarom is Luxemburg een beetje een vreemde stad? Luxemburg is de hoofdstad van het Groot Hertogdom Luxemburg. Het heeft slechts 100.000 inwoners…in het weekend. Qua oppervlakte is het gelijk aan een willekeurig Brabants dorp in Nederland. Gedurende week- c.q. werkdagen enteren zo’n 150.000 Duitsers, Fransen, Belgen en Nederlanders de stad om daar geld te verdienen en te genereren. Het geld wat door die expats wordt verdiend wordt meegeteld in het nationaal inkomen. Om het inkomen per inwonende te berekenen, worden die 150.000 weer buiten beschouwing gelaten en daarmee is Luxemburg één van de rijkste landen ter wereld. Ik had een animerend gesprek met een Maleisische jongeman over dit “één der rijkste landen ter wereld”. Hij vroeg mij welke natuurlijke minerale bronnen er dan te vinden zijn in dit postzegellandje. Waarop ik helaas als antwoord moest geven: geld….

Taxi

Ik neem liever geen taxi…

Ik vind het simpelweg zonde van het geld. Vroeger stond één taxiritje gelijk aan een x aantal biertjes. Dan was de keuze al snel gemaakt. Per fiets naar de 11 kilometer verderop gelegen schuur voor een KPJ feest. Maar goed, ik heb het niet altijd alleen voor het zeggen, dus ik moest er toch wel eens aan geloven. Als het heel hard regende of zo… Ook in het buitenland neem ik trouwens bij voorkeur geen taxi, tenzij het iets bijzonders is, een cultureel uitstapje in een tuktuk bijvoorbeeld.

Nu stap ik de laatste tijd wat vaker van mijn voornemen af. Ik ben best wel vaak op stap met grote rugzak en kleine rugzak. Ik heb niet altijd heel veel zin om naast 13 uur vliegen en 1,5 uur trein in het vooruitzicht ook nog eens op goed geluk naar de bushalte te strompelen. Dus bestel ik toch een taxi. Wat me tot op heden opvalt is het totale gebrek aan klantvriendelijkheid bij zo ongeveer 99% van de taxichauffeurs. Als ik een opmerking heb over dat ik de taxi later of vroeger had verwacht, krijg ik altijd een weerwoord. Als de taxichauffeur een weerwoord moest geven, kan ik het gevoeglijk vergeten dat ik geholpen word bij het ter kofferbak dragen van mijn rugzak. Ik voel me bijna altijd schuldig. Mocht ik niets fout hebben gedaan en de chauffeur niet per ongeluk ontstemt hebben, dan komt dat schuldgevoel weer wel als ik een totaal nietszeggend gesprek moet houden. Meestal begint het gesprek in de trant van..”op vakantie?”..nee ik ga met mijn rugzak naar de rommelmarkt….

Ook met het terugkomen neem ik steeds vaker een taxi voor het gemak. Als onwetende liep ik de eerste keer, dodelijk vermoeid na het gereis, af op een taxi die ik wel leuk vond. Fout! De dames en heren staan de hele dag in een lange rij, zich dood te vervelen totdat er eindelijk een klant komt en deze klant word dan geacht naar de voorste mobiel te lopen. Kunt u het zich voorstellen? Je hebt zin in een heerlijk brood waar je voor gaat betalen en je bent verplicht om bij de eerste de beste broodverkoper die je tegen komt binnen te lopen. Of het nu de Aldi is of een ambachtelijke bakker met vers brood, de eerste zult u nemen!

De meeste taxichauffeurs beklagen zich natuurlijk over Uber..

Dat het allemaal niet eerlijk is en dat zij veel beter zijn. Nou beste jongens een meisjes, dat is dus geenszins het geval! Ik moest in Maleisië met een lokale bus, zonder airco, krap etc., naar een langeafstandsbus geraken met grote en kleine rugzak en met de naweeën van een scooterongeluk zag ik dat niet zo zitten. As je net als ik google maps gebruikt, zie je, als de dienst beschikbaar is, een nieuw icoontje als alternatief om een bestemming te bereiken.

Ik dacht eerst dat het een liftend mannetje was, maar bij nader inzicht is het iemand die een taxi aanhoudt. In Azië heeft Uber zelfs al concurrentie in de vorm van Grab. Wellicht om deze reden had ik de optie om met Uber gratis! naar het busstation 12 kilometer verderop te reizen. Als je voor Uber (of Grab) kiest in google maps, zie je meteen de autootjes bij jou in de buurt rijden. Als je dan kiest om de rit te ondernemen, krijg je binnen no time te zien welk autootje jouw richting  uitkomt en hoe lang dat nog duurt. Je ontvangt ook een melding met de naam en een foto van de chauffeur. Fantastisch!

De chauffeur was onderhoudend, zijn rijvaardigheid geweldig. Met de gemiddelde Nederlandse taxichauffeur in gedachten, was ik nog een beetje bevreesd wat er zou gebeuren als hij zou beseffen dat deze rit gratis was..voor mij dan.. Niets dan hoffelijkheid! Ik kan niet wachten tot Uber en/of Grab in Breda operationeel worden. Ik zou zeggen, Nederlandse overheid, schaf de taxivergunningen af en dan word vanzelf duidelijk wie de besten zijn.

Scooter ongeluk…the sequal

Ik ben..was..behoorlijk gehavend. Het schoot maar niet op.

In het begin zeiden ze: over 3 dagen zijn je wonden droog. Na 3 dagen zeiden: over 3 dagen zijn je wonden droog. De 1e keer vroeg de verpleegkundige of ik antibiotica wilde. Ik vroeg of dit noodzakelijk was en hij dacht van wel, maar hij was het met me eens dat we even af konden wachten. Ondertussen wist ik dat ik geen hersenschudding had. Ik was in de 1e 24u wel enkele malen enorm duizelig geweest, tot misselijkheid aan toe. Maar op dat gebied was ik veilig. Ik was wel aan het memoriseren over mijn dilemma van een paar weken terug: zal ik wel of niet nog even snel vaccinaties halen. Het antwoord daarop is nee geweest. Nu had ik daar zo mijn gedachtes over en ik was al snel voorbereid op herkenning van eventuele symptomen van tetanus.

Na 2 dagen toch aan de antibiotica. Lek ging naar het vasteland en deelde mee dat hij betere antibiotica mee zou nemen en ontsmettingsgaas. Ik vond het maar raar dat hij gewoon antibiotica kon kopen. Antibiotica die maar liefst 4 maal sterker is dan het spul dat Thai via de staat krijgen.

Na een dag of 6 leek de eerste wond eindelijk dicht. Het gaas was een enorme hulp daarin. Echter mijn linkeronderbeen, wat de hele tijd al 2 maal zo dik was als de rechter, begon zeer te doen en was af en toe warm. Een ontsteking dus. Ik was aan het bedenken wat de juiste aanpak was, totdat Lek naar mijn veranda kwam en mededeelde dat we naar het vasteland zouden gaan, naar zijn goede vriend orthopeed dokter Kerek. Ik had er eerder niet naar gevraagd, maar voordat hij Rabbit Bungalow ging uitbaten heeft hij 12 jaar in de farmaceutische sector gewerkt en hij heeft dus een geweldig netwerk in het medische circuit.
Ik was nerveus voor intraveneuze toestanden, maar ook wel opgelucht om een dokter te zien. Het hele gebeuren was enigzins beschamend, maar ik heb er toch gretig gebruik van gemaakt. Terwijl 100-en Thai in wachtruimtes zaten werd ik na ongeveer een half uur in één streep door het traject onderzoek, wonden schoonmaken, röntgenfoto’s, uiteindelijke diagnose, gipsen spalk aanmeten en retro krukken ophalen (inclusief looples) getrokken.
Ik kreeg ook een lading medicijnen mee, waaronder nog een dosis antibiotica. Ik voelde me de volgende dag al een stuk beter. De kuit deed niet meer zeer. Waarschijnlijk had ik de enkel en het onderbeen voorheen veel te veel belast.

Ik was daarom een beetje sceptisch om ontstekingsremmer celebrex (vergelijkbaar met diaflonac) in te nemen. Een uur of 3 later wist ik waarom: ik kreeg ongelooflijke jeuk aan mijn handen. Een allergische reactie. Ik vond al snel op internet dat een anafylactische shock tot de mogelijkheden behoorde en daar werd ik heel zenuwachtig van… afin de dokter adviseerde te stoppen met celebrex en ik besloot zelf met de hele mikmak op te houden. De jeuk en blaren op de hand waren na een uur of 36 verdwenen. Er restte nu nog één opsteker. De antibiotica had alles kapot gemaakt en het terug in balans komen bezorgde me 2 dagen diarree.

Ik zit nu op dag 16 (denk ik). De wonden zijn dicht. De rechter enkel verzwikking is zo goed als opgelost. Het linkerbeen is bijna vochtvrij. Er staat 1 enorme bult op, de kleur is vandaag geel en er zit een kuil in. Wellicht heb ik ook nog een zweepslag of iets dergelijks opgelopen. De linkerenkel is behoorlijk stijf, maar ziet er na ruim een week gipsen spalk zeer veelbelovend uit. Ik heb er eigenlijk wel 100% vertrouwen in dat ik 8 maart na het bezoek aan dokter Kerek een trein richting Maleisië kan nemen.

Scooterongeluk

Mjah..wie wil er over schrijven? Ik niet. Maar het is gebeurd. Een Harley Davidson expeditie op Curaçao een jaar geleden verliep goed, maar een scooterritje op Koh Phayam ging faliekant fout.

Het was aan het schemeren, het asfalt was beter, ik keek waarschijnlijk rond en toen weer vooruit om vast te stellen dat mijn snelheid niet in verhouding was tot de snel naderende steile bult in het pad. Vol in de remmen en daar vloog ik. Als ik er aan terug denk en probeer te reconstrueren word ik lichtelijk onwel. Ik weet dat ik met mijn hoofd op de grond getikt heb, 1 maal. Ik denk dat dat gelukkig in de berm was. Er was een lokale jongen vlakbij. Hij handelde snel. Nam mijn scooter en sommeerde mij achterop en reed naar het plaatselijke hospitaal.

Hospitaal
Ondertussen ben ik 5 of 6 dagen verder. Ik ben de tel kwijt. Ik slik antibiotica en dagelijks bezoek ik mijn favoriete verpleegkundige om mij te laten martelen met alcohol en jodium. De wonden willen nog niet echt dichten. De vochtophopingen in geheel linkerbeen en rechterenkel worden iets minder. Ik voel me elke dag iets mobieler. Maar ja zolang ik open wonden heb, ben ik verankerd. Daarmee lekker rondreizen in een tropisch warm land met weinig asfalt en weinig besef van meerwaarde van openbare hygiëne is niet slim.

Ik zat gisteren in een dip…komt dit ooit nog goed! Maar het eerste verband mocht er eindelijk af. Vandaag ben ik druk in de weer met de 1e stap van de volgende etappe. Vliegticket en hostel voor de 1e nacht zijn geboekt. Aanstaande zondag ga ik echt op weg richting Borneo, mankepotend of niet.

Paradijs

Ik ken nu elke gast van dit “resort”. Ik heb bijna elk gerecht van de menukaart al eens besteld. Internetten komt me bijkans de strot uit. Gelukkig beschik ik over de beste kok van het eiland, zit ik in een paradijs en word ik fantastisch verzorgd door Lek, de uitbater van het paradijs. Nog even en ik neem zijn boeltje over zodat hij kan gaan rentenieren. Mensen hier zijn trouwens in het algemeen allemaal super behulpzaam.

Ik leef nog! Misschien moet ik wat dromerige naïviteit laten varen en zo nu en dan wat oplettender door het leven gaan…

Hiken

Ik haat hiken. Ik houd van wandelen. Over bestoeptegelde stroken, bekinderkopte wegen of vlakke bospaden.

Bij hiken gaat de weg altijd omhoog. Niet zelden over alles behalve strakke lanen. Je worstelt je een weg over boomwortels, glibberige geultjes of gigantische keien. Vaak vindt de hike plaats in een warm land en is er weinig beschutting tegen de, rond de evenaar net iets feller schijnende, zon. De afgrond is ook vaak nabij. Aldus is opletten een must en is een meditatie danwel een dromerig genieten van de omgeving of het uitzicht niet mogelijk.

Mijn lichaam is niet uitgerust om als klimgeit te fungeren. De hartslag is na 3, bijna onneembare rotsblokken, ver boven het toelaatbare. De voeten beginnen te zwemmen in die vervloekte meer dan 1 kilo wegende bergschoenen. Die heb ik speciaal meegenomen voor die 1 of 2 hikes, die onvermijdelijk zijn.

Een hike maakt nooit een vloeiende beweging. Wat omhoog geklauterd is, moet later weer afgedaald worden. De bovenbeenspieren zijn te kort. Door vrouwelijke vormen belasten ze de knieschijven niet geheel in rechte lijn. De onneembare rotsblokken zorgen nu voor grote klappen. Op je rug hangt die grote fles water en die semi-professionele camera.
Toch ben ik er weer aan begonnen, want aan het eind, of beter gezegd halverwege, wacht de beloning.

De beloning is vaak een wonder der natuur. Soms een wonder der mensheid. Je kan er op geen enkele andere manier geraken. Bovendien smaakt geen enkel biertje, cocktail of koude cola beter dan die ene net na de hike.

Bangkok

Drie maal is scheepsrecht en daarom besluit ik ditmaal de Thaise hoofdstad echt te bezoeken. Ik slaap bij The Yard Hostel in Ari. Een aanradertje! Leuk hostel in oase van relatieve rust. BTS Ari is nabij, evenals talloze hipsterlike koffietentjes.
Bangkok is zoals verwacht druk, luidruchtig en uitlaatgasserig. Maar eveneens levendig. Geen noodzaak om de verplichte nummers te doen. De hele dag over straat slenteren in een aansprekend district levert voldoende vertier. Fotografen nemen best de slr mee en foodies: go easy on the breakfast. Bangkok is foodie heaven. In het algemeen zou ik TripAdvisor links laten liggen en gewoon op straat eten waar het lekker oogt en aangenaam ruikt en waar de Thai zelf ook graag aanschuiven.
Voor wandelaars zoals ik: bedenk dit is niet ons hoofddorp Amsterdam, maar zuid-oost Azië metropool Bangkok. Die 2 cm op google maps is hier wat verder. Mix het met BTS, klong taxi of Chao Phraya express. Er zijn trottoirs en er zijn oversteekplaatsen. Het kan zijn dat op een niet armetierige kruising het voetgangersslicht ontbreekt, enige zelfredzaamheid is dan op z’n plaats. In een situatie waarin algemeen geldend voorrang verwacht wordt, zou ik willen adviseren: think again of mind your step. De wandelaar staat onderaan de verkeersketen.
Ik ben blij dat ik het gedaan heb, maar ik denk niet dat ik aan het eind van de trip hier nog een keer ga verblijven. Bangkok is too much for me…

Eurosonic Noorderslag #ESNS17

Dit jaar ging ik voor het eerst naar Eurosonic Noorderslag #ESNS17.

Al jaren op de verlanglijst, maar meestal komt er iets tussen zoals mijn moeders verjaardag.Death Ally

Helemaal in het hoge noorden van Nederland verzamelen zich nog niet heel bekende bandjes uit geheel Europa om zich voor te stellen aan de media, festivals en podia. Een echt ontdekfestival wat mijn preferentie heeft boven een ‘grote namen’ festival. Het is een soort hogeschool van de festivals, maar het is ook een soort vakbeurs. De optredens duren veelal niet langer dan 30 minuten. In die korte tijd zijn er veel in- en uitlopers met een badge die niet meezingen of mee dansen.

Eurosonic NoordrslagDagamba vindt plaats in Groningen. Een leuke en mooie stad. In diverse podia, kerken, theaters, cafés en bovenzaaltjes wordt acte de présence gegeven. Jij als bezoeker loopt heel veel op en neer door de stad. Het begint veelal ’s avonds om 20u, dus overdag kun je Groningen ontdekken. Ik heb natuurlijk een hoop gemist, maar van wat ik gezien heb vond ik dit jaar Dagamba, Anne Meredith en Death Alley de besten.

Noorderslag is op zaterdag het bedrijfsfeestje van 3fm. Er wordt een grote prijs uitgereikt aan de belangrijkste Nederlandse artiest vooAnne Meredithr wat betreft de popmuziek. De eer en de 10.000 euro gingen dit jaar naar Martin Garrix. De dj’s moesten tevreden gesteld worden denk ik, want volgens mij doet Martin niet aan popmuziek en heeft Martin ook niet direct 10.000 euro nodig.

Verder spelen vanavond alleen Nederlandse bandjes en bestaat het publiek vooral uit 3fm en 3voor12 personeel, pop bn-ers die toevallig niet spelen die avond en mensen die graag bij een van die categorieën gezien worden.

Al met al vond ik Eurosonic heel leuk en voor herhaling vatbaar! De volgende keer rijd ik alleen wel op zaterdag naar huis…..

Foodie as a hobby

A foodie is a person who has an ardent or refined interest in food and alcoholic beverages. A foodie seeks new food experiences as a hobby rather than simply eating out of convenience or hunger…

Ik heb het nooit geweten, of ik heb er nooit een naam aan gegeven, maar in STHLM ben ik er achter gekomen dat ik een foodie ben. Ik houd van lekker eten. Dit label bezorgt je meteen een nieuwe hobby. Want er zijn meer mensen die van lekker eten houden.

Ik had me aangesloten bij een meetup groep Dinner for eight, omdat ik graag buiten de deur eet, maar dat liever niet alleen doe. Met dit groepje ben ik aardig aan mijn trekken gekomen. Ook omdat ik toch eerder dan verwacht Stockholm zou verlaten heb ik de laatste anderhalve week nogal wat aardige restaurantjes aangedaan met mensen uit dit gezelschap.

Wat maakt je een foodie? Als je uit eten gaat met als hoogste doel gezelligheid en je maag vullen, ben je waarschijnlijk geen foodie. Hiermee wil ik niet impliceren dat ik het niet gezellig wil hebben en dat ik na het voldoen van de rekening geen gevulde maag wil hebben. Als je uit eten gaat en je krijgt in 3 gangen voedsel voor geschoteld dat je a) zelf thuis ook had kunnen maken, maar dan b) beter en smakelijker en je geniet daar niet van, sterker nog je vind het een beetje zonde van je geld, dan zou het wel eens zo kunnen zijn dat jij een foodie bent. Over geld gesproken, als je liever uit eten gaat bij een restaurant, waarbij de eindafrekening ongeveer gelijk is aan 4 maal eten bij de Italiaan om de hoek, dan lijkt het er op dat je foodie trekjes hebt.

Hoe staat het binnenshuis? Heel veel foodies, maar niet allemaal, vinden het ook geweldig om zelf te koken en daarbij nieuwe dingen te proberen. Ik vind koken niet erg, het is voor mij onderdeel van goed voor mezelf zorgen, maar ik ben geen cateraar, ik haal er geen genoegen uit om te gaan koken voor gezelschappen. Wel ben ik voorstander van puur eten. Dit heb ik ook wel een beetje van huis uit mee gekregen. Eten uit zakjes, pakjes en blikjes wil ik wel een gebruiken, maar het liefst alles vers en van een goede kwaliteit. En ik wil ook wel eens wat anders proberen. Ik kan in elk geval echt genieten van lekker eten en niet te vergeten van lekkere wijn of lekker bier.

Niet dat er nog niets te vinden is op het gebied van recepten en restaurant reviews, maar ik dacht aangezien ik nu een nieuwe hobby heb, toch een leuk onderwerp voor toekomstige schrijfsels.

Wanderlust

Wanderlust is een onbedwingbare lust die me steeds verder in haar macht grijpt. Een verslaving wellicht… Feit is wel dat ik momenteel in de war ben. Het onvrijwillig afscheid nemen van Stockholm heeft me een klapje van de molenwiek bezorgd. Eerst dacht ik, zodra de onderbroeken gewassen zijn, vertrek ik naar zon, daarna dacht ik neen, ik ben eigenlijk wel relaxed, ik weet bij god niet waar ik over 1, 2 of 3 maanden ben, laat ik genieten van thuis, vrienden, familie, het bekende. Nu bijna 2 weken thuis, wil ik op verkenning, naar een echte stad, om een 2e huis te kopen. Ergens waar de zon schijnt, waar meer dan 1 park, 1 kerk, 1 markt te vinden is…

Net nu ik eerst bedacht had dat ik best een keer nieuwe lampen mocht kopen en ik best een mooi dressoir mocht hebben. Waarom het appartement in Breda opfrissen als ik van plan ben het donkere koude gedeelte van het jaar in één of andere hippe wijk in Valencia of Porto door te brengen? Bijna was ik aan een ander internet abonnement begonnen, omdat ik niet geheel tevreden ben over het huidige product en ook bijna had ik een lease contract overwogen voor een auto, nu mijn vintage directiewagen ineens na 8000 kilometer ongeschonden door Europa te zijn getoured een eerste probleem gaf.

Ik moet gewoon maar weer eens duidelijk de uitgangspunten op een rijtje zetten, een strategisch plan de campagne maken. Wat wil ik nu eigenlijk en hoe gaan we dat realiseren? En dus zit ik nu weer te bedenken, wat zijn de pijlers? Verandering, reizen, flexibiliteit en toch ook een thuis. Dussssss..we blijven gewoon in Breda wonen. Nu kan ik tenminste lekker kneuterig verder met het zogenaamde opfrissen. Werken om fijn te kunnen leven, lees niet het gehele jaar door werken en vooral zo min mogelijk afhankelijk zijn van een verplichte geld instroom. Dus geen nieuwe abonnementen en al helemaal geen leasecontract van 60 maanden.

Ondertussen nog even geduld hebben. Ik heb nu op dit moment zoveel flexibiliteit en keuze dat ik daar misschien ook een beetje onrustig van wordt. Soms is structuur of althans een minimale, toch wel prettig om een richting te duiden. Ik weet nu letterlijk niet wat ik over 9 dagen aan het doen ben en waar. Dit gebeurt wel vaker, maar misschien met de heimwee naar Stockholm tikt het even wat harder aan. Er zit iets in de pijplijn, de kans is 50% en tegen de tijd dat ik hoor dat het 100% is moet ik als een razende roeland regelingen treffen voor de nabije toekomst.

Bij 100% wordt de wanderlust ingevuld met een home away from home in waarschijnlijk Bruxelles. Ik neem aan daar lekker goedkoop terecht te kunnen na alle perikelen…. Bij 0% ga ik toch maar serieus de muzikale rondreis door Amerika overwegen…

Slütet är nära….

Hoewel ik er vanaf het begin rekening mee had gehouden dat 3 maanden Sthlm 3 maanden Sthlm zou zijn, begon het er gaande weg op te lijken dat het toch wat langer zou kunnen worden. Ruim een week geleden werd zelfs nog bevestigd dat het avontuur verder zou gaan, maar afgelopen maandag werd dat met bruut politiek geweld weer ongedaan gemaakt. Je moet een beetje flexibel in het leven staan als zzp-er in de IT, anders overleef je het niet :-). Ik baal er enorm van, want ik zou eerlijk gezegd wel langer willen blijven. Ook al is het hier al bijna winter qua temperatuur en slinkend aantal daglichturen per dag. Stockholm is gewoon enorm rustgevend. En bizonder mooi niet te vergeten. Daarom nog maar eens wat toeristische tips.

Een paar weken geleden was ik op stap in Debaser. Een plek waar één van mijn Zweedse collega’s al geen jaren meer geweest was, maar waar ik als jonghartige graag een kijkje zou nemen. Kakmaddafakka speelde er. De naam alleen al was voor mij voldoende reden. Ik had gezelschap van 1 Turkse en 2 Spanjaarden. Heel gezellig. Bij de uitgaansgelegenheden staat geen politie maar een soort van beveiliging. Niet net als bij ons in een strak pak, maar met een fluorescerend jasje. Als zij vinden dat jij dronken bent kom je er niet in. Aks zij jou vervelend vinden hanteren ze een soort van elektrische gummiknuppel. Al met al zal dit ongezellige gebeuren ervoor zorgen dat er niet elke zaterdag mat partijen plaatsvinden zoals in Breda op de Grote Markt.

Sthlm is een dus een heel mooie stad en dat komt het best tot z’n recht vind ik als je het water opgaat. Derhalve ging ik per boot naar Birka. Birka staat bekend als het 1e dorp in Vikingenland. Erg mooie boottocht en erg smakelijk verteld door de gids. Ondertussen ben ik nog steeds niet in het Vasa museet geweest. Ik geloof dat het op nummer 1 staat op Tripadvisor. Maar ik heb niet zo’n behoefte om naar een mislukte boot te kijken…

Dus toog ik onlangs naar Fotografiska. Het was museumweer, het gebouw is heel mooi, er is een uitstalling van Anton Corbijn en het museum is elke dag geopend tot 23.00u! Uiteraard kun je voorzien worden van een natje & een droogje, want dat kan praktisch overal in Sthlm. Gezien de toen nog zonnige vooruitzichten heb ik een jaarabonnement genomen. De tentoonstellingen wisselen best vaak en gezien de openingstijden, is dit altijd een leuke plek om ’s avonds eens een uurtje rond te turen. Zo nu en dan is er op vrijdag zelfs entertainment. Afgelopen vrijdag was er echt een geweldige band, Combo de la Musica, met de Zweedse Amy Winehouse.

Ik ben dol op terrassen, zoals elke Nederlander dunkt me, en het liefst op mooie plekken. In een grote stad word het altijd wat lastiger om iets te vinden waar je geen uitlaatgassen hoeft te inhaleren, maar Marina Loopen in Hornstull is een zeer geschikt exemplaar. Houd er wel rekening mee dat service in drinkgelagen zich hier op communistisch niveau bevinden. Je moet het zelf halen en daarbij moet je ook heel veel geduld hebben. Omdat Zweden dezelfde ‘hoe maak ik een rij’-cursus hebben gedaan als Engelsen, vond men het niet noodzakelijk om efficiency in te voeren in de horeca. Het was deze maal niet druk, want off season en ik had gezelschap, maar anders kan het dus lastig worden om met je lekkere koude biertje een stoeltje te vinden.

Vorige week ben ik nog even af gereden naar Drottningholm. Nu de herfst hier in volle gang is ging ik op zoek naar de kleuren. Helaas is nu net de grijze periode aangebroken. Normaal gaat hier elke dag de zon op een gegeven moment schijnen, maar deze week laat ie het afweten. Het paleis ben ik niet in geweest, maar de tuinen zijn natuurlijk de wandeling waard. Vanmiddag heb ik een tweede, geslaagde, poging gedaan in Hagaparken. Dit is ook van de koninklijke familie trouwens. Dit heet park, maar het is vergelijkbaar met wat wij in Breda Mastbos noemen. Ik was ongemerkt een heuvel opgelopen en aan het eind wachtte een beloning, een schitterend uitzicht over Stockholm in herfstkleuren dus.

Een andere leuke bezigheid in Sthlm is..jawel..shoppen. Normaal vind ik dit echt een verschrikkelijke bezigheid, maar hier kun je best wel veel leuke boetiekjes vinden, met mooie producten van hoogwaardig materiaal en natuurlijk bizonder ecologisch. Ik moet ook wel een beetje want ik heb een beetje verzuimd de categorie makkelijke schoen mee te nemen op mijn trip hierheen. De birckenstock begint nu toch ook wel chilly te worden. Als ik in een winkel kom waar weinig of geen klanten zijn heb ik tot op heden leuke gesprekken met de jongens en meisjes uit het personeelsbestand. Ze lijken me een stuk relaxter dan hun collega’s in Nederland en nemen uitgebreid de tijd voor een praatje ook al staan er nieuwe klanten klaar en ook al was ik niet van plan iets te kopen.

Het werk..is zelfs gewoon leuk! Maar ja eindigend dus. Het was was sowieso heel interessant om voor een Indiaas bedrijf te werken. De meeste van mijn teamgenoten zitten in Hydrabad, maar één is nu in Sthlm om mijn kennis op te zuigen. Hij is erg aardig en we delen een hoop culturele wetenswaardigheden uit. Er zijn wat fundamentele verschillen in de normen en waarden van Indiërs ten opzichte van Europeanen en Amerikanen, wat soms voor onduidelijkheid kan zorgen. Het einde nadert dus, net nu ik het Zweeds en het hoofdwiebelen onder de knie begin te krijgen….